Την Τετάρτη 6/5/26 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στην Πλατεία Σουρμένων στο Ελληνικό, η οποία είχε καλεστεί από κοινού από τις συλλογικότητες «Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια» και «Πρωτοβουλία Εργαζομένων/Ανέργων στα νότια». Για 1,5 ώρα, που διήρκησε η παρέμβαση, διαβάσαμε και μοιράσαμε τις 2 προκηρύξεις μας (που καλούσαν στην πορεία του Σαββάτου 9 Μάη ενάντια στο «The Ellinikon») και συνομιλήσαμε με γείτονες και γειτόνισσες σχετικά με το δυσβάσταχτο κόστος διαβίωσης, την μετατροπή των νοτίων σε ζώνες μόνο για τουρίστες, επενδυτές και πλούσιους, τις συνέπειες που έχει στις ζωές μας η επένδυση τόσο στη φάση κατασκευής, αλλά και όταν χτιστεί η νέα περίκλειστη πόλη, καθώς και την ανάγκη να υψωθούν συλλογικές και από τα κάτω αντιστάσεις στα σχέδια κράτους-κεφαλαίου.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΜΠΛΟΚ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ «THE ELLINIKON» :: ΣΑΒΒΑΤΟ 9/5, 12:00, ΜΕΤΡΟ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
Ακολουθούν τα κείμενα και οι αφίσες των συλλογικοτήτων μας:
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ
Τα τελευταία χρόνια το επιθετικό real estate και τα δεκάδες επενδυτικά projects μετατρέπουν τα νότια προάστια σε ζώνη αποκλειστικά για πλούσιους, επενδυτές και τουρίστες. Το “The Ellinikon”, η κορωνίδα της διαδικασίας αυτής δεν είναι ένα πάρκο αλλά μια ιδιωτική, ελεγχόμενη, περίκλειστη πόλη και μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας «τσιμεντούπολης» που δεν απαντά σε καμία προλεταριακή ανάγκη με βίλες, καζίνο, εμπορικά κέντρα και μαρίνες.
Τα γιγάντια master plans εξευγενισμού και ανάπλασης πίσω από τα διαφημιζόμενα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη κρύβουν υποταγή, εκτοπισμό και εκμετάλλευση. Το ιδεολόγημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι παρά η θεσμοθετημένη υποβάθμιση των ζωών μας, μια επίθεση διαρκείας σε βάρος των «από κάτω» ώστε να πλουτίσουν οι λίγοι.
Δεν έχουμε, ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε, κοινά συμφέροντα με όλους αυτούς που αντιμετωπίζουν την πόλη μας ως σκηνικό κερδοφορίας και κατανάλωσης. Να εμποδίσουμε την περεταίρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς, την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ
Στο αχανές και πολυπληθές τοπίο των νοτίων της Αθήνας, συνυπάρχουν πολλές διαφορετικές πραγματικότητες. Οι αντιθέσεις μεταξύ των περιοχών (πχ Πανόραμα Βούλας με Μπραχάμι) αλλά και εντός των δήμων (πχ Ηλιούπολη) ήταν πάντα μεγάλες. Αν και δεν ήταν αυτό που λέμε εργατικές γειτονιές δεν υπήρξαν και ποτέ γειτονιές μόνο για πλούσιους. Άλλωστε πολλοί/ες/α που μένουμε εδώ βιώνουμε την σκληρή πραγματικότητα της εργασιακής εκμετάλλευσης, της αδυναμίας κάλυψης καθημερινών αναγκών, των ασφυκτικών ρυθμών, της επισφάλειας και των καθημερινών καταπιέσεων. Τα τελευταία χρόνια όμως, η οικονομική ανάπτυξη με τις μορφές του επιθετικού real estate και των μεγάλων αναπλάσεων μετατρέπει τις περιοχές μας σε ζώνες αποκλειστικά για τουρίστες, φραγκάτους, μαγαζάτορες και αφεντικά, σε μία βίαιη αντίθεση με όσα βιώνουμε εμείς. Οι μονοκατοικίες και τα παλιά σπίτια γκρεμίζονται και τη θέση τους παίρνουν ογκώδεις πολυκατοικίες, καρμπόν η μία της άλλης, το πράσινο μειώνεται και οι κοινόχρηστοι χώροι περιφράσσονται και εμπορευματικοποιούνται, δημιουργώντας μία λουξ δυστοπία, τουλάχιστον για όσους/ες/α τις κοιτάμε να υψώνονται από χαμηλά. Το πολύπαθο “παραλιακό μέτωπο” με τις ελάχιστες ελεύθερες ακτές ιδιωτικοποιείται πλεόν ολοκληρωτικά και οι φρουρούμενες πολυτελείς υποδομές (από full inclusive resorts ως…”καμπινγκ” πολυτελείας – glamping) αφήνουν τους πληβείους εκτός. Το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί από την γεωμετρική αύξηση των ενοικιών και των αντικειμενικών αξιών ανά τετραγωνικό μέτρο αναγκάζοντας όσους δεν τα βγάζουν πέρα να φύγουν. Εν τέλει, η μαζική εισροή νέων κατοίκων με υψηλά εισοδήματα μετασχηματίζει τον χαρακτήρα της περιοχής σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους δημιουργώντας πανάκριβες καταναλωτικές αγορές και πλήρως επιτηρούμενες γειτονιές με κάμερες, αστυνομία, ιδιωτικές φρουρές και δρόμους. Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό τουριστικοποίησης και ανάπτυξης, το υπερπρότζεκτ “The Ellinikon” αποτελεί αυτό που θα λέγαμε κορωνίδα.
Λέγοντας The Ellinikon, εννοούμε την έκταση του πρώην αεροδρομίου της Αθήνας, στην περιοχή του Ελληνικού. Το αεροδρόμιο λειτουργούσε από το 1945 έως το 2001, ενώ ταυτόχρονα στον χώρο αυτό υπήρχε και η βάση των Αμερικάνων, που λειτουργούσε έως το 1993. Δηλαδή, ήταν πάντα ένας χώρος που εξυπηρετούσε τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου και δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ανοιχτός και προς τη διάθεση του κόσμου που έμενε πέριξ. Ήδη πριν από την παύση της λειτουργίας του, τα κοράκια είχαν ξεκινήσει να εξετάζουν το μέλλον του, με τους περισσότερους να υπόσχονται στον κόσμο ότι ο χώρος θα αποτελέσει ένα μεγάλο πάρκο. Προφανώς στο μυαλό τους είχαν άλλα σχέδια, τα οποία βλέπουμε στην πράξη σήμερα. Από το 2003 ήδη, η τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για οικοπεδοποίηση τουλάχιστον 1000 στρεμμάτων της έκτασης για εμπορική δραστηριότητα, διατυμπανίζοντας ότι η υπόλοιπη έκταση θα γίνει δημόσιο πάρκο. Προεκλογικά και ενώ ήδη έχουν παραχωρηθεί κομμάτια της έκτασης για να χτιστούν γήπεδα για τους ολυμπιακούς αγώνες, η ΝΔ επί Καραμανλή “διασφαλίζει” ότι το αυτονόητο είναι να γίνει πάρκο. Παρ’όλα αυτά, το 2007 και αφού έχουν κερδίσει τις εκλογές, ανακοινώνουν πλάνο για την έκταση παρόμοιο με του ΠΑΣΟΚ. Από το 2011 όταν η έκταση περνάει μέσω του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων στο ΤΑΙΠΕΔ αρχίζουν στρατηγικές επαφές με επενδυτές και το 2014 πραγματοποιείται διαγωνισμός για την παραχώρηση της έκτασης. Προς έκπληξη κανενός, η παραχώρηση γίνεται στην εταιρεία Lamda, του λαμόγιου πρώην μαυραγορίτη Λάτση, στην εξευτελιστική τιμή των 915 εκ. ευρώ, 2,5 φορές χαμηλότερη από την εκτιμώμενη αξία. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η πώληση του αεροδρομίου είχε μπει ως προαπαιτούμενο για την υπογραφή των μνημονίων, με τις τελικές υπογραφές να μπαίνουν το 2016, επί ΣΥΡΙΖΑ, που ως αντιπολίτευση ασκούσε τάχα μου σκληρή κριτική στο επενδυτικό αυτό έργο. Δεν ήταν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, αφού και ο νυν δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης, Γιάννης Κωνσταντάτος πριν την εκλογή του έταζε ότι θα δώσει δήθεν μεγάλη μάχη ενάντια στην επένδυση. Με λίγα λόγια, όλες οι βουλευτικές και δημοτικές παρατάξεις, υπόσχονταν ανοιχτό δημόσιο χώρο, μέχρι να λάβουν την εξουσία και να αλλάξουν αμέσως τροπάριο, κάνοντας αυτό που κάνουν πάντα, να εξυπηρετούν τα αντικοινωνικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Σημαντικό να τονιστεί πως πριν μπουν οι τελικές υπογραφές, στην έκταση λειτουργούσε κέντρο κράτησης – κολαστήριο – για μετανάστ[-ριε]ς (2014-2017) και στρατόπεδο “φιλοξενίας” (2014-2016). Την περίοδο αδράνειας, ανάμεσα στην πώληση και την έναρξη των εργασιών, η έκταση αυτή χρησιμοποιήθηκε σαν αποθήκη ψυχών, αποκλεισμένων και σε άθλιες συνθήκες, ενώ οι τοπικές αρχές σε συνεργασία με το κράτος επιστράτευσαν κάθε ρατσιστικό μέσο (επιτροπές κατοίκων, ανυπόγραφα κείμενα, fake news) για να επισπεύσουν τον διωγμό τους, συμβάλλοντας στην περαιτέρω εξαθλίωση των ζωών των κατατρεγμένων. Τελικά με δάνεια από ελληνικές τράπεζες (και όχι ξένων κεφαλαίων όπως διαφήμιζαν), αυτό που κατασκευάζεται είναι μια πόλη μέσα στη πόλη με περισσότερες από 8.500 νέες υπερπολυτελείς κατοικίες πληθυσμού 25.000 – 30.000 χιλιάδων, αρκετούς ουρανοξύστες, πανάκριβα ξενοδοχεία, 2 υπερμεγέθη εμπορικά κέντρα, ιδιωτικές μαρίνες και αντίστοιχες υποδομές (ιδιωτικά νοσοκομεία, κολλέγια, συνεδριακά κέντρα κ.α.) και φυσικά αυτό που θεωρούν τον ακρογωνιαίο λίθο της επένδυσης, το πρώτο IRC (Integrated Resort Complex), ελληνιστί το πρώτο καζίνο στην Ελλάδα εντός αστικού ιστού που συνδυάζει την κουλτούρα του τζόγου, με την κατανάλωση, την ψυχαγωγία και τη διαμονή. Προφανώς, τα έργα που προχώρησαν πρώτα αφορούσε το φύτεμα μπετού στην ακτογραμμή και η προπώληση διαμερισμάτων ενώ για να γίνουν πραγματικότητα οι μακέτες με τα (συρρικνωμένα) πάρκα τις λιμνούλες και τις υποδομές δημόσιας χρήσης θα πρέπει να περιμένουμε αρκετά. Η παραπάνω ιστορία δείχνει την διαχρονική ψευτιά και υποκρισία όλων των πολιτικών ανεξαρτήτως κομμάτων, καθώς και το γεγονός πως το κράτος λειτουργεί πάντα με γνώμονα τη διασφάλιση των συμφερόντων των από πάνω και την κυριαρχία του πάνω στην κοινωνική βάση. Ο χώρος αυτός δεν ήταν ποτέ ανοιχτός για εμάς και ποτέ καμία εξουσία δεν είχε, έχει και θα έχει στόχο να μας τον παραχωρήσει.
Πίσω από τα φανταχτερά οράματα και τις περιφράξεις των 25 χιλιομέτρων, στα εργοτάξια κρύβεται η δολοφονική κανονικότητα της εκμετάλλευσης. Εκεί, ο εργάτης παράγει την καταστροφή του: είτε σακατεύεται στις σκαλωσιές για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα, είτε βλέπει τη ζωή του να κοστολογείται λιγότερο από ένα τετραγωνικό του καζίνο. Τα εργατικά “ατυχήματα” (μέχρι στιγμής δεκάδες τραυματισμοί και θάνατοι) στο Ελληνικό δεν είναι «κακιά στιγμή», είναι η επιβεβαίωση πως όπου υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη, υπάρχουν και νεκροί εργάτες (συνήθως μετανάστες), καθώς ο θάνατος στο εργοτάξιο αποτελεί το αναπόδραστο αποτέλεσμα μιας εξαντλητικής εντατικοποίησης που απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή μπροστά στη μεγιστοποίηση του κέρδους. Είναι η πιο ωμή απόδειξη ότι αυτό το project οικοδομείται πάνω σε μια ταξική πραγματικότητα, όπου η χλιδή των λίγων θεμελιώνεται με το αίμα και τις πληγές των πολλών μέσα στη σκόνη του εργοταξίου. Σε αντιστοιχία οι θέσεις εργασίας που υπόσχονται με την ολοκλήρωση της επένδυσης αφορούν σε μεγάλο βαθμό τον τουρισμό που είναι από τους πρωταθλητές στην καταπάτηση εργατικών δικαιωμάτων, την ανασφάλιστη εργασία και το ξεζούμισμα των εργαζομένων.
Το “The Ellinikon” δεν αποτελεί ένα όραμα αναβάθμισης για τη περιοχή, αλλά το αποτέλεσμα μιας σκανδαλώδους παραχώρησης όπου το κράτος επέλεξε να «χαρίσει» τη δημόσια γη και να τροποποιήσει την νομοθεσία (ύψη κτιρίων, χωροθέτηση καζίνο κ.α.) για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντα των επενδυτών, των τραπεζών και των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, θυσιάζοντας τον δημόσιο χώρο στον βωμό του αφηγήματος της «εθνικής ανάπτυξης». Αυτό που υψώνεται δεν είναι ένα πάρκο, αλλά μια ιδιωτική, περίκλειστη πόλη και μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας «τσιμεντούπολης» που δεν απαντά σε καμία προλεταριακή ανάγκη. Οι τερατώδεις περιφράξεις του εργοταξίου, αποτελούν το σύμβολο αυτού που πρόκειται να ακολουθήσει: ένας χώρος αποκομμένος από τον κοινωνικό ιστό, ελεγχόμενος και προορισμένος μόνο για πλούσιους και τουρίστες, με βίλες και καζίνο. Το αφήγημα για το «πάρκο» είναι ένα φθηνό επικοινωνιακό πυροτέχνημα που δεν μπορεί να ξεπλύνει τη λεηλασία της περιοχής μας, το οποίο θα λειτουργεί με τους όρους της ιδιωτικής πόλης (ελεγχόμενη είσοδος, φράχτες, επιτήρηση κλπ). Συνεπώς θα παραμείνει ένα ξένο σώμα που προέκυψε από τη συνεχή υποτίμηση του δημόσιου χώρου, ο οποίος δόθηκε ως «πάτημα» στους ιδιώτες για να τον αναπτύξουν με τους δικούς τους όρους αποκλείοντας εμάς.
Η ήδη υποβαθμισμένη ποιότητα ζωής μας θυσιάζεται στον βωμό της αυξημένης κίνησης, της ηχορύπανσης και μιας ασφυκτικής επιτήρησης, την ώρα που η ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα και την αναψυχή γίνεται ένα ακριβό εμπόρευμα που απευθύνεται αποκλειστικά σε “φουσκωμένα” πορτοφόλια. Το κόστος διαβίωσης διογκώνεται επικίνδυνα και τα ενοίκια καθίστανται απαγορευτικά, προδιαγράφοντας τον βίαιο εκτοπισμό μας από τον τόπο μας, προκειμένου να στηθεί μια «βιτρίνα» κατανάλωσης. Πέρα, όμως, από την οικονομική ασφυξία, ερχόμαστε αντιμέτωπα με μια μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική καταστροφή: οι τόνοι μπετό που θα πέσουν απειλούν να ανεβεί η θερμοκρασία στην Αθήνα, ενώ οι υπέρογκες ενεργειακές απαιτήσεις της νέας ιδιωτικής πόλης επιβάλλουν επικίνδυνες υποδομές, όπως την επέκταση του ΚΥΤ (Κέντρο Υπερυψηλής Τάσης) στην Ηλιούπολη, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα σπίτια μας. Αυτή η λεηλασία απλώνεται από τις ακτές του Αγίου Κοσμά μέχρι τις πλαγιές του Υμηττού, μεταλλάσσοντας τις γειτονιές μας σε «περίχωρα» ενός απέραντου εργοταξίου που μας πνίγει. Ακόμα και οι υπόγειες σήραγγες και οι παρεμβάσεις στις μεταφορές που είναι στα προσεχώς πλάνα, δεν σχεδιάστηκαν για την εξυπηρέτηση των δικών μας αναγκών, αλλά για να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη ροή προς την περίκλειστη πόλη τους.
Απο πολύ παλιά, σταθερή απαίτηση των αγωνιζόμενων κατοίκων ήταν το πάρκο υψηλού πρασίνου και η διατήρηση του Αγίου Κοσμά ως αθλητικού κέντρου. Γνωρίζουμε ότι οι οικονομικές και τεχνικές απαιτήσεις για κάτι τέτοιο δεν είναι το βασικό εμπόδιο αφού όπως βλέπουμε καθημερινά δισεκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται ή χαρίζονται για άχρηστους και εχθρικούς προς την κοινωνία σκοπούς. Από την άλλη το πρόσφατο παρελθόν μας έχει διδάξει ότι οι σχεδιασμοί του κράτους μπλοκάρονται μονο στην πράξη από ακηδεμόνευτους αγώνες και αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες άμεσης δράσης (πχ Πάρκο Ναυαρίνου, πάρκο Κύπρου & Πατησίων, λόφος Φιλοπάππου, καταληψιακά εγχειρήματα κ.α.).
Η “μεγαλύτερη αστική ανάπλαση στην Ευρώπη” δεν είναι παρά η ικανοποίηση των απαιτήσεων κάποιων μεγαλοαφεντικών (Λάτσης, Μυτηλιναίος – οι ίδιοι δηλαδή που καταστρέφουν με τις ενεργειακές επενδύσεις τους όλη την ύπαιθρο) για γρήγορο κέρδος και η εκπλήρωση πολιτικών συμφερόντων δημάρχων, ακαδημαικών μελετητών και διάφορων παρατρεχάμενων. Το ιδεολόγημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι παρά η θεσμοθετημένη υποβάθμιση των ζωών μας, μια επίθεση διαρκείας σε βάρος των «από κάτω» ώστε να πλουτίσουν οι λίγοι. Τα γιγάντια master plans εξευγενισμού και ανάπλασης πίσω από τα διαφημιζόμενα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη κρύβουν υποταγή, εκτοπισμό και εκμετάλλευση. Δεν έχουμε, ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε, κοινά συμφέροντα με τους επενδυτές που τεμαχίζουν τη γη μας, τα κάθε λογής αφεντικά που βλέπουν παντού ευκαιρίες κέρδους ή τα τουριστάκια που αντιμετωπίζουν την πόλη μας ως ένα ατελείωτο σκηνικό κατανάλωσης. Απέναντι στα κρατικά και αναπτυξιακά τους όνειρα, που προϋποθέτουν την υποτίμηση της ύπαρξής μας, αντιπαραθέτουμε τη συλλογικοποίηση των αγώνων μας. Να εμποδίσουμε την περεταίρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς και την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
Στηρίζουμε τα κάλεσματα της Συνέλευσης αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου για Συγκέντρωση στο Εφετείο της Ευελπίδων (Πέμ. 30.4 – 9πμ), Πορεία γειτονιάς με έναρξη το μετρό Ακρόπολη (Σαβ. 25.4 – 1μμ) και Live αλληλεγγύης στο Κουκάκι (πλ. Κουντουριώτου – Παρ 24.4 – 7μμ).
Αναδημοσιεύουμε τις αφίσες και το κείμενο της Συνέλευσης:
Στις 30/04 (μετά την αναβολή της δίκης στις 2/12) δικάζονται σε δεύτερο βαθμό συντρόφισσα και σύντροφοι για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου το Γενάρη του 2020. Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 και απαρτιζόταν από 3 εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3) τα οποία με συλλογική δουλειά έγιναν και πάλι βιώσιμα και λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για περίπου 3 χρόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές για όσα επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στην κρατική βία και αδικία, σε όσα χρειάστηκαν καταφύγιο ή είχαν ανάγκη τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας, σε όσα αναζήτησαν έναν συλλογικό τρόπο ζωής καθώς και στον κόσμο της γειτονιάς. Πέραν των συνελεύσεων και των εκδηλώσεων που φιλοξενήθηκαν, στα σπίτια λειτουργούσε η δομή της δανειστικής βιβλιοθήκης, των δημόσιων μπάνιων και πλυντηρίων και του χαριστικού παζαριού ρούχων. Η Κοινότητα συμμετείχε σε αγώνες για το καταληψιακό, το αντιφασιστικό, για τους/τις πολιτικούς/ες κρατούμενους/ες, ενάντια στην έμφυλη βία, την πατριαρχία, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση της φύσης, ενάντια στον εξευγενισμό και την τουριστικοποίση του Κουκακίου, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λόφου Φιλοπάππου κ.α. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια τα σπίτια της Κοινότητας δέχτηκαν φασιστικές επιθέσεις (3 εμπρηστικές επιθέσεις στην Παναιτωλίου) αλλά και εκκενώσεις, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί κάθε είδους βία (ξύλο, πλαστικές σφαίρες, κρότου λάμψης, χημικά) για να ξεσπιτώσει τους καταληψίες ή όποιο άλλο στέκονταν εμπόδιο στα κρατικά σχέδια που στόχο είχαν μια γενικευμένη επίθεση στους κατειλημμένους χώρους (βλ. υπόθεση Ινδαρέ). Τα συγκεκριμένα σπίτια μέχρι και σήμερα -5 χρόνια μετά τις τελευταίες εκκενώσεις- σαπίζουν στη γειτονιά του Κουκακίου με το κράτος να έχει δρομολογήσει την πώληση τους σε real estate εταιρίες προκειμένου να μετατραπούν σε πανάκριβα πολυτελή διαμερίσματα στην πλέον τουριστική γειτονιά του Κουκακίου. Οι κάτοικοι των σπιτιών υπερασπίστηκαν ενεργά τα σπίτια τους σε κάθε αστυνομική εισβολή. Συγκεκριμένα η κατάληψη Ματρόζου είχε εκκενωθεί ήδη δύο φορές (το 2018 και το 2019 παράλληλα με τις εκκενώσεις της Παναιτωλίου και της Αρβάλη) μέχρι και την ανακατάληψη-εκκένωση του 2020, με αποτέλεσμα οι καταληψίες να δικάζονται για τις πολιτικές τους επιλογές. Το επόμενο διάστημα αναμένονται τα δύο τελευταία δικαστήρια όσων υπερασπίστηκαν τα σπίτια της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου. Στις 29/10 δικάζονται οι καταληψίες που υπερασπίστηκαν το σπίτι της Παναιτωλίου μετά από αστυνομική επιχείρηση το 2019 ενώ στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό οι καταληψίες που υπερασπίστηκαν τη Ματρόζου 45 κατά την ανακατάληψη του κτηρίου το 2020. Όπως και στα προηγούμενα δικαστήρια έτσι και σε αυτά, τα συντρόφια μας θα υπερασπιστούν τα προτάγματά τους, τις σχέσεις τους, τους αγώνες που έδωσαν και τις δομές που δημιούργησαν.
Η απαίτηση για τη φυλάκιση των συντροφιών μας ήρθε επίσημα και δημόσια από την πολιτική εξουσία. Πλάνα από την εκκένωση κατέκλυσαν τα ΜΜΕ και έγιναν δηλώσεις με το αίτημα της παραδειγματικής τιμωρίας των συντροφισσών/συντρόφων, μέχρι και από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη. Η πολιτική εξουσία ενήργησε επιπρόσθετα προς τη δίωξη: οι μπάτσοι, ούτε ένα μήνα μετά το φιάσκο της σύλληψης του γείτονα της Ματρόζου 45 Ινδαρέ που ξυλοκοπήθηκε στην ταράτσα του μετά την αποτυχία της αστυνομίας να εντοπίσει τους/τις καταληψίες, έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας, με το δικηγορικό γραφείο του Πλεύρη να αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με διάφορους άλλους παρατρεχάμενους δικηγόρους-υπερασπιστές μπάτσων. Η συνεργάτιδά του και υποψήφια βουλευτής της ΝΔ Βαρελά ενώ αρχικά προσπάθησε να υποστηρίξει την πολιτική αγωγή ενάντια στις/στους καταληψίες εντούτοις αποβλήθηκε από το δικαστήριο. Παρόλαυτα, η ίδια την αμέσως επόμενη ημέρα της δίκης είπε δημόσια ψέματα στα ΜΜΕ για την έκβαση του πρωτόδικου δικαστηρίου σε μια προσπάθεια άντλησης πολιτικής υπεραξίας από το ζήτημα. Σαν να μην έφταναν αυτά, οι εκπρόσωποι της ελληνικής αστυνομίας έκαναν ξανά μήνυση και διαμαρτυρία προς τον εισαγγελέα επειδή δεν άσκησε δίωξη στις/στους κατηγορούμενες/ους με κακουργήματα για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Τελευταία εξέλιξη που αναδεικνύει το κρατικό μένος απέναντι στα συντρόφια μας αποτελεί η μήνυση που έγινε τον περασμένο Αύγουστο κατηγορώντας τους για φθορές στις στολές των μπάτσων και απαιτώντας την πληρωμή τους.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η εξάντληση της ποινικής αυστηρότητας του πρωτόδικου δικαστηρίου όπου καταδίκασε τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή ως το εφετείο αν και καμία από τις κατηγορίες για τις οποίες διώκονται δεν ταυτοποιεί μεμονωμένα καμία συντρόφισσα και κανέναν σύντροφο. Σε άλλη υπόθεση, οι δύο από τους μπάτσους που έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας διώχθηκαν ποινικά για τον ξυλοδαρμό και το βαρύ τραυματισμό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου εντούτοις αθωώθηκαν, καθώς ο ίδιος «δεν μπόρεσε να ταυτοποιήσει ποιος ακριβώς τον χτύπησε». Στην περίπτωση του Κουκακίου, παρ΄όλο που οι μπάτσοι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ποιος έκανε τι, η δικαστική εξουσία καταδίκασε τελικά τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης δίνοντας την τελευταία στιγμή αναστολή μέχρι την εκδίκαση της έφεσης.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι σημαντική καθώς, πέραν του κατασταλτικού της στοιχείου απέναντι στις καταλήψεις, η πιθανότητα φυλάκισης των συντροφισσών/συντρόφων μας θα αποτελέσει προθάλαμο για την κανονικοποίηση της αυστηρότητας του νέου ποινικού και του νέου σωφρονιστικού κώδικα, ο οποίος ανοίγει την πόρτα στο ενδεχόμενο φυλάκισης ενός ευρύτερου κομματιού αγωνιστών/τριών ακόμη και για κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Ο νέος ποινικός κώδικας με τη συνολική αύξηση των ανώτατων ορίων των ποινών και την ταυτόχρονη αυστηροποίηση των προϋποθέσεων χορήγησης αναστολής ή εξαγοράς μέρους της ποινής, καθιστά σε πολλές περιπτώσεις υποχρεωτική την ολική ή μερική έκτιση της ποινής για πλημμελήματα (π.χ. πραγματική έκτιση μέρους της ποινής για συνολικές ποινές από 1 έως 3 έτη) γενικεύοντας την ποινή φυλάκισης. Όχι μόνο γίνεται πιο εύκολο το να βρεθούν πολλοί άνθρωποι φυλακισμένοι, αλλά και ο εγκλεισμός στη φυλακή γίνεται ακόμη πιο βάρβαρος, με την αύξηση του πραγματικού χρόνου έκτισης της ποινής (π.χ. με την επιβολή αυστηρότερων προϋποθέσεων για την υφ΄όρον απόλυση ανεξάρτητα από την συμπλήρωση του χρόνου κράτησης και με την περικοπή των δικαιωμάτων επικοινωνίας και αδειών των κρατουμένων). Η περαιτέρω ρατσιστική διάσταση του νέου ποινικού κώδικα σε συνδυασμό και με τον πρόσφατο αντιμεταναστευτικό νόμο αποτυπώνεται στις διατάξεις που καθιστούν την έλλειψη νομιμοποιητικών εγγράφων μεταναστ(ρι)ών ποινικό αδίκημα, στην επαναφορά της απέλασης αλλοδαπού ως ¨μέτρο ασφάλειας¨ (διάταξη που προηγουμένως είχε καταργηθεί), στην διοικητική απέλαση που μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί πριν καν εκδοθεί η δικαστική απόφαση, στην αύξηση του χρηματικού προστίμου για την έλλειψη των εγγράφων και στην παράταση του χρόνου εγκλεισμού μεταναστ(ρι)ών στα κέντρα κράτησης. Είναι παραπάνω από σαφές πως το νέο ποινικό οπλοστάσιο του κράτους ποινικοποιεί όλο και περισσότερες πρακτικές επιβίωσης και αντίστασης και ανοίγει όλο και περισσότερο τη βεντάλια κοινωνικών ομάδων που θα αντιμετωπίσουν την ποινή της φυλάκισης. Η εκδίκαση της υπόθεσης των συντροφιών μας γιατην ανακατάληψη της Ματρόζου, παρότι κρίθηκε με τις διατάξεις του προηγούμενου ποινικού κώδικα, πραγματοποιήθηκε εντός της χρονικής και πολιτικής συγκυρίας εφαρμογής του νέου ποινικού κώδικα.
Οι εκκενώσεις των σπιτιών της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου δεν πραγματοποιήθηκαν σε τυχαίο χρόνο αλλά αποτελούσαν κομμάτι ενός οργανωμένου σχεδίου καταστολής όλων των κατειλημμένων χώρων ανά την επικράτεια σε μια προσπάθεια αποδυνάμωσης του αναρχικού κινήματος. Η περίφημη διορία 15 ημερών προς τους καταληψίες, μέσω του γνωστού “τελεσίγραφου” του Χρυσοχοϊδη για εγκατάλειψη ή νομιμοποίηση όλων των καταλήψεων, έπεσε στο κενό. Ανακαταλήψεις, νέες καταλήψεις και ένα κύμα αλληλεγγύης προς όσα υπερασπίζονται τα σπίτια του αγώνα ξεδιπλώθηκε το επόμενο διάστημα. Το κατασταλτικό σχέδιο απέναντι στις καταλήψεις (μεταναστευτικές, πολιτικές, στεγαστικές) συμπληρώθηκε με το νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, το καθεστώς των προληπτικών προσαγωγών και την απαγόρευση κυκλοφορίας την περίοδο της καραντίνας εγκαθιδρύοντας έτσι το δόγμα νόμος και τάξη που διακηρύττεται από τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Ένα δόγμα που ολοκληρώνεται από την έννοια της εθνικής ασφάλειας και στο όνομα της οποίας μετανάστες/τριες δολοφονούνται στα σύνορα ενώ ο πληθυσμός στις φυλακές αυξάνεται κατακόρυφα με έωλα και στημένα κατηγορητήρια (π.χ. υπόθεση Α. Φλώρου, των 2 εθελοντών πυροσβεστών από την Πάτρα κ.α.). Οι επιθέσεις στις καταλήψεις και σε όσα τις υπερασπίζονται κι αγωνίζονται για μια αυτοοργανωμένη και ανεξούσια κοινωνία πηγαίνει χέρι χέρι με την αυστηροποίηση του νέου ποινικού κώδικα και την περαιτέρω υποτίμηση της ζωής μας (π.χ. ακρίβεια, ατομικές συμβάσεις εργασίας και 13 ώρες μισθωτής σκλαβιάς, περιορισμός συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, πειθαρχικά και διαγραφές φοιτητών/τριων ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της υγείας, της παιδείας, των μέσων μαζικής μεταφοράς, στεγαστική κρίση, παράδοση δημόσιων χώρων σε ιδιώτες, καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος). Οι καταλήψεις και ο κόσμος που συσπειρώνεται σε αυτές θα αποτελεί πάντα έναν από τους εσωτερικούς εχθρούς του κράτους καθώς είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Απέναντι στις κρατικές δολοφονίες (π.χ. Τέμπη, Πύλος), στη γενοκτονία της Παλαιστίνης και τα διακρατικά συμφέροντα παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα και κράτη. Απέναντι στις δολοφονίες από μπάτσους και αφεντικά (π.χ. υπόθεση Σαμπάνη, Φραγκούλη, Μανιουδάκη, Καριώτη) απαντάμε με οργή και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις. Προτάγματα τα οποία ανθίζουν μέσα στις καταλήψεις και αντανακλούν έναν άλλο κόσμο.
Οι καταλήψεις καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες
Οι καταλήψεις βρίσκουν συλλογικές λύσεις σε φαινομενικά ατομικές ανάγκες. Στέγη, ρεύμα, νερό, φαγητό και ένδυση είναι κάποιες από τις βασικές ανάγκες οι οποίες καλύπτονται συλλογικά σε καταλήψεις. Εκτός αυτών, σε συγκεκριμένους χώρους στεγάζονται από αντιδομές υγείας (βλ. Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων) ή παραγωγής (βλ. ΒΙΟΜΕ) μέχρι στούντιο για μουσικά σχήματα κ.ά. Σε αυτούς τους χώρους προσπαθούμε να χτίζουμε ένα περιβάλλον αυτοπροστασίας απέναντι στην έμφυλη, ρατσιστική και κάθε μορφής εξουσιαστική βία. Είναι ζωντανά παραδείγματα υλοποίησης της συλλογικής έκφρασης αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας κόντρα στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής.
είναι μέσα αγώνα
Είναι χώροι οργάνωσης των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων (συναντήσεις, συνελεύσεις, εκδηλώσεις, δομές, αποθήκευση υλικών, καταφύγιο, ορμητήριο). Στις γειτονιές αποτελούν πολλές φορές και κοινωνικά κέντρα. Δεν αναφερόμαστε μόνο σε πολιτικούς και στεγαστικούς χώρους του κινήματος και άλλων ομάδων που έχουν περιθωριοποιηθεί όπως τα μεταναστά. Αναφερόμαστε επίσης στις καταλήψεις ως μέσα αγώνα των κοινωνικών/πολιτικών κινητοποιήσεων, όπως τις καταλήψεις σε μεγάλες απεργίες ή απεργίες πείνας, καταλήψεις στο πλαίσιο αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη, πανεπιστημιακές και σχολικές καταλήψεις, καταλήψεις μέσων παραγωγής καθώς και καταλήψεις γης ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Η ριζοσπαστικότητα των καταλήψεων έγκειται στο γεγονός ότι αμφισβητούν την ιδιοκτησία και για αυτό, όσο υπάρχουν, η εξουσία θα τις αντιμετωπίζει πάντα ως παράνομες.
και πραγματώνουν τις αξίες μας στο σήμερα
Τα προτάγματα της ισότητας, της οριζοντιότητας/αντιιεραρχίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της συμπεριληπτικότητας, του αγώνα για έναν άλλο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, βρίσκουν χώρο να γίνουν πραγματικότητα. Στις καταλήψεις μαθαίνουμε να ακούμε, να συζητάμε, να κάνουμε πίσω, να σεβόμαστε το ένα την άλλη. Δεν περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες από μόνες τους, παίρνουμε τις ζωές στα χέρια μας, στο εδώ και στο τώρα.
Απέναντι στη βία του νόμου και της τάξης παραμένουμε άνομοι/ες/α
Η δική μας δικαιοσύνη είναι κοινωνική, και όχι δικαστική. Χτίζεται στους δρόμους και τους χώρους του αγώνα, και όχι στις δικαστικές αίθουσες που αναπαράγουν συστηματικά τις αξίες της κυριαρχίας, συντηρώντας την κοινωνική και ταξική καταπίεση, ξεπλένοντας βιαστές, πολιτικούς και ένστολους δολοφόνους καθημερινά. Γι’ αυτό η υπεράσπιση των καταλήψεων δε διαχωρίζεται από τη συνολική πολιτική δραστηριότητά τους. Η δίωξη και η καταδίκη σε 77 μήνες των συντροφιών μας έχει ως στόχο την τρομοκρατία και τον παραδειγματισμό ολόκληρου του καταληψιακού κινήματος. Όπως με την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, έτσι κι η κατασταλτική αντιμετώπιση των συντροφιών από το Στέκι Βιολογικού είχε σαν αποτέλεσμα την καταδίκη τους σε 61 και σε 41 μήνες πρωτόδικα. Το πρόταγμα των καταλήψεων σε έναν κόσμο που οι ελεύθεροι χώροι περιορίζονται διαρκώς παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, παρά τις διώξεις των καταληψιών. Σε πείσμα του κλίματος καταστολής, έχουν ανοίξει νέες καταλήψεις, έχουν γίνει ανακαταλήψεις, και πάντα θα ξεφυτρώνουν κατειλημμένες κοινότητες.
Απέναντι στη δικαστική και οικονομική ομηρία και το ενδεχόμενο φυλάκισης των συντροφιών μας, υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας, τους χώρους μας, τα προτάγματά μας. Απέναντι στο βάθεμα της καταστολής και της επιτήρησης προτάσσουμε κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης. Απέναντι στην εντεινόμενη μιζέρια και εσωστρέφεια στεκόμαστε με όλους τους τρόπους ο ένας δίπλα στην άλλη. Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής.
ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 9:00
ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου
ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ με αφορμή την έκδοση αυτοπαρουσιαστικού κειμένου & ανταλλαγή εμπειριών γύρω από την αυτοοργάνωση και την πολιτική δράση στις γειτονιές
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 στις 18:00 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38)
Το αυτοπαρουσιαστικό της συνέλευσης μπορεί να βρεθεί online εδώ ενώ σε έντυπη μορφή διατίθεται στα ανοίγματα του στεκιού
Μολόχα – Συνέλευση για αντίσταση, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη στα νότια moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
Αναρτήσαμε 2 πανό σε Σούρμενα και Ηλιούπολη με αφορμή την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα και τους/τις 15 νεκρούς/ες μετανάστ[ρι]ες στη Χίο από το λιμενικό και εν’όψει της συμπλήρωσης 3 χρόνων από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη και τον πνιγμό 600 μεταναστ[ρι]ων ανοιχτά της Πύλου.
Να μη συνηθίσουμε τα καθημερινά εργατικά “ατυχήματα” σε χώρους δουλειάς, τους νεκρούς και τις αγνοούμενες στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, τα “μοιραία δυστυχήματα”.
Οργή για τους ανθρώπους της τάξης μας που χάνονται για τα κέρδη των αφεντικών και τις πολιτικές των κρατών.
Σάββατο 28.2 – Γενική Απεργία & Συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 12:00
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, κατά την περίοδο 2017-2020 απαρτίζονταν από τις καταλήψεις Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21 και Αρβαλή 3, οι οποίες υπήρξαν σημεία συλλογικής ζωής και αγώνα. Τον Γενάρη του 2020 η Ματρόζου 45 και η Παναιτωλίου 21 επανακαταλαμβάνονται μετά τις εκκενώσεις τον Δεκέμβριο του 2019. Η αστυνομία επιχειρεί εκ νέου εκκένωση με ισχυρές δυνάμεις όμως ο κόσμος της κατάληψης υπερασπίζεται μαχητικά τον επανακατειλλημμένο χώρο. Τελικά πολλές ώρες αργότερα και ενώ η γειτονιά έχει σηκωθεί στο πόδι, η αστυνομία εισβάλει και συλλαμβάνει τον κόσμο της κατάληψης μετά από άγριους ξυλοδαρμούς. Προηγουμένως έχει επιτεθεί στο άλλο κομμάτι της υπεράσπισης, στην συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από το κτίριο, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις (το δικαστήριο έχει πάρει αναβολή για 26/1/2026). Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 φρέναρε το κύμα κρατικών επιθέσεων σε απελευθερωμένους χώρους αγώνα το οποίο εφορμούνταν από το περιβόητο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη.
Τα συντρόφια πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, με σκοπό, την φίμωση, την τρομοκράτηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση των κοινωνικών κομματιών που αμφισβητούν έμπρακτα τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου εντός της μητρόπολης και δημιουργούν ρωγμές στο κλίμα παραίτησης και απάθειας.
Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο.
Σε ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων βάλαμε στις γειτονιές μας αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου και κρεμάσαμε πανό σε Ηλιούπολη και Σούρμενα.
Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
Ανοιχτή Συνάντηση Μνήμης για τα 2 χρόνια από την απώλεια του Συντρόφου μας Λάρι Σάββατο 20 Σεπτέμβρη 2025, 18:30 στο κήπο του Στεκιού
Από τις συνελεύσεις, τα συντονιστικά, τις παρεμβάσεις και τις διαδηλώσεις … Από τις καταλήψεις, τα στέκια και τις αυτοοργανωμένες δομές αλληλοβοήθειας… Από την οργάνωση εκδηλώσεων και τη συνδιαμόρφωση λόγου ενάντια στους σχεδιασμούς και την προπαγάνδα των κυρίαρχων… Από τις δικαστικές αίθουσες, τα κάθε είδους κελιά και τα κέντρα κράτησης μεταναστριών… Από τις μάχες ενάντια στη λεηλασία της φύσης και την προάσπιση των γειτονιών μας από την επέλαση της ανάπτυξης… Από την στήριξη των μεταναστευτικών αγώνων και την καθημερινή πάλη ενάντια στον φασισμό… Απο τις βόλτες και τα γλέντια μας, τις χαρές και τις λύπες, τις νίκες και τις απογοητεύσεις… Από τη συλλογική διαχείριση κινηματικών υποθέσεων και τις κουβέντες για τα μεγάλα ζητήματα της ύπαρξής μας… Μέχρι και τον συνολικό αγώνα για ένα κόσμο Ελευθερίας, Ισότητας, Αλληλεγγύης.
Λάρι – Θανάσης Αρμάος (1981-2023) Για πάντα δίπλα μας. Για πάντα μέσα στις καρδιές μας. Για πάντα Σύντροφος.
Καθημερινά βιώνουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας τη βία του κράτους και του κεφαλαίου. Τα παραδείγματα πολλά… εξευτελιστικές τιμές σε βασικά τρόφιμα στο σουπερμάρκετ και στο ρεύμα, σπαστά ωράρια, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, νομιμοποίηση της 6ήμερης εργασίας, εξώσεις… Κράτος, κεφάλαιο και αφεντικά μας ρουφάνε τον ιδρώτα με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Η επίθεση που δεχόμαστε πάνω στις ζωές μας ήταν και παραμένει στόχος όλων των κυβερνητικών πολιτικών, ανεξαρτήτως δεξιάς ή αριστερής ιδεολογίας.
Οι «λύσεις» που προτείνουν οι διαχειριστές του κράτους και του κεφαλαίου μέσω των δήθεν αυξήσεων στον κατώτατο μισθό είναι ανεπαρκείς μπροστά στις αυξήσεις στο κόστος ζωής και στα πραγματικά μας προβλήματα, ενώ στόχο έχουν μόνο να μας κάνουν να σωπάσουμε. Είναι γεγονός ότι η συνεχόμενη και μεθοδευμένη αυτή βία μας εξαντλεί, μας τραυματίζει, δολοφονεί τους ανθρώπους της τάξης μας στους χώρους εργασίας (όπως και βλέπουμε με τα πρόσφατα εργατικά ατυχήματα, τα οποία όλο και πληθαίνουν) και σίγουρα η βία που δεχόμαστε δεν τελειώνει εκεί.
«Δυστυχήματα» σε ράγες και νοσοκομεία, πνιγμοί στις θάλασσες, κρατικές δολοφονίες σε δρόμους, μέσω ή και έξω από τα τμήματα, μάταιες απόπειρες συγκάλυψης, έρχονται συνεχώς για να μας υπενθυμίσουν ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες στο βωμό του κέρδους. Μπροστά στην ζοφερή καθημερινότητα που βιώνουμε είναι αναγκαίο να μην σιωπήσουμε, αλλά να αντισταθούμε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα.
Απέναντι στη μοιρολατρία και την υποταγή, συλλογικές ακηδεμόνευτες αντιστάσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας
Όλες/όλα/όλοι στους δρόμους στην γενική απεργία την Τετάρτη 9 Απριλίου
Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης (πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως), Σάββατο 05/04, στις 19:00.
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική και συνολικότερα η πατριαρχική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά, τα μη ετεροφυλόφιλα και τα τρανς άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις καιτις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τιςγειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσειως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+κοινότητα, σε παράγοντες όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Αργά το βράδυ της Τετάρτης 5/3/2025, δύο µετανάστες εργάτες αφού έχουν σχολάσει από τη δουλειά, περιµένουν το νυχτερινό λεωφορείο για να πάνε σπίτι τους. Εκεί, στη στάση δίπλα στο µετρό Αργυρού- πολης, δέχονται βίαιη επίθεση από άτοµα µε µηχανάκια. Τους ξυλοκοπούν, τους µαχαιρώνουν και τους κλέβουν τα κινητά. Τα θύµατα καταλήγουν στο νοσοκοµείο για τις πρώτες βοήθειες. Είναι προφανές ότι κίνητρο των επιτιθέµενων δεν ήταν η ληστεία.
Το νυχτερινό λεωφορείο που διαπερνά την Λ. Βουλιαγµένης και ενώνει τα νότια µε το κέντρο και τα δυτικά είναι γεµάτο µε µετανάστ[-ρι]ες που εργάζονται σε µαγαζιά εστίασης, σε σπίτια, σε κήπους κ.α.. Οι ξεφτίλες αυτοί επιτέθηκαν σε ανθρώπους που αναγκάζονται να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της Αθήνας για να βγάλουν το ψωµί τους, περιµένοντας το 790 µέσα στη νύχτα, µετά από εξουθενωτικές βάρδιες.
∆εν είναι πρωτοφανές φαινόµενο. Στο πρόσφατο παρελθόν έχουµε δει αντίστοιχες – φαινοµενικά τυχαίες
– επιθέσεις, οργανωµένα πογκρόµ ακόµα και δολοφονίες. Οι αρρωστηµένες αντιλήψεις περί φυλετικής ανωτερότητας και εθνικής καθαρότητας επιχειρούν να επιβληθούν στις γειτονιές µας µε τη βία. Οι επιθέ- σεις αυτές εκ πρώτης όψεως είναι µια επίδειξη µαγκιάς αλλά στην πραγµατικότητα αποτελούν προσπά- θεια επιβολής και τροµοκράτησης προς όσους θεωρούνται επικίνδυνοι για το έθνος, τη θρησκεία, τον πολιτισµό, την εθνική οικονοµία ή ότι άλλο τους κατέβει στο κεφάλι. Τα θύµατα κρίνονται ως κατώτερα µε βάση το χρώµα δέρµατος, την καταγωγή, τη θρησκεία και φυσικά µε βάση το εισόδηµα.
Από το Αιγαίο και τον Έβρο, µέχρι τα Α.Τ., τους δρόµους και τους χώρους εργασίας η κρατική [αντι-] µετα- ναστευτική πολιτική κακοποιεί και δολοφονεί. Όπου όµως δεν φτάνουν τα όπλα των λιµενικών και των µπάτσων, όπου δεν επαρκεί ο mainstream καθηµερινός ρατσισµός και εθνικισµός των ΜΜΕ, όπου τα αφεντικά δυσκολεύονται να εφαρµόσουν συνθήκες γαλέρας, αναλαµβάνουν τα φασιστοειδή. Οι θρασύ- δειλες αυτές επιθέσεις, πέρα από το να ικανοποιούν το αίσθηµα τάξης και ασφάλειας ενός εκφασισµένου κοµµατιού της κοινωνίας, συµβάλλουν στην πειθάρχηση, την πιο άγρια εκµετάλλευση και εξαθλίωση του πιο υποτιµηµένου εργατικού δυναµικού και κατ’ επέκταση όλων µας. Η κρίση βαθαίνει και ο καπιταλισµός δείχνει την πιο απάνθρωπη πλευρά του αφήνοντας στην άκρη το κοινωνικό του προσωπείο. Από τα Τέµπη και την Πύλο µέχρι τα εργοτάξια πολυκατοικιών σε χλιδάτες περιοχές (την Τετάρτη 12/03/2025, 28χρονος εργάτης, σκοτώθηκε στη Βούλα από ηλεκτροπληξία κατά την εκφόρτωση υλικών σε οικοδοµή) και την Ηλιούπολη (κύκλωµα trafficking / πρόσφατες οµοφοβικές επιθέσεις) φαίνεται πόσο ευάλωτοι/ες/α και αναλωσιµές/α/ες είµαστε. Η ρατσιστική, ταξική και πατριαρχική βία είναι εκφάνσεις του κοινωνικού πολέµου που διεξάγεται απέναντι µας.
Εντέλει, µετά από κάθε τέτοιο περιστατικό ντροπής και ξεφτίλας τίθονται πιο επιτακτικά τα ερωτήµατα: Θα αφήσουµε τις γειτονιές µας να γίνουν σφαγεία; Θα φοβούνται άνθρωποι να κυκλοφορήσουν ελεύ- θερα λόγω του χρώµατος του δέρµατος τους; Θα ανεχτούµε τους κανίβαλους αυτού του κόσµου να δρουν ανενόχλητοι;
Να µην επιτρέψουµε στην βαρβαρότητα να ριζώσει στις γειτονιές µας.
Οι απόπειρες των φασιστοειδών να βγουν από τις τρύπες τους – ακόµα και µέσα στη νύχτα – δεν θα µείνουν αναπάντητες.
Αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες ντόπιων-µεταναστ[-ρι]ων σε γειτονιές, χώρους εργασίας, σχολεία και κάθε κοινωνικό πεδίο.
Μέχρι όλοι/α/ες να είµαστε ελεύθεροι/α/ες.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
