Την Τετάρτη 6/5/26 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στην Πλατεία Σουρμένων στο Ελληνικό, η οποία είχε καλεστεί από κοινού από τις συλλογικότητες «Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια» και «Πρωτοβουλία Εργαζομένων/Ανέργων στα νότια». Για 1,5 ώρα, που διήρκησε η παρέμβαση, διαβάσαμε και μοιράσαμε τις 2 προκηρύξεις μας (που καλούσαν στην πορεία του Σαββάτου 9 Μάη ενάντια στο «The Ellinikon») και συνομιλήσαμε με γείτονες και γειτόνισσες σχετικά με το δυσβάσταχτο κόστος διαβίωσης, την μετατροπή των νοτίων σε ζώνες μόνο για τουρίστες, επενδυτές και πλούσιους, τις συνέπειες που έχει στις ζωές μας η επένδυση τόσο στη φάση κατασκευής, αλλά και όταν χτιστεί η νέα περίκλειστη πόλη, καθώς και την ανάγκη να υψωθούν συλλογικές και από τα κάτω αντιστάσεις στα σχέδια κράτους-κεφαλαίου.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΜΠΛΟΚ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ «THE ELLINIKON» :: ΣΑΒΒΑΤΟ 9/5, 12:00, ΜΕΤΡΟ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
Ακολουθούν τα κείμενα και οι αφίσες των συλλογικοτήτων μας:
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ
Τα τελευταία χρόνια το επιθετικό real estate και τα δεκάδες επενδυτικά projects μετατρέπουν τα νότια προάστια σε ζώνη αποκλειστικά για πλούσιους, επενδυτές και τουρίστες. Το “The Ellinikon”, η κορωνίδα της διαδικασίας αυτής δεν είναι ένα πάρκο αλλά μια ιδιωτική, ελεγχόμενη, περίκλειστη πόλη και μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας «τσιμεντούπολης» που δεν απαντά σε καμία προλεταριακή ανάγκη με βίλες, καζίνο, εμπορικά κέντρα και μαρίνες.
Τα γιγάντια master plans εξευγενισμού και ανάπλασης πίσω από τα διαφημιζόμενα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη κρύβουν υποταγή, εκτοπισμό και εκμετάλλευση. Το ιδεολόγημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι παρά η θεσμοθετημένη υποβάθμιση των ζωών μας, μια επίθεση διαρκείας σε βάρος των «από κάτω» ώστε να πλουτίσουν οι λίγοι.
Δεν έχουμε, ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε, κοινά συμφέροντα με όλους αυτούς που αντιμετωπίζουν την πόλη μας ως σκηνικό κερδοφορίας και κατανάλωσης. Να εμποδίσουμε την περεταίρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς, την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ
Στο αχανές και πολυπληθές τοπίο των νοτίων της Αθήνας, συνυπάρχουν πολλές διαφορετικές πραγματικότητες. Οι αντιθέσεις μεταξύ των περιοχών (πχ Πανόραμα Βούλας με Μπραχάμι) αλλά και εντός των δήμων (πχ Ηλιούπολη) ήταν πάντα μεγάλες. Αν και δεν ήταν αυτό που λέμε εργατικές γειτονιές δεν υπήρξαν και ποτέ γειτονιές μόνο για πλούσιους. Άλλωστε πολλοί/ες/α που μένουμε εδώ βιώνουμε την σκληρή πραγματικότητα της εργασιακής εκμετάλλευσης, της αδυναμίας κάλυψης καθημερινών αναγκών, των ασφυκτικών ρυθμών, της επισφάλειας και των καθημερινών καταπιέσεων. Τα τελευταία χρόνια όμως, η οικονομική ανάπτυξη με τις μορφές του επιθετικού real estate και των μεγάλων αναπλάσεων μετατρέπει τις περιοχές μας σε ζώνες αποκλειστικά για τουρίστες, φραγκάτους, μαγαζάτορες και αφεντικά, σε μία βίαιη αντίθεση με όσα βιώνουμε εμείς. Οι μονοκατοικίες και τα παλιά σπίτια γκρεμίζονται και τη θέση τους παίρνουν ογκώδεις πολυκατοικίες, καρμπόν η μία της άλλης, το πράσινο μειώνεται και οι κοινόχρηστοι χώροι περιφράσσονται και εμπορευματικοποιούνται, δημιουργώντας μία λουξ δυστοπία, τουλάχιστον για όσους/ες/α τις κοιτάμε να υψώνονται από χαμηλά. Το πολύπαθο “παραλιακό μέτωπο” με τις ελάχιστες ελεύθερες ακτές ιδιωτικοποιείται πλεόν ολοκληρωτικά και οι φρουρούμενες πολυτελείς υποδομές (από full inclusive resorts ως…”καμπινγκ” πολυτελείας – glamping) αφήνουν τους πληβείους εκτός. Το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί από την γεωμετρική αύξηση των ενοικιών και των αντικειμενικών αξιών ανά τετραγωνικό μέτρο αναγκάζοντας όσους δεν τα βγάζουν πέρα να φύγουν. Εν τέλει, η μαζική εισροή νέων κατοίκων με υψηλά εισοδήματα μετασχηματίζει τον χαρακτήρα της περιοχής σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους δημιουργώντας πανάκριβες καταναλωτικές αγορές και πλήρως επιτηρούμενες γειτονιές με κάμερες, αστυνομία, ιδιωτικές φρουρές και δρόμους. Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό τουριστικοποίησης και ανάπτυξης, το υπερπρότζεκτ “The Ellinikon” αποτελεί αυτό που θα λέγαμε κορωνίδα.
Λέγοντας The Ellinikon, εννοούμε την έκταση του πρώην αεροδρομίου της Αθήνας, στην περιοχή του Ελληνικού. Το αεροδρόμιο λειτουργούσε από το 1945 έως το 2001, ενώ ταυτόχρονα στον χώρο αυτό υπήρχε και η βάση των Αμερικάνων, που λειτουργούσε έως το 1993. Δηλαδή, ήταν πάντα ένας χώρος που εξυπηρετούσε τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου και δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ανοιχτός και προς τη διάθεση του κόσμου που έμενε πέριξ. Ήδη πριν από την παύση της λειτουργίας του, τα κοράκια είχαν ξεκινήσει να εξετάζουν το μέλλον του, με τους περισσότερους να υπόσχονται στον κόσμο ότι ο χώρος θα αποτελέσει ένα μεγάλο πάρκο. Προφανώς στο μυαλό τους είχαν άλλα σχέδια, τα οποία βλέπουμε στην πράξη σήμερα. Από το 2003 ήδη, η τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για οικοπεδοποίηση τουλάχιστον 1000 στρεμμάτων της έκτασης για εμπορική δραστηριότητα, διατυμπανίζοντας ότι η υπόλοιπη έκταση θα γίνει δημόσιο πάρκο. Προεκλογικά και ενώ ήδη έχουν παραχωρηθεί κομμάτια της έκτασης για να χτιστούν γήπεδα για τους ολυμπιακούς αγώνες, η ΝΔ επί Καραμανλή “διασφαλίζει” ότι το αυτονόητο είναι να γίνει πάρκο. Παρ’όλα αυτά, το 2007 και αφού έχουν κερδίσει τις εκλογές, ανακοινώνουν πλάνο για την έκταση παρόμοιο με του ΠΑΣΟΚ. Από το 2011 όταν η έκταση περνάει μέσω του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων στο ΤΑΙΠΕΔ αρχίζουν στρατηγικές επαφές με επενδυτές και το 2014 πραγματοποιείται διαγωνισμός για την παραχώρηση της έκτασης. Προς έκπληξη κανενός, η παραχώρηση γίνεται στην εταιρεία Lamda, του λαμόγιου πρώην μαυραγορίτη Λάτση, στην εξευτελιστική τιμή των 915 εκ. ευρώ, 2,5 φορές χαμηλότερη από την εκτιμώμενη αξία. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η πώληση του αεροδρομίου είχε μπει ως προαπαιτούμενο για την υπογραφή των μνημονίων, με τις τελικές υπογραφές να μπαίνουν το 2016, επί ΣΥΡΙΖΑ, που ως αντιπολίτευση ασκούσε τάχα μου σκληρή κριτική στο επενδυτικό αυτό έργο. Δεν ήταν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, αφού και ο νυν δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης, Γιάννης Κωνσταντάτος πριν την εκλογή του έταζε ότι θα δώσει δήθεν μεγάλη μάχη ενάντια στην επένδυση. Με λίγα λόγια, όλες οι βουλευτικές και δημοτικές παρατάξεις, υπόσχονταν ανοιχτό δημόσιο χώρο, μέχρι να λάβουν την εξουσία και να αλλάξουν αμέσως τροπάριο, κάνοντας αυτό που κάνουν πάντα, να εξυπηρετούν τα αντικοινωνικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Σημαντικό να τονιστεί πως πριν μπουν οι τελικές υπογραφές, στην έκταση λειτουργούσε κέντρο κράτησης – κολαστήριο – για μετανάστ[-ριε]ς (2014-2017) και στρατόπεδο “φιλοξενίας” (2014-2016). Την περίοδο αδράνειας, ανάμεσα στην πώληση και την έναρξη των εργασιών, η έκταση αυτή χρησιμοποιήθηκε σαν αποθήκη ψυχών, αποκλεισμένων και σε άθλιες συνθήκες, ενώ οι τοπικές αρχές σε συνεργασία με το κράτος επιστράτευσαν κάθε ρατσιστικό μέσο (επιτροπές κατοίκων, ανυπόγραφα κείμενα, fake news) για να επισπεύσουν τον διωγμό τους, συμβάλλοντας στην περαιτέρω εξαθλίωση των ζωών των κατατρεγμένων. Τελικά με δάνεια από ελληνικές τράπεζες (και όχι ξένων κεφαλαίων όπως διαφήμιζαν), αυτό που κατασκευάζεται είναι μια πόλη μέσα στη πόλη με περισσότερες από 8.500 νέες υπερπολυτελείς κατοικίες πληθυσμού 25.000 – 30.000 χιλιάδων, αρκετούς ουρανοξύστες, πανάκριβα ξενοδοχεία, 2 υπερμεγέθη εμπορικά κέντρα, ιδιωτικές μαρίνες και αντίστοιχες υποδομές (ιδιωτικά νοσοκομεία, κολλέγια, συνεδριακά κέντρα κ.α.) και φυσικά αυτό που θεωρούν τον ακρογωνιαίο λίθο της επένδυσης, το πρώτο IRC (Integrated Resort Complex), ελληνιστί το πρώτο καζίνο στην Ελλάδα εντός αστικού ιστού που συνδυάζει την κουλτούρα του τζόγου, με την κατανάλωση, την ψυχαγωγία και τη διαμονή. Προφανώς, τα έργα που προχώρησαν πρώτα αφορούσε το φύτεμα μπετού στην ακτογραμμή και η προπώληση διαμερισμάτων ενώ για να γίνουν πραγματικότητα οι μακέτες με τα (συρρικνωμένα) πάρκα τις λιμνούλες και τις υποδομές δημόσιας χρήσης θα πρέπει να περιμένουμε αρκετά. Η παραπάνω ιστορία δείχνει την διαχρονική ψευτιά και υποκρισία όλων των πολιτικών ανεξαρτήτως κομμάτων, καθώς και το γεγονός πως το κράτος λειτουργεί πάντα με γνώμονα τη διασφάλιση των συμφερόντων των από πάνω και την κυριαρχία του πάνω στην κοινωνική βάση. Ο χώρος αυτός δεν ήταν ποτέ ανοιχτός για εμάς και ποτέ καμία εξουσία δεν είχε, έχει και θα έχει στόχο να μας τον παραχωρήσει.
Πίσω από τα φανταχτερά οράματα και τις περιφράξεις των 25 χιλιομέτρων, στα εργοτάξια κρύβεται η δολοφονική κανονικότητα της εκμετάλλευσης. Εκεί, ο εργάτης παράγει την καταστροφή του: είτε σακατεύεται στις σκαλωσιές για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα, είτε βλέπει τη ζωή του να κοστολογείται λιγότερο από ένα τετραγωνικό του καζίνο. Τα εργατικά “ατυχήματα” (μέχρι στιγμής δεκάδες τραυματισμοί και θάνατοι) στο Ελληνικό δεν είναι «κακιά στιγμή», είναι η επιβεβαίωση πως όπου υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη, υπάρχουν και νεκροί εργάτες (συνήθως μετανάστες), καθώς ο θάνατος στο εργοτάξιο αποτελεί το αναπόδραστο αποτέλεσμα μιας εξαντλητικής εντατικοποίησης που απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή μπροστά στη μεγιστοποίηση του κέρδους. Είναι η πιο ωμή απόδειξη ότι αυτό το project οικοδομείται πάνω σε μια ταξική πραγματικότητα, όπου η χλιδή των λίγων θεμελιώνεται με το αίμα και τις πληγές των πολλών μέσα στη σκόνη του εργοταξίου. Σε αντιστοιχία οι θέσεις εργασίας που υπόσχονται με την ολοκλήρωση της επένδυσης αφορούν σε μεγάλο βαθμό τον τουρισμό που είναι από τους πρωταθλητές στην καταπάτηση εργατικών δικαιωμάτων, την ανασφάλιστη εργασία και το ξεζούμισμα των εργαζομένων.
Το “The Ellinikon” δεν αποτελεί ένα όραμα αναβάθμισης για τη περιοχή, αλλά το αποτέλεσμα μιας σκανδαλώδους παραχώρησης όπου το κράτος επέλεξε να «χαρίσει» τη δημόσια γη και να τροποποιήσει την νομοθεσία (ύψη κτιρίων, χωροθέτηση καζίνο κ.α.) για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντα των επενδυτών, των τραπεζών και των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, θυσιάζοντας τον δημόσιο χώρο στον βωμό του αφηγήματος της «εθνικής ανάπτυξης». Αυτό που υψώνεται δεν είναι ένα πάρκο, αλλά μια ιδιωτική, περίκλειστη πόλη και μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας «τσιμεντούπολης» που δεν απαντά σε καμία προλεταριακή ανάγκη. Οι τερατώδεις περιφράξεις του εργοταξίου, αποτελούν το σύμβολο αυτού που πρόκειται να ακολουθήσει: ένας χώρος αποκομμένος από τον κοινωνικό ιστό, ελεγχόμενος και προορισμένος μόνο για πλούσιους και τουρίστες, με βίλες και καζίνο. Το αφήγημα για το «πάρκο» είναι ένα φθηνό επικοινωνιακό πυροτέχνημα που δεν μπορεί να ξεπλύνει τη λεηλασία της περιοχής μας, το οποίο θα λειτουργεί με τους όρους της ιδιωτικής πόλης (ελεγχόμενη είσοδος, φράχτες, επιτήρηση κλπ). Συνεπώς θα παραμείνει ένα ξένο σώμα που προέκυψε από τη συνεχή υποτίμηση του δημόσιου χώρου, ο οποίος δόθηκε ως «πάτημα» στους ιδιώτες για να τον αναπτύξουν με τους δικούς τους όρους αποκλείοντας εμάς.
Η ήδη υποβαθμισμένη ποιότητα ζωής μας θυσιάζεται στον βωμό της αυξημένης κίνησης, της ηχορύπανσης και μιας ασφυκτικής επιτήρησης, την ώρα που η ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα και την αναψυχή γίνεται ένα ακριβό εμπόρευμα που απευθύνεται αποκλειστικά σε “φουσκωμένα” πορτοφόλια. Το κόστος διαβίωσης διογκώνεται επικίνδυνα και τα ενοίκια καθίστανται απαγορευτικά, προδιαγράφοντας τον βίαιο εκτοπισμό μας από τον τόπο μας, προκειμένου να στηθεί μια «βιτρίνα» κατανάλωσης. Πέρα, όμως, από την οικονομική ασφυξία, ερχόμαστε αντιμέτωπα με μια μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική καταστροφή: οι τόνοι μπετό που θα πέσουν απειλούν να ανεβεί η θερμοκρασία στην Αθήνα, ενώ οι υπέρογκες ενεργειακές απαιτήσεις της νέας ιδιωτικής πόλης επιβάλλουν επικίνδυνες υποδομές, όπως την επέκταση του ΚΥΤ (Κέντρο Υπερυψηλής Τάσης) στην Ηλιούπολη, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα σπίτια μας. Αυτή η λεηλασία απλώνεται από τις ακτές του Αγίου Κοσμά μέχρι τις πλαγιές του Υμηττού, μεταλλάσσοντας τις γειτονιές μας σε «περίχωρα» ενός απέραντου εργοταξίου που μας πνίγει. Ακόμα και οι υπόγειες σήραγγες και οι παρεμβάσεις στις μεταφορές που είναι στα προσεχώς πλάνα, δεν σχεδιάστηκαν για την εξυπηρέτηση των δικών μας αναγκών, αλλά για να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη ροή προς την περίκλειστη πόλη τους.
Απο πολύ παλιά, σταθερή απαίτηση των αγωνιζόμενων κατοίκων ήταν το πάρκο υψηλού πρασίνου και η διατήρηση του Αγίου Κοσμά ως αθλητικού κέντρου. Γνωρίζουμε ότι οι οικονομικές και τεχνικές απαιτήσεις για κάτι τέτοιο δεν είναι το βασικό εμπόδιο αφού όπως βλέπουμε καθημερινά δισεκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται ή χαρίζονται για άχρηστους και εχθρικούς προς την κοινωνία σκοπούς. Από την άλλη το πρόσφατο παρελθόν μας έχει διδάξει ότι οι σχεδιασμοί του κράτους μπλοκάρονται μονο στην πράξη από ακηδεμόνευτους αγώνες και αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες άμεσης δράσης (πχ Πάρκο Ναυαρίνου, πάρκο Κύπρου & Πατησίων, λόφος Φιλοπάππου, καταληψιακά εγχειρήματα κ.α.).
Η “μεγαλύτερη αστική ανάπλαση στην Ευρώπη” δεν είναι παρά η ικανοποίηση των απαιτήσεων κάποιων μεγαλοαφεντικών (Λάτσης, Μυτηλιναίος – οι ίδιοι δηλαδή που καταστρέφουν με τις ενεργειακές επενδύσεις τους όλη την ύπαιθρο) για γρήγορο κέρδος και η εκπλήρωση πολιτικών συμφερόντων δημάρχων, ακαδημαικών μελετητών και διάφορων παρατρεχάμενων. Το ιδεολόγημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι παρά η θεσμοθετημένη υποβάθμιση των ζωών μας, μια επίθεση διαρκείας σε βάρος των «από κάτω» ώστε να πλουτίσουν οι λίγοι. Τα γιγάντια master plans εξευγενισμού και ανάπλασης πίσω από τα διαφημιζόμενα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη κρύβουν υποταγή, εκτοπισμό και εκμετάλλευση. Δεν έχουμε, ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε, κοινά συμφέροντα με τους επενδυτές που τεμαχίζουν τη γη μας, τα κάθε λογής αφεντικά που βλέπουν παντού ευκαιρίες κέρδους ή τα τουριστάκια που αντιμετωπίζουν την πόλη μας ως ένα ατελείωτο σκηνικό κατανάλωσης. Απέναντι στα κρατικά και αναπτυξιακά τους όνειρα, που προϋποθέτουν την υποτίμηση της ύπαρξής μας, αντιπαραθέτουμε τη συλλογικοποίηση των αγώνων μας. Να εμποδίσουμε την περεταίρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς και την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
Στηρίζουμε τα κάλεσματα της Συνέλευσης αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου για Συγκέντρωση στο Εφετείο της Ευελπίδων (Πέμ. 30.4 – 9πμ), Πορεία γειτονιάς με έναρξη το μετρό Ακρόπολη (Σαβ. 25.4 – 1μμ) και Live αλληλεγγύης στο Κουκάκι (πλ. Κουντουριώτου – Παρ 24.4 – 7μμ).
Αναδημοσιεύουμε τις αφίσες και το κείμενο της Συνέλευσης:
Στις 30/04 (μετά την αναβολή της δίκης στις 2/12) δικάζονται σε δεύτερο βαθμό συντρόφισσα και σύντροφοι για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου το Γενάρη του 2020. Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 και απαρτιζόταν από 3 εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3) τα οποία με συλλογική δουλειά έγιναν και πάλι βιώσιμα και λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για περίπου 3 χρόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές για όσα επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στην κρατική βία και αδικία, σε όσα χρειάστηκαν καταφύγιο ή είχαν ανάγκη τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας, σε όσα αναζήτησαν έναν συλλογικό τρόπο ζωής καθώς και στον κόσμο της γειτονιάς. Πέραν των συνελεύσεων και των εκδηλώσεων που φιλοξενήθηκαν, στα σπίτια λειτουργούσε η δομή της δανειστικής βιβλιοθήκης, των δημόσιων μπάνιων και πλυντηρίων και του χαριστικού παζαριού ρούχων. Η Κοινότητα συμμετείχε σε αγώνες για το καταληψιακό, το αντιφασιστικό, για τους/τις πολιτικούς/ες κρατούμενους/ες, ενάντια στην έμφυλη βία, την πατριαρχία, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση της φύσης, ενάντια στον εξευγενισμό και την τουριστικοποίση του Κουκακίου, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λόφου Φιλοπάππου κ.α. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια τα σπίτια της Κοινότητας δέχτηκαν φασιστικές επιθέσεις (3 εμπρηστικές επιθέσεις στην Παναιτωλίου) αλλά και εκκενώσεις, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί κάθε είδους βία (ξύλο, πλαστικές σφαίρες, κρότου λάμψης, χημικά) για να ξεσπιτώσει τους καταληψίες ή όποιο άλλο στέκονταν εμπόδιο στα κρατικά σχέδια που στόχο είχαν μια γενικευμένη επίθεση στους κατειλημμένους χώρους (βλ. υπόθεση Ινδαρέ). Τα συγκεκριμένα σπίτια μέχρι και σήμερα -5 χρόνια μετά τις τελευταίες εκκενώσεις- σαπίζουν στη γειτονιά του Κουκακίου με το κράτος να έχει δρομολογήσει την πώληση τους σε real estate εταιρίες προκειμένου να μετατραπούν σε πανάκριβα πολυτελή διαμερίσματα στην πλέον τουριστική γειτονιά του Κουκακίου. Οι κάτοικοι των σπιτιών υπερασπίστηκαν ενεργά τα σπίτια τους σε κάθε αστυνομική εισβολή. Συγκεκριμένα η κατάληψη Ματρόζου είχε εκκενωθεί ήδη δύο φορές (το 2018 και το 2019 παράλληλα με τις εκκενώσεις της Παναιτωλίου και της Αρβάλη) μέχρι και την ανακατάληψη-εκκένωση του 2020, με αποτέλεσμα οι καταληψίες να δικάζονται για τις πολιτικές τους επιλογές. Το επόμενο διάστημα αναμένονται τα δύο τελευταία δικαστήρια όσων υπερασπίστηκαν τα σπίτια της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου. Στις 29/10 δικάζονται οι καταληψίες που υπερασπίστηκαν το σπίτι της Παναιτωλίου μετά από αστυνομική επιχείρηση το 2019 ενώ στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό οι καταληψίες που υπερασπίστηκαν τη Ματρόζου 45 κατά την ανακατάληψη του κτηρίου το 2020. Όπως και στα προηγούμενα δικαστήρια έτσι και σε αυτά, τα συντρόφια μας θα υπερασπιστούν τα προτάγματά τους, τις σχέσεις τους, τους αγώνες που έδωσαν και τις δομές που δημιούργησαν.
Η απαίτηση για τη φυλάκιση των συντροφιών μας ήρθε επίσημα και δημόσια από την πολιτική εξουσία. Πλάνα από την εκκένωση κατέκλυσαν τα ΜΜΕ και έγιναν δηλώσεις με το αίτημα της παραδειγματικής τιμωρίας των συντροφισσών/συντρόφων, μέχρι και από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη. Η πολιτική εξουσία ενήργησε επιπρόσθετα προς τη δίωξη: οι μπάτσοι, ούτε ένα μήνα μετά το φιάσκο της σύλληψης του γείτονα της Ματρόζου 45 Ινδαρέ που ξυλοκοπήθηκε στην ταράτσα του μετά την αποτυχία της αστυνομίας να εντοπίσει τους/τις καταληψίες, έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας, με το δικηγορικό γραφείο του Πλεύρη να αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με διάφορους άλλους παρατρεχάμενους δικηγόρους-υπερασπιστές μπάτσων. Η συνεργάτιδά του και υποψήφια βουλευτής της ΝΔ Βαρελά ενώ αρχικά προσπάθησε να υποστηρίξει την πολιτική αγωγή ενάντια στις/στους καταληψίες εντούτοις αποβλήθηκε από το δικαστήριο. Παρόλαυτα, η ίδια την αμέσως επόμενη ημέρα της δίκης είπε δημόσια ψέματα στα ΜΜΕ για την έκβαση του πρωτόδικου δικαστηρίου σε μια προσπάθεια άντλησης πολιτικής υπεραξίας από το ζήτημα. Σαν να μην έφταναν αυτά, οι εκπρόσωποι της ελληνικής αστυνομίας έκαναν ξανά μήνυση και διαμαρτυρία προς τον εισαγγελέα επειδή δεν άσκησε δίωξη στις/στους κατηγορούμενες/ους με κακουργήματα για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Τελευταία εξέλιξη που αναδεικνύει το κρατικό μένος απέναντι στα συντρόφια μας αποτελεί η μήνυση που έγινε τον περασμένο Αύγουστο κατηγορώντας τους για φθορές στις στολές των μπάτσων και απαιτώντας την πληρωμή τους.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η εξάντληση της ποινικής αυστηρότητας του πρωτόδικου δικαστηρίου όπου καταδίκασε τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή ως το εφετείο αν και καμία από τις κατηγορίες για τις οποίες διώκονται δεν ταυτοποιεί μεμονωμένα καμία συντρόφισσα και κανέναν σύντροφο. Σε άλλη υπόθεση, οι δύο από τους μπάτσους που έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας διώχθηκαν ποινικά για τον ξυλοδαρμό και το βαρύ τραυματισμό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου εντούτοις αθωώθηκαν, καθώς ο ίδιος «δεν μπόρεσε να ταυτοποιήσει ποιος ακριβώς τον χτύπησε». Στην περίπτωση του Κουκακίου, παρ΄όλο που οι μπάτσοι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ποιος έκανε τι, η δικαστική εξουσία καταδίκασε τελικά τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης δίνοντας την τελευταία στιγμή αναστολή μέχρι την εκδίκαση της έφεσης.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι σημαντική καθώς, πέραν του κατασταλτικού της στοιχείου απέναντι στις καταλήψεις, η πιθανότητα φυλάκισης των συντροφισσών/συντρόφων μας θα αποτελέσει προθάλαμο για την κανονικοποίηση της αυστηρότητας του νέου ποινικού και του νέου σωφρονιστικού κώδικα, ο οποίος ανοίγει την πόρτα στο ενδεχόμενο φυλάκισης ενός ευρύτερου κομματιού αγωνιστών/τριών ακόμη και για κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Ο νέος ποινικός κώδικας με τη συνολική αύξηση των ανώτατων ορίων των ποινών και την ταυτόχρονη αυστηροποίηση των προϋποθέσεων χορήγησης αναστολής ή εξαγοράς μέρους της ποινής, καθιστά σε πολλές περιπτώσεις υποχρεωτική την ολική ή μερική έκτιση της ποινής για πλημμελήματα (π.χ. πραγματική έκτιση μέρους της ποινής για συνολικές ποινές από 1 έως 3 έτη) γενικεύοντας την ποινή φυλάκισης. Όχι μόνο γίνεται πιο εύκολο το να βρεθούν πολλοί άνθρωποι φυλακισμένοι, αλλά και ο εγκλεισμός στη φυλακή γίνεται ακόμη πιο βάρβαρος, με την αύξηση του πραγματικού χρόνου έκτισης της ποινής (π.χ. με την επιβολή αυστηρότερων προϋποθέσεων για την υφ΄όρον απόλυση ανεξάρτητα από την συμπλήρωση του χρόνου κράτησης και με την περικοπή των δικαιωμάτων επικοινωνίας και αδειών των κρατουμένων). Η περαιτέρω ρατσιστική διάσταση του νέου ποινικού κώδικα σε συνδυασμό και με τον πρόσφατο αντιμεταναστευτικό νόμο αποτυπώνεται στις διατάξεις που καθιστούν την έλλειψη νομιμοποιητικών εγγράφων μεταναστ(ρι)ών ποινικό αδίκημα, στην επαναφορά της απέλασης αλλοδαπού ως ¨μέτρο ασφάλειας¨ (διάταξη που προηγουμένως είχε καταργηθεί), στην διοικητική απέλαση που μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί πριν καν εκδοθεί η δικαστική απόφαση, στην αύξηση του χρηματικού προστίμου για την έλλειψη των εγγράφων και στην παράταση του χρόνου εγκλεισμού μεταναστ(ρι)ών στα κέντρα κράτησης. Είναι παραπάνω από σαφές πως το νέο ποινικό οπλοστάσιο του κράτους ποινικοποιεί όλο και περισσότερες πρακτικές επιβίωσης και αντίστασης και ανοίγει όλο και περισσότερο τη βεντάλια κοινωνικών ομάδων που θα αντιμετωπίσουν την ποινή της φυλάκισης. Η εκδίκαση της υπόθεσης των συντροφιών μας γιατην ανακατάληψη της Ματρόζου, παρότι κρίθηκε με τις διατάξεις του προηγούμενου ποινικού κώδικα, πραγματοποιήθηκε εντός της χρονικής και πολιτικής συγκυρίας εφαρμογής του νέου ποινικού κώδικα.
Οι εκκενώσεις των σπιτιών της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου δεν πραγματοποιήθηκαν σε τυχαίο χρόνο αλλά αποτελούσαν κομμάτι ενός οργανωμένου σχεδίου καταστολής όλων των κατειλημμένων χώρων ανά την επικράτεια σε μια προσπάθεια αποδυνάμωσης του αναρχικού κινήματος. Η περίφημη διορία 15 ημερών προς τους καταληψίες, μέσω του γνωστού “τελεσίγραφου” του Χρυσοχοϊδη για εγκατάλειψη ή νομιμοποίηση όλων των καταλήψεων, έπεσε στο κενό. Ανακαταλήψεις, νέες καταλήψεις και ένα κύμα αλληλεγγύης προς όσα υπερασπίζονται τα σπίτια του αγώνα ξεδιπλώθηκε το επόμενο διάστημα. Το κατασταλτικό σχέδιο απέναντι στις καταλήψεις (μεταναστευτικές, πολιτικές, στεγαστικές) συμπληρώθηκε με το νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, το καθεστώς των προληπτικών προσαγωγών και την απαγόρευση κυκλοφορίας την περίοδο της καραντίνας εγκαθιδρύοντας έτσι το δόγμα νόμος και τάξη που διακηρύττεται από τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Ένα δόγμα που ολοκληρώνεται από την έννοια της εθνικής ασφάλειας και στο όνομα της οποίας μετανάστες/τριες δολοφονούνται στα σύνορα ενώ ο πληθυσμός στις φυλακές αυξάνεται κατακόρυφα με έωλα και στημένα κατηγορητήρια (π.χ. υπόθεση Α. Φλώρου, των 2 εθελοντών πυροσβεστών από την Πάτρα κ.α.). Οι επιθέσεις στις καταλήψεις και σε όσα τις υπερασπίζονται κι αγωνίζονται για μια αυτοοργανωμένη και ανεξούσια κοινωνία πηγαίνει χέρι χέρι με την αυστηροποίηση του νέου ποινικού κώδικα και την περαιτέρω υποτίμηση της ζωής μας (π.χ. ακρίβεια, ατομικές συμβάσεις εργασίας και 13 ώρες μισθωτής σκλαβιάς, περιορισμός συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, πειθαρχικά και διαγραφές φοιτητών/τριων ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της υγείας, της παιδείας, των μέσων μαζικής μεταφοράς, στεγαστική κρίση, παράδοση δημόσιων χώρων σε ιδιώτες, καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος). Οι καταλήψεις και ο κόσμος που συσπειρώνεται σε αυτές θα αποτελεί πάντα έναν από τους εσωτερικούς εχθρούς του κράτους καθώς είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Απέναντι στις κρατικές δολοφονίες (π.χ. Τέμπη, Πύλος), στη γενοκτονία της Παλαιστίνης και τα διακρατικά συμφέροντα παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα και κράτη. Απέναντι στις δολοφονίες από μπάτσους και αφεντικά (π.χ. υπόθεση Σαμπάνη, Φραγκούλη, Μανιουδάκη, Καριώτη) απαντάμε με οργή και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις. Προτάγματα τα οποία ανθίζουν μέσα στις καταλήψεις και αντανακλούν έναν άλλο κόσμο.
Οι καταλήψεις καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες
Οι καταλήψεις βρίσκουν συλλογικές λύσεις σε φαινομενικά ατομικές ανάγκες. Στέγη, ρεύμα, νερό, φαγητό και ένδυση είναι κάποιες από τις βασικές ανάγκες οι οποίες καλύπτονται συλλογικά σε καταλήψεις. Εκτός αυτών, σε συγκεκριμένους χώρους στεγάζονται από αντιδομές υγείας (βλ. Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων) ή παραγωγής (βλ. ΒΙΟΜΕ) μέχρι στούντιο για μουσικά σχήματα κ.ά. Σε αυτούς τους χώρους προσπαθούμε να χτίζουμε ένα περιβάλλον αυτοπροστασίας απέναντι στην έμφυλη, ρατσιστική και κάθε μορφής εξουσιαστική βία. Είναι ζωντανά παραδείγματα υλοποίησης της συλλογικής έκφρασης αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας κόντρα στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής.
είναι μέσα αγώνα
Είναι χώροι οργάνωσης των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων (συναντήσεις, συνελεύσεις, εκδηλώσεις, δομές, αποθήκευση υλικών, καταφύγιο, ορμητήριο). Στις γειτονιές αποτελούν πολλές φορές και κοινωνικά κέντρα. Δεν αναφερόμαστε μόνο σε πολιτικούς και στεγαστικούς χώρους του κινήματος και άλλων ομάδων που έχουν περιθωριοποιηθεί όπως τα μεταναστά. Αναφερόμαστε επίσης στις καταλήψεις ως μέσα αγώνα των κοινωνικών/πολιτικών κινητοποιήσεων, όπως τις καταλήψεις σε μεγάλες απεργίες ή απεργίες πείνας, καταλήψεις στο πλαίσιο αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη, πανεπιστημιακές και σχολικές καταλήψεις, καταλήψεις μέσων παραγωγής καθώς και καταλήψεις γης ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Η ριζοσπαστικότητα των καταλήψεων έγκειται στο γεγονός ότι αμφισβητούν την ιδιοκτησία και για αυτό, όσο υπάρχουν, η εξουσία θα τις αντιμετωπίζει πάντα ως παράνομες.
και πραγματώνουν τις αξίες μας στο σήμερα
Τα προτάγματα της ισότητας, της οριζοντιότητας/αντιιεραρχίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της συμπεριληπτικότητας, του αγώνα για έναν άλλο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, βρίσκουν χώρο να γίνουν πραγματικότητα. Στις καταλήψεις μαθαίνουμε να ακούμε, να συζητάμε, να κάνουμε πίσω, να σεβόμαστε το ένα την άλλη. Δεν περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες από μόνες τους, παίρνουμε τις ζωές στα χέρια μας, στο εδώ και στο τώρα.
Απέναντι στη βία του νόμου και της τάξης παραμένουμε άνομοι/ες/α
Η δική μας δικαιοσύνη είναι κοινωνική, και όχι δικαστική. Χτίζεται στους δρόμους και τους χώρους του αγώνα, και όχι στις δικαστικές αίθουσες που αναπαράγουν συστηματικά τις αξίες της κυριαρχίας, συντηρώντας την κοινωνική και ταξική καταπίεση, ξεπλένοντας βιαστές, πολιτικούς και ένστολους δολοφόνους καθημερινά. Γι’ αυτό η υπεράσπιση των καταλήψεων δε διαχωρίζεται από τη συνολική πολιτική δραστηριότητά τους. Η δίωξη και η καταδίκη σε 77 μήνες των συντροφιών μας έχει ως στόχο την τρομοκρατία και τον παραδειγματισμό ολόκληρου του καταληψιακού κινήματος. Όπως με την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, έτσι κι η κατασταλτική αντιμετώπιση των συντροφιών από το Στέκι Βιολογικού είχε σαν αποτέλεσμα την καταδίκη τους σε 61 και σε 41 μήνες πρωτόδικα. Το πρόταγμα των καταλήψεων σε έναν κόσμο που οι ελεύθεροι χώροι περιορίζονται διαρκώς παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, παρά τις διώξεις των καταληψιών. Σε πείσμα του κλίματος καταστολής, έχουν ανοίξει νέες καταλήψεις, έχουν γίνει ανακαταλήψεις, και πάντα θα ξεφυτρώνουν κατειλημμένες κοινότητες.
Απέναντι στη δικαστική και οικονομική ομηρία και το ενδεχόμενο φυλάκισης των συντροφιών μας, υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας, τους χώρους μας, τα προτάγματά μας. Απέναντι στο βάθεμα της καταστολής και της επιτήρησης προτάσσουμε κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης. Απέναντι στην εντεινόμενη μιζέρια και εσωστρέφεια στεκόμαστε με όλους τους τρόπους ο ένας δίπλα στην άλλη. Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής.
ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 9:00
ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου
Αφίσα που κολλιέται αυτή τη περίοδο στις γειτονιές μας και συνοδεύει το παρακάτωκείμενο.
ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, TΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Τον τελευταίο καιρό στις γειτονιές µας όπως και στην υπό- λοιπη Αθήνα, γίνεται πιο αισθητή η παρουσία φασιστοει- δών είτε πιο οργανωµένα (βλ. µικρή περατζάδα στο κέντρο της Αργυρούπολης) είτε πιο µουλωχτά σε βραδινές ώρες (επιθέσεις και λιντσαρίσµατα σε µετανάστες, οµοφοβικούς τραµπουκισµούς, σπρέι σε τοίχους κλπ).
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Υπερασπιζόµαστε τις γειτονιές µας, αποµονώνουµε την παρουσία τους και αντιµετωπίζουµε τις επιθέσεις τους. Φτύνουµε στα µούτρα όποιον χρησιµοποιεί ρατσιστικό, εθνικιστικό και οµοτρανσφοβικό λόγο. Όπως και τα προη- γούµενα χρόνια, έτσι και τώρα, στην Αργυρούπολη και στις γειτονιές των νοτίων, οι φασίστες δεν θα πάρουν χώρο, δεν θα βρουν εύφορο έδαφος και είναι ανοιχτό στοίχηµα για όλους/ες/α µας να ξαναµπούν στις τρύπες τους.
Μολόχα Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ με αφορμή την έκδοση αυτοπαρουσιαστικού κειμένου & ανταλλαγή εμπειριών γύρω από την αυτοοργάνωση και την πολιτική δράση στις γειτονιές
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 στις 18:00 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38)
Το αυτοπαρουσιαστικό της συνέλευσης μπορεί να βρεθεί online εδώ ενώ σε έντυπη μορφή διατίθεται στα ανοίγματα του στεκιού
Μολόχα – Συνέλευση για αντίσταση, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη στα νότια moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, κατά την περίοδο 2017-2020 απαρτίζονταν από τις καταλήψεις Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21 και Αρβαλή 3, οι οποίες υπήρξαν σημεία συλλογικής ζωής και αγώνα. Τον Γενάρη του 2020 η Ματρόζου 45 και η Παναιτωλίου 21 επανακαταλαμβάνονται μετά τις εκκενώσεις τον Δεκέμβριο του 2019. Η αστυνομία επιχειρεί εκ νέου εκκένωση με ισχυρές δυνάμεις όμως ο κόσμος της κατάληψης υπερασπίζεται μαχητικά τον επανακατειλλημμένο χώρο. Τελικά πολλές ώρες αργότερα και ενώ η γειτονιά έχει σηκωθεί στο πόδι, η αστυνομία εισβάλει και συλλαμβάνει τον κόσμο της κατάληψης μετά από άγριους ξυλοδαρμούς. Προηγουμένως έχει επιτεθεί στο άλλο κομμάτι της υπεράσπισης, στην συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από το κτίριο, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις (το δικαστήριο έχει πάρει αναβολή για 26/1/2026). Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 φρέναρε το κύμα κρατικών επιθέσεων σε απελευθερωμένους χώρους αγώνα το οποίο εφορμούνταν από το περιβόητο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη.
Τα συντρόφια πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, με σκοπό, την φίμωση, την τρομοκράτηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση των κοινωνικών κομματιών που αμφισβητούν έμπρακτα τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου εντός της μητρόπολης και δημιουργούν ρωγμές στο κλίμα παραίτησης και απάθειας.
Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο.
Σε ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων βάλαμε στις γειτονιές μας αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου και κρεμάσαμε πανό σε Ηλιούπολη και Σούρμενα.
Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
Το ήξερες ότι στην γειτονιά σου οι τράπεζες πετάνε κόσµο έξω από τα σπίτια τους;
Το πρωί της Πέµπτης 26/6, επιχειρήθηκε έξωση οικογένειας από πρώτη κατοικία στην οδό Χίου στην Τερψιθέα. Ένας θίασος αποτελούμενος από δικαστικούς κλητήρες, εκπροσώπους της doValue (γνωστή εταιρία που πρωτοστατεί στις εξώσεις πρώτης κατοικίας), µπάτσους, και έναν κλειδαρά, παραβίασαν την κλειδαριά του σπιτιού µε στόχο να πετάξουν στον δρόµο την οικογένεια που µένει εκεί. Η άμεση ανταπόκριση γειτόνων, αλληλέγγυου κόσµου, συντρόφων/ισσών και πολιτικών οργανώσεων, απέτρεψε στην πράξη την έξωση της οικογένειας από το σπίτι. ∆εν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην περιοχή, µόνο στην ίδια οδό γνωρίζουµε για άλλα δύο περιστατικά εξώσεων.
Οι συνέπειες των αλλεπάλληλων καπιταλιστικών κρίσεων των τελευταίων σχεδόν 20 χρόνων έχουν διαµορφώσει µια πολύ δύσκολη, σχεδόν δυστοπική καθηµερινότητα. Οι τραγικοί µισθοί, η ραγδαία και ασταµάτητη αύξηση του κόστους ζωής (super market, θέρµανση, µετακινήσεις κ.α.), τα πανάκριβα ενοίκια, η επισφάλεια και το ξεζούµισµα στη δουλειά είναι λίγα µόνο από όσα εξαναγκα- ζόµαστε να προσαρµοστούµε για να ζήσουµε.
Για το κεφάλαιο, κάθε κρίση είναι ευκαιρία για κέρδος είς βάρος των από κάτω. Ενώ πολλά νοικο- κυριά βρέθηκαν ξαφνικά µε µισό ειδόδηµα λόγω των απολύσεων και των περικοπών στους µισθούς, οι τράπεζες και οι διάφορες εταιρείες «κοράκια» βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να πλουτί- σουν εις βάρος µας. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσµα ένα µεγάλο µέρος της κοινωνίας να βρεθεί µε δάνεια που δεν µπορούσε να αποπληρώσει και περιουσίες σε υποθήκη. Το σύνολο των κυβερνή- σεων, διαµόρφωσαν νοµικό πλαίσιο σε συµφωνία µε τα συµφέροντα των τραπεζών, προκειµένου να «πουλήσουν» τα δάνεια αυτά σε εταιρίες διαχείρισης, γνωρίζοντας φυσικά ότι το αποτέλεσµα θα ήταν το ξεσπίτωµα πολλών ανθρώπων.
Για άλλη µία φορά, οι εκπρόσωποι του κράτους σκούζουν να µας πείσουν πως πρόκεται για ζήτηµα ατοµικής «αποτυχίας» και ατοµικής ευθύνης λίγων «ανεύθυνων» δήθεν κακοπληρωτών, αλλά η πραγµατικότητα είναι άλλη. Το κράτος και οι καπιταλιστές επιχειρούν να ρίξουν τα χρέη των τραπε- ζών ξανά στις πλάτες µας, αναδιανέµοντας τον πλούτο (συγκεκριµένα την πρώτη κατοικία) εις βάρος αυτών που µε τις ευλογίες κράτους και τραπεζών, δανείστηκαν λεφτά και υποθήκευσαν στα σπίτια τους. Οι πλειστηριασµοί και οι εξώσεις, η έλλειψη σπιτιών και τα πανάκριβα ενοίκια, δεν είναι φυσικά φαινόµενα αλλά άλλη µία όψη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Κράτος και κεφάλαιο βάζουν τα κέρδη τους πάνω από τις ανάγκες µας, µε άλλη µια βίαιη συστηµική επίθεση στις ζωές µας και στην ανάγκη µας για στέγαση.Αυτή τη φορά, η άµεση ανταπόκριση του κόσµου και η αλληλεγγύη απέτρεψαν την έξωση των γειτόνων µας από το σπίτι τους, το βέβαιο όµως είναι ότι τα αρπακτικά της doValue θα ξαναεπιχειρή- σουν. Είναι κρίσιµο όλη η γειτονιά να αναπτύξει άµεσα αντανακλαστικά, ώστε να βρεθούµε στο πλάι των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι που διαµένουν αλλά και κάθε πληττόµενου/ης.
Η στέγαση είναι ανάγκη, όχι ευκαιρία για κερδοφορία.
Καλούµε τον κόσµο της γειτονιάς και κάθε αλληλέγγυα/ο σε επιφυλακή, ώστε να αποτραπεί κάθε µελλοντική απόπειρα έξωσης στη περιοχή.
Να µπλοκάρουµε τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, που για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών πετάνε οικογένειες στο δρόµο.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Ως μια ακόμα απάντηση σε κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, το Σάββατο 5 Απρίλη 2025 και από τις 7μμ και για δυο ώρες περίπου πραγματοποιήσαμε μία δημόσια καλεσμένη συγκέντρωση-μικροφωνική στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, στην οποία συμμετείχαν γύρω στα 100 άτομα, φωνάχτηκαν αντιπατριαρχικά και αντισεξιστικά συνθήματα, διαβαζόταν από τη μικροφωνική και μοιραστηκε εντός και περιμετρικά της πλατείας το σχετικό κείμενό μας, πετάχτηκαν τρικάκια και αναρτήθηκαν και διάφορα πανό.
Κατά τις προηγούμενες ημέρες είχαμε προχωρήσει σε αφισοκολλήσεις και μοιράσματα κειμένων σε διάφορες γειτονιές της Ηλιούπολης και σε κεντρικά σημεία των νοτίων προαστίων.
ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά
Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική και συνολικότερα η πατριαρχική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά, τα μη ετεροφυλόφιλα και τα τρανς άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις και τις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τις γειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσειως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, σε παράγοντες όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης (πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως), Σάββατο 05/04, στις 19:00.
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική και συνολικότερα η πατριαρχική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά, τα μη ετεροφυλόφιλα και τα τρανς άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις καιτις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τιςγειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσειως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+κοινότητα, σε παράγοντες όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Σε απάντηση πρόσφατων ομοφοβικών επιθέσεων στην περιοχή της Ηλιούπολης, το Σάββατο 1 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε, στη γειτονιά της Αγίας Μαύρας, μαζική παρέμβαση από 40-45 συντρόφια. Μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, έγινε αφισοκόλληση, πετάχτηκαν τρικάκια και φωνάχτηκαν αντιπατριαρχικά και αντισεξιστικά συνθήματα. Ο κόσμος της περιοχής έδειξε ενδιαφέρον και ανταποκρίθηκε θετικά.
ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ, ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχία
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά και τα μη-ετεροφιλόφυλα άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις και τις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τις γειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσει ως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, σε παράγοντα όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχία
