Το μεσημέρι του Σαββάτου 9/5/26 στους δρόμους της Αργυρούπολης και του Ελληνικού πραγματοποιήθηκε η πορεία υπεράσπισης των γειτονιών και της ζωής μας από τη λεηλασία των επενδυτών του «The Ellinikon», έπειτα από κάλεσμα συλλογικοτήτων της περιοχής. Της κινητοποίησης αυτής προηγήθηκε ένας κύκλος συζητήσεων και αφισοκολλήσεων σε πολλές γειτονιές των νοτίων, καθώς και μια παρέμβασή μας με μικροφωνική (Τετ. 6/5) στην Πλατεία Σουρμένων στο Ελληνικό. Η πορεία ξεκίνησε με περίπου πεντακόσια άτομα, από το Μετρό Αργυρούπολης και μετά από μία διαδρομή σε δρόμους της Αργυρούπολης και των Σουρμένων κατέληξε στο Μετρό Ελληνικού. Οι δύο συλλογικότητες, “Πρωτοβουλία Εργαζομένων/Ανέργων στα νότια” και “Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια”, συγκροτήσαμε ένα ενιαίο μπλοκ στο πίσω μέρος του σώματος της πορείας. Στο μπλοκ αυτό συμμετείχαν συνολικά γύρω στα 100 άτομα, γείτονες-γειτόνισσες, συνάδελφοι-συναδέλφισσες, σύντροφοι-συντρόφισσες από διάφορα συλλογικά εγχειρήματα αγώνα. Στο κεντρικό πανό μας αναγραφόταν “ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ”, ενώ από το μπλοκ μας φωνάζονταν πολλά και δυνατά συνθήματα πετάγονταν τρικάκια και μοιράζονταν οι προκηρύξεις μας. Κάτοικοι της γειτονιάς και περαστικοί που συνάντησαν την πορεία είχαν γενικά θετική στάση και ανταπόκριση απέναντι της, δείγμα του πως οι συνέπειες και ο χαρακτήρας της επένδυσης γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα μέρα με την μέρα.
Αξιοσημείωτη ήταν η πρωτοφανής για τα δεδομένα της περιοχής συγκέντρωση της αστυνομίας. Από την αρχή της πορείας μέχρι το τέλος της την συνόδευαν περιπολικά, διμοιρίες ΜΑΤ, ΟΠΚΕ και μηχανάκια της ΔΡΑΣΗ. Πέρα από τις δυνάμεις της αστυνομίας, την πορεία μετά από ένα σημείο αποφάσισαν να ακολουθήσουν κάποιοι προκλητικοί και αντιδραστικοί ρουφιάνοι που φαίνεται πως η πορεία προσέβαλε υπερβολικά την αισθητική τους, την αγάπη τους για την επιχειρηματικότητα και την αρρενωπότητα τους οι οποίοι όταν εν τέλει ήρθαν σε άμεση αντιπαράθεση με άτομα από την πορεία έτρεξαν στην αγκαλιά των ΜΑΤ. Οι αυτόκλητοι υπερασπιστές της επένδυσης και κυρίως η τόσο μαζική και οργανωμένη παρουσία της αστυνομίας για μία πορεία γειτονιάς που στόχο είχε την αντιπληροφόρηση και την προπαγάνδα, δείχνουν ότι οι αντίθετες φωνές ενοχλούν τον μονόλογο των επενδυτών και προμηνύουν το μέλλον των περιοχών μας.
Απέναντι στα κρατικά και αναπτυξιακά τους όνειρα, που προϋποθέτουν την υποτίμηση της ύπαρξής μας, εμείς αντιπαραθέτουμε τη συλλογικοποίηση των αγώνων μας. Να εμποδίσουμε την περαιτέρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς και την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΕΝΟΙ
Μολόχα – συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
Την Τετάρτη 6/5/26 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στην Πλατεία Σουρμένων στο Ελληνικό, η οποία είχε καλεστεί από κοινού από τις συλλογικότητες «Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια» και «Πρωτοβουλία Εργαζομένων/Ανέργων στα νότια». Για 1,5 ώρα, που διήρκησε η παρέμβαση, διαβάσαμε και μοιράσαμε τις 2 προκηρύξεις μας (που καλούσαν στην πορεία του Σαββάτου 9 Μάη ενάντια στο «The Ellinikon») και συνομιλήσαμε με γείτονες και γειτόνισσες σχετικά με το δυσβάσταχτο κόστος διαβίωσης, την μετατροπή των νοτίων σε ζώνες μόνο για τουρίστες, επενδυτές και πλούσιους, τις συνέπειες που έχει στις ζωές μας η επένδυση τόσο στη φάση κατασκευής, αλλά και όταν χτιστεί η νέα περίκλειστη πόλη, καθώς και την ανάγκη να υψωθούν συλλογικές και από τα κάτω αντιστάσεις στα σχέδια κράτους-κεφαλαίου.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΜΠΛΟΚ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ «THE ELLINIKON» :: ΣΑΒΒΑΤΟ 9/5, 12:00, ΜΕΤΡΟ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
Ακολουθούν τα κείμενα και οι αφίσες των συλλογικοτήτων μας:
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ
Τα τελευταία χρόνια το επιθετικό real estate και τα δεκάδες επενδυτικά projects μετατρέπουν τα νότια προάστια σε ζώνη αποκλειστικά για πλούσιους, επενδυτές και τουρίστες. Το “The Ellinikon”, η κορωνίδα της διαδικασίας αυτής δεν είναι ένα πάρκο αλλά μια ιδιωτική, ελεγχόμενη, περίκλειστη πόλη και μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας «τσιμεντούπολης» που δεν απαντά σε καμία προλεταριακή ανάγκη με βίλες, καζίνο, εμπορικά κέντρα και μαρίνες.
Τα γιγάντια master plans εξευγενισμού και ανάπλασης πίσω από τα διαφημιζόμενα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη κρύβουν υποταγή, εκτοπισμό και εκμετάλλευση. Το ιδεολόγημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι παρά η θεσμοθετημένη υποβάθμιση των ζωών μας, μια επίθεση διαρκείας σε βάρος των «από κάτω» ώστε να πλουτίσουν οι λίγοι.
Δεν έχουμε, ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε, κοινά συμφέροντα με όλους αυτούς που αντιμετωπίζουν την πόλη μας ως σκηνικό κερδοφορίας και κατανάλωσης. Να εμποδίσουμε την περεταίρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς, την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ
Στο αχανές και πολυπληθές τοπίο των νοτίων της Αθήνας, συνυπάρχουν πολλές διαφορετικές πραγματικότητες. Οι αντιθέσεις μεταξύ των περιοχών (πχ Πανόραμα Βούλας με Μπραχάμι) αλλά και εντός των δήμων (πχ Ηλιούπολη) ήταν πάντα μεγάλες. Αν και δεν ήταν αυτό που λέμε εργατικές γειτονιές δεν υπήρξαν και ποτέ γειτονιές μόνο για πλούσιους. Άλλωστε πολλοί/ες/α που μένουμε εδώ βιώνουμε την σκληρή πραγματικότητα της εργασιακής εκμετάλλευσης, της αδυναμίας κάλυψης καθημερινών αναγκών, των ασφυκτικών ρυθμών, της επισφάλειας και των καθημερινών καταπιέσεων. Τα τελευταία χρόνια όμως, η οικονομική ανάπτυξη με τις μορφές του επιθετικού real estate και των μεγάλων αναπλάσεων μετατρέπει τις περιοχές μας σε ζώνες αποκλειστικά για τουρίστες, φραγκάτους, μαγαζάτορες και αφεντικά, σε μία βίαιη αντίθεση με όσα βιώνουμε εμείς. Οι μονοκατοικίες και τα παλιά σπίτια γκρεμίζονται και τη θέση τους παίρνουν ογκώδεις πολυκατοικίες, καρμπόν η μία της άλλης, το πράσινο μειώνεται και οι κοινόχρηστοι χώροι περιφράσσονται και εμπορευματικοποιούνται, δημιουργώντας μία λουξ δυστοπία, τουλάχιστον για όσους/ες/α τις κοιτάμε να υψώνονται από χαμηλά. Το πολύπαθο “παραλιακό μέτωπο” με τις ελάχιστες ελεύθερες ακτές ιδιωτικοποιείται πλεόν ολοκληρωτικά και οι φρουρούμενες πολυτελείς υποδομές (από full inclusive resorts ως…”καμπινγκ” πολυτελείας – glamping) αφήνουν τους πληβείους εκτός. Το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί από την γεωμετρική αύξηση των ενοικιών και των αντικειμενικών αξιών ανά τετραγωνικό μέτρο αναγκάζοντας όσους δεν τα βγάζουν πέρα να φύγουν. Εν τέλει, η μαζική εισροή νέων κατοίκων με υψηλά εισοδήματα μετασχηματίζει τον χαρακτήρα της περιοχής σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους δημιουργώντας πανάκριβες καταναλωτικές αγορές και πλήρως επιτηρούμενες γειτονιές με κάμερες, αστυνομία, ιδιωτικές φρουρές και δρόμους. Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό τουριστικοποίησης και ανάπτυξης, το υπερπρότζεκτ “The Ellinikon” αποτελεί αυτό που θα λέγαμε κορωνίδα.
Λέγοντας The Ellinikon, εννοούμε την έκταση του πρώην αεροδρομίου της Αθήνας, στην περιοχή του Ελληνικού. Το αεροδρόμιο λειτουργούσε από το 1945 έως το 2001, ενώ ταυτόχρονα στον χώρο αυτό υπήρχε και η βάση των Αμερικάνων, που λειτουργούσε έως το 1993. Δηλαδή, ήταν πάντα ένας χώρος που εξυπηρετούσε τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου και δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ανοιχτός και προς τη διάθεση του κόσμου που έμενε πέριξ. Ήδη πριν από την παύση της λειτουργίας του, τα κοράκια είχαν ξεκινήσει να εξετάζουν το μέλλον του, με τους περισσότερους να υπόσχονται στον κόσμο ότι ο χώρος θα αποτελέσει ένα μεγάλο πάρκο. Προφανώς στο μυαλό τους είχαν άλλα σχέδια, τα οποία βλέπουμε στην πράξη σήμερα. Από το 2003 ήδη, η τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για οικοπεδοποίηση τουλάχιστον 1000 στρεμμάτων της έκτασης για εμπορική δραστηριότητα, διατυμπανίζοντας ότι η υπόλοιπη έκταση θα γίνει δημόσιο πάρκο. Προεκλογικά και ενώ ήδη έχουν παραχωρηθεί κομμάτια της έκτασης για να χτιστούν γήπεδα για τους ολυμπιακούς αγώνες, η ΝΔ επί Καραμανλή “διασφαλίζει” ότι το αυτονόητο είναι να γίνει πάρκο. Παρ’όλα αυτά, το 2007 και αφού έχουν κερδίσει τις εκλογές, ανακοινώνουν πλάνο για την έκταση παρόμοιο με του ΠΑΣΟΚ. Από το 2011 όταν η έκταση περνάει μέσω του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων στο ΤΑΙΠΕΔ αρχίζουν στρατηγικές επαφές με επενδυτές και το 2014 πραγματοποιείται διαγωνισμός για την παραχώρηση της έκτασης. Προς έκπληξη κανενός, η παραχώρηση γίνεται στην εταιρεία Lamda, του λαμόγιου πρώην μαυραγορίτη Λάτση, στην εξευτελιστική τιμή των 915 εκ. ευρώ, 2,5 φορές χαμηλότερη από την εκτιμώμενη αξία. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η πώληση του αεροδρομίου είχε μπει ως προαπαιτούμενο για την υπογραφή των μνημονίων, με τις τελικές υπογραφές να μπαίνουν το 2016, επί ΣΥΡΙΖΑ, που ως αντιπολίτευση ασκούσε τάχα μου σκληρή κριτική στο επενδυτικό αυτό έργο. Δεν ήταν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, αφού και ο νυν δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης, Γιάννης Κωνσταντάτος πριν την εκλογή του έταζε ότι θα δώσει δήθεν μεγάλη μάχη ενάντια στην επένδυση. Με λίγα λόγια, όλες οι βουλευτικές και δημοτικές παρατάξεις, υπόσχονταν ανοιχτό δημόσιο χώρο, μέχρι να λάβουν την εξουσία και να αλλάξουν αμέσως τροπάριο, κάνοντας αυτό που κάνουν πάντα, να εξυπηρετούν τα αντικοινωνικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Σημαντικό να τονιστεί πως πριν μπουν οι τελικές υπογραφές, στην έκταση λειτουργούσε κέντρο κράτησης – κολαστήριο – για μετανάστ[-ριε]ς (2014-2017) και στρατόπεδο “φιλοξενίας” (2014-2016). Την περίοδο αδράνειας, ανάμεσα στην πώληση και την έναρξη των εργασιών, η έκταση αυτή χρησιμοποιήθηκε σαν αποθήκη ψυχών, αποκλεισμένων και σε άθλιες συνθήκες, ενώ οι τοπικές αρχές σε συνεργασία με το κράτος επιστράτευσαν κάθε ρατσιστικό μέσο (επιτροπές κατοίκων, ανυπόγραφα κείμενα, fake news) για να επισπεύσουν τον διωγμό τους, συμβάλλοντας στην περαιτέρω εξαθλίωση των ζωών των κατατρεγμένων. Τελικά με δάνεια από ελληνικές τράπεζες (και όχι ξένων κεφαλαίων όπως διαφήμιζαν), αυτό που κατασκευάζεται είναι μια πόλη μέσα στη πόλη με περισσότερες από 8.500 νέες υπερπολυτελείς κατοικίες πληθυσμού 25.000 – 30.000 χιλιάδων, αρκετούς ουρανοξύστες, πανάκριβα ξενοδοχεία, 2 υπερμεγέθη εμπορικά κέντρα, ιδιωτικές μαρίνες και αντίστοιχες υποδομές (ιδιωτικά νοσοκομεία, κολλέγια, συνεδριακά κέντρα κ.α.) και φυσικά αυτό που θεωρούν τον ακρογωνιαίο λίθο της επένδυσης, το πρώτο IRC (Integrated Resort Complex), ελληνιστί το πρώτο καζίνο στην Ελλάδα εντός αστικού ιστού που συνδυάζει την κουλτούρα του τζόγου, με την κατανάλωση, την ψυχαγωγία και τη διαμονή. Προφανώς, τα έργα που προχώρησαν πρώτα αφορούσε το φύτεμα μπετού στην ακτογραμμή και η προπώληση διαμερισμάτων ενώ για να γίνουν πραγματικότητα οι μακέτες με τα (συρρικνωμένα) πάρκα τις λιμνούλες και τις υποδομές δημόσιας χρήσης θα πρέπει να περιμένουμε αρκετά. Η παραπάνω ιστορία δείχνει την διαχρονική ψευτιά και υποκρισία όλων των πολιτικών ανεξαρτήτως κομμάτων, καθώς και το γεγονός πως το κράτος λειτουργεί πάντα με γνώμονα τη διασφάλιση των συμφερόντων των από πάνω και την κυριαρχία του πάνω στην κοινωνική βάση. Ο χώρος αυτός δεν ήταν ποτέ ανοιχτός για εμάς και ποτέ καμία εξουσία δεν είχε, έχει και θα έχει στόχο να μας τον παραχωρήσει.
Πίσω από τα φανταχτερά οράματα και τις περιφράξεις των 25 χιλιομέτρων, στα εργοτάξια κρύβεται η δολοφονική κανονικότητα της εκμετάλλευσης. Εκεί, ο εργάτης παράγει την καταστροφή του: είτε σακατεύεται στις σκαλωσιές για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα, είτε βλέπει τη ζωή του να κοστολογείται λιγότερο από ένα τετραγωνικό του καζίνο. Τα εργατικά “ατυχήματα” (μέχρι στιγμής δεκάδες τραυματισμοί και θάνατοι) στο Ελληνικό δεν είναι «κακιά στιγμή», είναι η επιβεβαίωση πως όπου υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη, υπάρχουν και νεκροί εργάτες (συνήθως μετανάστες), καθώς ο θάνατος στο εργοτάξιο αποτελεί το αναπόδραστο αποτέλεσμα μιας εξαντλητικής εντατικοποίησης που απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή μπροστά στη μεγιστοποίηση του κέρδους. Είναι η πιο ωμή απόδειξη ότι αυτό το project οικοδομείται πάνω σε μια ταξική πραγματικότητα, όπου η χλιδή των λίγων θεμελιώνεται με το αίμα και τις πληγές των πολλών μέσα στη σκόνη του εργοταξίου. Σε αντιστοιχία οι θέσεις εργασίας που υπόσχονται με την ολοκλήρωση της επένδυσης αφορούν σε μεγάλο βαθμό τον τουρισμό που είναι από τους πρωταθλητές στην καταπάτηση εργατικών δικαιωμάτων, την ανασφάλιστη εργασία και το ξεζούμισμα των εργαζομένων.
Το “The Ellinikon” δεν αποτελεί ένα όραμα αναβάθμισης για τη περιοχή, αλλά το αποτέλεσμα μιας σκανδαλώδους παραχώρησης όπου το κράτος επέλεξε να «χαρίσει» τη δημόσια γη και να τροποποιήσει την νομοθεσία (ύψη κτιρίων, χωροθέτηση καζίνο κ.α.) για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντα των επενδυτών, των τραπεζών και των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, θυσιάζοντας τον δημόσιο χώρο στον βωμό του αφηγήματος της «εθνικής ανάπτυξης». Αυτό που υψώνεται δεν είναι ένα πάρκο, αλλά μια ιδιωτική, περίκλειστη πόλη και μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας «τσιμεντούπολης» που δεν απαντά σε καμία προλεταριακή ανάγκη. Οι τερατώδεις περιφράξεις του εργοταξίου, αποτελούν το σύμβολο αυτού που πρόκειται να ακολουθήσει: ένας χώρος αποκομμένος από τον κοινωνικό ιστό, ελεγχόμενος και προορισμένος μόνο για πλούσιους και τουρίστες, με βίλες και καζίνο. Το αφήγημα για το «πάρκο» είναι ένα φθηνό επικοινωνιακό πυροτέχνημα που δεν μπορεί να ξεπλύνει τη λεηλασία της περιοχής μας, το οποίο θα λειτουργεί με τους όρους της ιδιωτικής πόλης (ελεγχόμενη είσοδος, φράχτες, επιτήρηση κλπ). Συνεπώς θα παραμείνει ένα ξένο σώμα που προέκυψε από τη συνεχή υποτίμηση του δημόσιου χώρου, ο οποίος δόθηκε ως «πάτημα» στους ιδιώτες για να τον αναπτύξουν με τους δικούς τους όρους αποκλείοντας εμάς.
Η ήδη υποβαθμισμένη ποιότητα ζωής μας θυσιάζεται στον βωμό της αυξημένης κίνησης, της ηχορύπανσης και μιας ασφυκτικής επιτήρησης, την ώρα που η ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα και την αναψυχή γίνεται ένα ακριβό εμπόρευμα που απευθύνεται αποκλειστικά σε “φουσκωμένα” πορτοφόλια. Το κόστος διαβίωσης διογκώνεται επικίνδυνα και τα ενοίκια καθίστανται απαγορευτικά, προδιαγράφοντας τον βίαιο εκτοπισμό μας από τον τόπο μας, προκειμένου να στηθεί μια «βιτρίνα» κατανάλωσης. Πέρα, όμως, από την οικονομική ασφυξία, ερχόμαστε αντιμέτωπα με μια μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική καταστροφή: οι τόνοι μπετό που θα πέσουν απειλούν να ανεβεί η θερμοκρασία στην Αθήνα, ενώ οι υπέρογκες ενεργειακές απαιτήσεις της νέας ιδιωτικής πόλης επιβάλλουν επικίνδυνες υποδομές, όπως την επέκταση του ΚΥΤ (Κέντρο Υπερυψηλής Τάσης) στην Ηλιούπολη, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα σπίτια μας. Αυτή η λεηλασία απλώνεται από τις ακτές του Αγίου Κοσμά μέχρι τις πλαγιές του Υμηττού, μεταλλάσσοντας τις γειτονιές μας σε «περίχωρα» ενός απέραντου εργοταξίου που μας πνίγει. Ακόμα και οι υπόγειες σήραγγες και οι παρεμβάσεις στις μεταφορές που είναι στα προσεχώς πλάνα, δεν σχεδιάστηκαν για την εξυπηρέτηση των δικών μας αναγκών, αλλά για να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη ροή προς την περίκλειστη πόλη τους.
Απο πολύ παλιά, σταθερή απαίτηση των αγωνιζόμενων κατοίκων ήταν το πάρκο υψηλού πρασίνου και η διατήρηση του Αγίου Κοσμά ως αθλητικού κέντρου. Γνωρίζουμε ότι οι οικονομικές και τεχνικές απαιτήσεις για κάτι τέτοιο δεν είναι το βασικό εμπόδιο αφού όπως βλέπουμε καθημερινά δισεκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται ή χαρίζονται για άχρηστους και εχθρικούς προς την κοινωνία σκοπούς. Από την άλλη το πρόσφατο παρελθόν μας έχει διδάξει ότι οι σχεδιασμοί του κράτους μπλοκάρονται μονο στην πράξη από ακηδεμόνευτους αγώνες και αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες άμεσης δράσης (πχ Πάρκο Ναυαρίνου, πάρκο Κύπρου & Πατησίων, λόφος Φιλοπάππου, καταληψιακά εγχειρήματα κ.α.).
Η “μεγαλύτερη αστική ανάπλαση στην Ευρώπη” δεν είναι παρά η ικανοποίηση των απαιτήσεων κάποιων μεγαλοαφεντικών (Λάτσης, Μυτηλιναίος – οι ίδιοι δηλαδή που καταστρέφουν με τις ενεργειακές επενδύσεις τους όλη την ύπαιθρο) για γρήγορο κέρδος και η εκπλήρωση πολιτικών συμφερόντων δημάρχων, ακαδημαικών μελετητών και διάφορων παρατρεχάμενων. Το ιδεολόγημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι παρά η θεσμοθετημένη υποβάθμιση των ζωών μας, μια επίθεση διαρκείας σε βάρος των «από κάτω» ώστε να πλουτίσουν οι λίγοι. Τα γιγάντια master plans εξευγενισμού και ανάπλασης πίσω από τα διαφημιζόμενα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη κρύβουν υποταγή, εκτοπισμό και εκμετάλλευση. Δεν έχουμε, ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε, κοινά συμφέροντα με τους επενδυτές που τεμαχίζουν τη γη μας, τα κάθε λογής αφεντικά που βλέπουν παντού ευκαιρίες κέρδους ή τα τουριστάκια που αντιμετωπίζουν την πόλη μας ως ένα ατελείωτο σκηνικό κατανάλωσης. Απέναντι στα κρατικά και αναπτυξιακά τους όνειρα, που προϋποθέτουν την υποτίμηση της ύπαρξής μας, αντιπαραθέτουμε τη συλλογικοποίηση των αγώνων μας. Να εμποδίσουμε την περεταίρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς και την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
Στηρίζουμε τα κάλεσματα της Συνέλευσης αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου για Συγκέντρωση στο Εφετείο της Ευελπίδων (Πέμ. 30.4 – 9πμ), Πορεία γειτονιάς με έναρξη το μετρό Ακρόπολη (Σαβ. 25.4 – 1μμ) και Live αλληλεγγύης στο Κουκάκι (πλ. Κουντουριώτου – Παρ 24.4 – 7μμ).
Αναδημοσιεύουμε τις αφίσες και το κείμενο της Συνέλευσης:
Στις 30/04 (μετά την αναβολή της δίκης στις 2/12) δικάζονται σε δεύτερο βαθμό συντρόφισσα και σύντροφοι για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου το Γενάρη του 2020. Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 και απαρτιζόταν από 3 εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3) τα οποία με συλλογική δουλειά έγιναν και πάλι βιώσιμα και λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για περίπου 3 χρόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές για όσα επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στην κρατική βία και αδικία, σε όσα χρειάστηκαν καταφύγιο ή είχαν ανάγκη τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας, σε όσα αναζήτησαν έναν συλλογικό τρόπο ζωής καθώς και στον κόσμο της γειτονιάς. Πέραν των συνελεύσεων και των εκδηλώσεων που φιλοξενήθηκαν, στα σπίτια λειτουργούσε η δομή της δανειστικής βιβλιοθήκης, των δημόσιων μπάνιων και πλυντηρίων και του χαριστικού παζαριού ρούχων. Η Κοινότητα συμμετείχε σε αγώνες για το καταληψιακό, το αντιφασιστικό, για τους/τις πολιτικούς/ες κρατούμενους/ες, ενάντια στην έμφυλη βία, την πατριαρχία, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση της φύσης, ενάντια στον εξευγενισμό και την τουριστικοποίση του Κουκακίου, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λόφου Φιλοπάππου κ.α. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια τα σπίτια της Κοινότητας δέχτηκαν φασιστικές επιθέσεις (3 εμπρηστικές επιθέσεις στην Παναιτωλίου) αλλά και εκκενώσεις, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί κάθε είδους βία (ξύλο, πλαστικές σφαίρες, κρότου λάμψης, χημικά) για να ξεσπιτώσει τους καταληψίες ή όποιο άλλο στέκονταν εμπόδιο στα κρατικά σχέδια που στόχο είχαν μια γενικευμένη επίθεση στους κατειλημμένους χώρους (βλ. υπόθεση Ινδαρέ). Τα συγκεκριμένα σπίτια μέχρι και σήμερα -5 χρόνια μετά τις τελευταίες εκκενώσεις- σαπίζουν στη γειτονιά του Κουκακίου με το κράτος να έχει δρομολογήσει την πώληση τους σε real estate εταιρίες προκειμένου να μετατραπούν σε πανάκριβα πολυτελή διαμερίσματα στην πλέον τουριστική γειτονιά του Κουκακίου. Οι κάτοικοι των σπιτιών υπερασπίστηκαν ενεργά τα σπίτια τους σε κάθε αστυνομική εισβολή. Συγκεκριμένα η κατάληψη Ματρόζου είχε εκκενωθεί ήδη δύο φορές (το 2018 και το 2019 παράλληλα με τις εκκενώσεις της Παναιτωλίου και της Αρβάλη) μέχρι και την ανακατάληψη-εκκένωση του 2020, με αποτέλεσμα οι καταληψίες να δικάζονται για τις πολιτικές τους επιλογές. Το επόμενο διάστημα αναμένονται τα δύο τελευταία δικαστήρια όσων υπερασπίστηκαν τα σπίτια της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου. Στις 29/10 δικάζονται οι καταληψίες που υπερασπίστηκαν το σπίτι της Παναιτωλίου μετά από αστυνομική επιχείρηση το 2019 ενώ στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό οι καταληψίες που υπερασπίστηκαν τη Ματρόζου 45 κατά την ανακατάληψη του κτηρίου το 2020. Όπως και στα προηγούμενα δικαστήρια έτσι και σε αυτά, τα συντρόφια μας θα υπερασπιστούν τα προτάγματά τους, τις σχέσεις τους, τους αγώνες που έδωσαν και τις δομές που δημιούργησαν.
Η απαίτηση για τη φυλάκιση των συντροφιών μας ήρθε επίσημα και δημόσια από την πολιτική εξουσία. Πλάνα από την εκκένωση κατέκλυσαν τα ΜΜΕ και έγιναν δηλώσεις με το αίτημα της παραδειγματικής τιμωρίας των συντροφισσών/συντρόφων, μέχρι και από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη. Η πολιτική εξουσία ενήργησε επιπρόσθετα προς τη δίωξη: οι μπάτσοι, ούτε ένα μήνα μετά το φιάσκο της σύλληψης του γείτονα της Ματρόζου 45 Ινδαρέ που ξυλοκοπήθηκε στην ταράτσα του μετά την αποτυχία της αστυνομίας να εντοπίσει τους/τις καταληψίες, έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας, με το δικηγορικό γραφείο του Πλεύρη να αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με διάφορους άλλους παρατρεχάμενους δικηγόρους-υπερασπιστές μπάτσων. Η συνεργάτιδά του και υποψήφια βουλευτής της ΝΔ Βαρελά ενώ αρχικά προσπάθησε να υποστηρίξει την πολιτική αγωγή ενάντια στις/στους καταληψίες εντούτοις αποβλήθηκε από το δικαστήριο. Παρόλαυτα, η ίδια την αμέσως επόμενη ημέρα της δίκης είπε δημόσια ψέματα στα ΜΜΕ για την έκβαση του πρωτόδικου δικαστηρίου σε μια προσπάθεια άντλησης πολιτικής υπεραξίας από το ζήτημα. Σαν να μην έφταναν αυτά, οι εκπρόσωποι της ελληνικής αστυνομίας έκαναν ξανά μήνυση και διαμαρτυρία προς τον εισαγγελέα επειδή δεν άσκησε δίωξη στις/στους κατηγορούμενες/ους με κακουργήματα για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Τελευταία εξέλιξη που αναδεικνύει το κρατικό μένος απέναντι στα συντρόφια μας αποτελεί η μήνυση που έγινε τον περασμένο Αύγουστο κατηγορώντας τους για φθορές στις στολές των μπάτσων και απαιτώντας την πληρωμή τους.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η εξάντληση της ποινικής αυστηρότητας του πρωτόδικου δικαστηρίου όπου καταδίκασε τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή ως το εφετείο αν και καμία από τις κατηγορίες για τις οποίες διώκονται δεν ταυτοποιεί μεμονωμένα καμία συντρόφισσα και κανέναν σύντροφο. Σε άλλη υπόθεση, οι δύο από τους μπάτσους που έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας διώχθηκαν ποινικά για τον ξυλοδαρμό και το βαρύ τραυματισμό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου εντούτοις αθωώθηκαν, καθώς ο ίδιος «δεν μπόρεσε να ταυτοποιήσει ποιος ακριβώς τον χτύπησε». Στην περίπτωση του Κουκακίου, παρ΄όλο που οι μπάτσοι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ποιος έκανε τι, η δικαστική εξουσία καταδίκασε τελικά τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης δίνοντας την τελευταία στιγμή αναστολή μέχρι την εκδίκαση της έφεσης.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι σημαντική καθώς, πέραν του κατασταλτικού της στοιχείου απέναντι στις καταλήψεις, η πιθανότητα φυλάκισης των συντροφισσών/συντρόφων μας θα αποτελέσει προθάλαμο για την κανονικοποίηση της αυστηρότητας του νέου ποινικού και του νέου σωφρονιστικού κώδικα, ο οποίος ανοίγει την πόρτα στο ενδεχόμενο φυλάκισης ενός ευρύτερου κομματιού αγωνιστών/τριών ακόμη και για κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Ο νέος ποινικός κώδικας με τη συνολική αύξηση των ανώτατων ορίων των ποινών και την ταυτόχρονη αυστηροποίηση των προϋποθέσεων χορήγησης αναστολής ή εξαγοράς μέρους της ποινής, καθιστά σε πολλές περιπτώσεις υποχρεωτική την ολική ή μερική έκτιση της ποινής για πλημμελήματα (π.χ. πραγματική έκτιση μέρους της ποινής για συνολικές ποινές από 1 έως 3 έτη) γενικεύοντας την ποινή φυλάκισης. Όχι μόνο γίνεται πιο εύκολο το να βρεθούν πολλοί άνθρωποι φυλακισμένοι, αλλά και ο εγκλεισμός στη φυλακή γίνεται ακόμη πιο βάρβαρος, με την αύξηση του πραγματικού χρόνου έκτισης της ποινής (π.χ. με την επιβολή αυστηρότερων προϋποθέσεων για την υφ΄όρον απόλυση ανεξάρτητα από την συμπλήρωση του χρόνου κράτησης και με την περικοπή των δικαιωμάτων επικοινωνίας και αδειών των κρατουμένων). Η περαιτέρω ρατσιστική διάσταση του νέου ποινικού κώδικα σε συνδυασμό και με τον πρόσφατο αντιμεταναστευτικό νόμο αποτυπώνεται στις διατάξεις που καθιστούν την έλλειψη νομιμοποιητικών εγγράφων μεταναστ(ρι)ών ποινικό αδίκημα, στην επαναφορά της απέλασης αλλοδαπού ως ¨μέτρο ασφάλειας¨ (διάταξη που προηγουμένως είχε καταργηθεί), στην διοικητική απέλαση που μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί πριν καν εκδοθεί η δικαστική απόφαση, στην αύξηση του χρηματικού προστίμου για την έλλειψη των εγγράφων και στην παράταση του χρόνου εγκλεισμού μεταναστ(ρι)ών στα κέντρα κράτησης. Είναι παραπάνω από σαφές πως το νέο ποινικό οπλοστάσιο του κράτους ποινικοποιεί όλο και περισσότερες πρακτικές επιβίωσης και αντίστασης και ανοίγει όλο και περισσότερο τη βεντάλια κοινωνικών ομάδων που θα αντιμετωπίσουν την ποινή της φυλάκισης. Η εκδίκαση της υπόθεσης των συντροφιών μας γιατην ανακατάληψη της Ματρόζου, παρότι κρίθηκε με τις διατάξεις του προηγούμενου ποινικού κώδικα, πραγματοποιήθηκε εντός της χρονικής και πολιτικής συγκυρίας εφαρμογής του νέου ποινικού κώδικα.
Οι εκκενώσεις των σπιτιών της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου δεν πραγματοποιήθηκαν σε τυχαίο χρόνο αλλά αποτελούσαν κομμάτι ενός οργανωμένου σχεδίου καταστολής όλων των κατειλημμένων χώρων ανά την επικράτεια σε μια προσπάθεια αποδυνάμωσης του αναρχικού κινήματος. Η περίφημη διορία 15 ημερών προς τους καταληψίες, μέσω του γνωστού “τελεσίγραφου” του Χρυσοχοϊδη για εγκατάλειψη ή νομιμοποίηση όλων των καταλήψεων, έπεσε στο κενό. Ανακαταλήψεις, νέες καταλήψεις και ένα κύμα αλληλεγγύης προς όσα υπερασπίζονται τα σπίτια του αγώνα ξεδιπλώθηκε το επόμενο διάστημα. Το κατασταλτικό σχέδιο απέναντι στις καταλήψεις (μεταναστευτικές, πολιτικές, στεγαστικές) συμπληρώθηκε με το νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, το καθεστώς των προληπτικών προσαγωγών και την απαγόρευση κυκλοφορίας την περίοδο της καραντίνας εγκαθιδρύοντας έτσι το δόγμα νόμος και τάξη που διακηρύττεται από τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Ένα δόγμα που ολοκληρώνεται από την έννοια της εθνικής ασφάλειας και στο όνομα της οποίας μετανάστες/τριες δολοφονούνται στα σύνορα ενώ ο πληθυσμός στις φυλακές αυξάνεται κατακόρυφα με έωλα και στημένα κατηγορητήρια (π.χ. υπόθεση Α. Φλώρου, των 2 εθελοντών πυροσβεστών από την Πάτρα κ.α.). Οι επιθέσεις στις καταλήψεις και σε όσα τις υπερασπίζονται κι αγωνίζονται για μια αυτοοργανωμένη και ανεξούσια κοινωνία πηγαίνει χέρι χέρι με την αυστηροποίηση του νέου ποινικού κώδικα και την περαιτέρω υποτίμηση της ζωής μας (π.χ. ακρίβεια, ατομικές συμβάσεις εργασίας και 13 ώρες μισθωτής σκλαβιάς, περιορισμός συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, πειθαρχικά και διαγραφές φοιτητών/τριων ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της υγείας, της παιδείας, των μέσων μαζικής μεταφοράς, στεγαστική κρίση, παράδοση δημόσιων χώρων σε ιδιώτες, καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος). Οι καταλήψεις και ο κόσμος που συσπειρώνεται σε αυτές θα αποτελεί πάντα έναν από τους εσωτερικούς εχθρούς του κράτους καθώς είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Απέναντι στις κρατικές δολοφονίες (π.χ. Τέμπη, Πύλος), στη γενοκτονία της Παλαιστίνης και τα διακρατικά συμφέροντα παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα και κράτη. Απέναντι στις δολοφονίες από μπάτσους και αφεντικά (π.χ. υπόθεση Σαμπάνη, Φραγκούλη, Μανιουδάκη, Καριώτη) απαντάμε με οργή και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις. Προτάγματα τα οποία ανθίζουν μέσα στις καταλήψεις και αντανακλούν έναν άλλο κόσμο.
Οι καταλήψεις καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες
Οι καταλήψεις βρίσκουν συλλογικές λύσεις σε φαινομενικά ατομικές ανάγκες. Στέγη, ρεύμα, νερό, φαγητό και ένδυση είναι κάποιες από τις βασικές ανάγκες οι οποίες καλύπτονται συλλογικά σε καταλήψεις. Εκτός αυτών, σε συγκεκριμένους χώρους στεγάζονται από αντιδομές υγείας (βλ. Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων) ή παραγωγής (βλ. ΒΙΟΜΕ) μέχρι στούντιο για μουσικά σχήματα κ.ά. Σε αυτούς τους χώρους προσπαθούμε να χτίζουμε ένα περιβάλλον αυτοπροστασίας απέναντι στην έμφυλη, ρατσιστική και κάθε μορφής εξουσιαστική βία. Είναι ζωντανά παραδείγματα υλοποίησης της συλλογικής έκφρασης αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας κόντρα στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής.
είναι μέσα αγώνα
Είναι χώροι οργάνωσης των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων (συναντήσεις, συνελεύσεις, εκδηλώσεις, δομές, αποθήκευση υλικών, καταφύγιο, ορμητήριο). Στις γειτονιές αποτελούν πολλές φορές και κοινωνικά κέντρα. Δεν αναφερόμαστε μόνο σε πολιτικούς και στεγαστικούς χώρους του κινήματος και άλλων ομάδων που έχουν περιθωριοποιηθεί όπως τα μεταναστά. Αναφερόμαστε επίσης στις καταλήψεις ως μέσα αγώνα των κοινωνικών/πολιτικών κινητοποιήσεων, όπως τις καταλήψεις σε μεγάλες απεργίες ή απεργίες πείνας, καταλήψεις στο πλαίσιο αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη, πανεπιστημιακές και σχολικές καταλήψεις, καταλήψεις μέσων παραγωγής καθώς και καταλήψεις γης ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Η ριζοσπαστικότητα των καταλήψεων έγκειται στο γεγονός ότι αμφισβητούν την ιδιοκτησία και για αυτό, όσο υπάρχουν, η εξουσία θα τις αντιμετωπίζει πάντα ως παράνομες.
και πραγματώνουν τις αξίες μας στο σήμερα
Τα προτάγματα της ισότητας, της οριζοντιότητας/αντιιεραρχίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της συμπεριληπτικότητας, του αγώνα για έναν άλλο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, βρίσκουν χώρο να γίνουν πραγματικότητα. Στις καταλήψεις μαθαίνουμε να ακούμε, να συζητάμε, να κάνουμε πίσω, να σεβόμαστε το ένα την άλλη. Δεν περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες από μόνες τους, παίρνουμε τις ζωές στα χέρια μας, στο εδώ και στο τώρα.
Απέναντι στη βία του νόμου και της τάξης παραμένουμε άνομοι/ες/α
Η δική μας δικαιοσύνη είναι κοινωνική, και όχι δικαστική. Χτίζεται στους δρόμους και τους χώρους του αγώνα, και όχι στις δικαστικές αίθουσες που αναπαράγουν συστηματικά τις αξίες της κυριαρχίας, συντηρώντας την κοινωνική και ταξική καταπίεση, ξεπλένοντας βιαστές, πολιτικούς και ένστολους δολοφόνους καθημερινά. Γι’ αυτό η υπεράσπιση των καταλήψεων δε διαχωρίζεται από τη συνολική πολιτική δραστηριότητά τους. Η δίωξη και η καταδίκη σε 77 μήνες των συντροφιών μας έχει ως στόχο την τρομοκρατία και τον παραδειγματισμό ολόκληρου του καταληψιακού κινήματος. Όπως με την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, έτσι κι η κατασταλτική αντιμετώπιση των συντροφιών από το Στέκι Βιολογικού είχε σαν αποτέλεσμα την καταδίκη τους σε 61 και σε 41 μήνες πρωτόδικα. Το πρόταγμα των καταλήψεων σε έναν κόσμο που οι ελεύθεροι χώροι περιορίζονται διαρκώς παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, παρά τις διώξεις των καταληψιών. Σε πείσμα του κλίματος καταστολής, έχουν ανοίξει νέες καταλήψεις, έχουν γίνει ανακαταλήψεις, και πάντα θα ξεφυτρώνουν κατειλημμένες κοινότητες.
Απέναντι στη δικαστική και οικονομική ομηρία και το ενδεχόμενο φυλάκισης των συντροφιών μας, υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας, τους χώρους μας, τα προτάγματά μας. Απέναντι στο βάθεμα της καταστολής και της επιτήρησης προτάσσουμε κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης. Απέναντι στην εντεινόμενη μιζέρια και εσωστρέφεια στεκόμαστε με όλους τους τρόπους ο ένας δίπλα στην άλλη. Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής.
ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 9:00
ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου
Αφίσα που κολλιέται αυτή τη περίοδο στις γειτονιές μας και συνοδεύει το παρακάτωκείμενο.
ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, TΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Τον τελευταίο καιρό στις γειτονιές µας όπως και στην υπό- λοιπη Αθήνα, γίνεται πιο αισθητή η παρουσία φασιστοει- δών είτε πιο οργανωµένα (βλ. µικρή περατζάδα στο κέντρο της Αργυρούπολης) είτε πιο µουλωχτά σε βραδινές ώρες (επιθέσεις και λιντσαρίσµατα σε µετανάστες, οµοφοβικούς τραµπουκισµούς, σπρέι σε τοίχους κλπ).
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Υπερασπιζόµαστε τις γειτονιές µας, αποµονώνουµε την παρουσία τους και αντιµετωπίζουµε τις επιθέσεις τους. Φτύνουµε στα µούτρα όποιον χρησιµοποιεί ρατσιστικό, εθνικιστικό και οµοτρανσφοβικό λόγο. Όπως και τα προη- γούµενα χρόνια, έτσι και τώρα, στην Αργυρούπολη και στις γειτονιές των νοτίων, οι φασίστες δεν θα πάρουν χώρο, δεν θα βρουν εύφορο έδαφος και είναι ανοιχτό στοίχηµα για όλους/ες/α µας να ξαναµπούν στις τρύπες τους.
Μολόχα Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ με αφορμή την έκδοση αυτοπαρουσιαστικού κειμένου & ανταλλαγή εμπειριών γύρω από την αυτοοργάνωση και την πολιτική δράση στις γειτονιές
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 στις 18:00 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38)
Το αυτοπαρουσιαστικό της συνέλευσης μπορεί να βρεθεί online εδώ ενώ σε έντυπη μορφή διατίθεται στα ανοίγματα του στεκιού
Μολόχα – Συνέλευση για αντίσταση, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη στα νότια moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
Αναρτήσαμε 2 πανό σε Σούρμενα και Ηλιούπολη με αφορμή την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα και τους/τις 15 νεκρούς/ες μετανάστ[ρι]ες στη Χίο από το λιμενικό και εν’όψει της συμπλήρωσης 3 χρόνων από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη και τον πνιγμό 600 μεταναστ[ρι]ων ανοιχτά της Πύλου.
Να μη συνηθίσουμε τα καθημερινά εργατικά “ατυχήματα” σε χώρους δουλειάς, τους νεκρούς και τις αγνοούμενες στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, τα “μοιραία δυστυχήματα”.
Οργή για τους ανθρώπους της τάξης μας που χάνονται για τα κέρδη των αφεντικών και τις πολιτικές των κρατών.
Σάββατο 28.2 – Γενική Απεργία & Συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 12:00
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ
Η καπιταλιστική κρίση αλλάζει συνεχώς πρόσωπο (οικονομική, ενεργειακή, υγειονομική, περιβαλλοντική, μεταναστευτική κλπ) και τα σπασμένα της φορτώνονται ξανα και ξανά στις πλάτες μας. Κάθε φορά παρουσιάζεται ως «έκτακτη ανάγκη», μετατρέποντας το δήθεν προσωρινό και το «δεν γίνεται αλλιώς» σε μόνιμο καθεστώς κάνοντας την καθημερινότητα μας όλο και πιο σκληρή. Άγρια ταξική εκμετάλλευση (ανεπαρκείς μισθοί, ωράρια-λάστιχο, εργατικά «ατυχήματα»), στεγαστικό (ενοίκια χωρίς φρένο, εξώσεις), αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών (ακρίβεια σε σούπερ μάρκετ, λογαριασμούς, μετακινήσεις) και ένα καθεστώς κοινωνικής ασφυξίας όπου τα πάντα επιτηρούνται, τα πρόστιμα πέφτουν βροχή και η αστυνομοκρατία είναι καθεστώς, συνθέτουν τις ζωές όλων των καταπιεσμένων στην ελλάδα και παγκόσμια.
Φυσική συνέχεια των κρίσεων αποτελούν οι πόλεμοι για τα κρατικά-καπιταλιστικά συμφέροντα (γεωπολιτική επιρροή, έλεγχος πόρων/πρώτων υλών/εμπορικών οδών). Έξω από τα εθνικά σύνορα οι ένοπλες, αιματηρές σύγκρουσεις στις οποίες συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα όλα τα κράτη (και η Ελλάδα) σπέρνουν τον θάνατο, οδηγούν στην εξαθλίωση και τους διωγμούς πληθυσμών και καταστρέφουν ολόκληρες περιοχές. Στο εσωτερικό ο πόλεμος χρησιμοποιείται ως μόνιμη απειλή πάνω από τα κεφάλια μας ώστε να πειθαρχηθούμε, να πληρώσουμε τις πολεμικές δαπάνες και να προετοιμαστούμε να σκοτωθούμε όταν χρειαστεί. Σε αυτή τη κατεύθυνση είναι το μαμούθ εξοπλιστικό πρόγραμμα Readiness 2030 προϋπολογισμού 800 δις ευρώ για αγορά όπλων, θωράκιση και ισχυροποίηση των συνόρων, ενίσχυση των στρατών και χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων, το οποίο πάει χέρι-χέρι με το αντίστοιχο νομοσχέδιο του Δένδια (πολεμικές δαπάνες εις βάρος κοινωνικών, αυστηροποίηση στρατιωτικής θητείας) αλλά και την πάντα επίκαιρη εθνικιστική προπαγάνδα. Τα χερσαία και υδάτινα σύνορα εδώ και χρόνια αντιμετωπίζονται ως εμπόλεμες ζώνες και οι μετανάστες ως εισβολείς και μέγιστη απειλή για τη χώρα. Οι επίσημες αντιμεταναστευτικές πολιτικές στοχοποιούν τους μετανάστες και όχι τις αιτίες του πολέμου και της φτώχειας ως πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με κάθε κόστος (pushbacks, φυλακίσεις, στέρηση δικαιωμάτων) και έχουν οδηγήσει σε μια σειρά από εν ψυχρώ δολοφονίες με πιο πρόσφατη αυτή στη Χίο από το λιμενικό με τις ευλογίες του υπουργού Πλέυρη. Παράλληλα συνεχίζεται η εξωτερική πολιτική που γεννάει τις αιτίες της μετανάστευσης (πόλεμος, φτώχεια).
Μέσα σε αυτό το αντιμεταναστευτικό, μιλιταριστικό και εθνικιστικό κλίμα όλο το πολιτικό σκηνικό μετατοπίζεται (ακρό-)δεξιά δηλώνοντας και κάνοντας πράξη με χαλαρότητα πράγματα που μέχρι πριν λίγα χρόνια μας φαίνονταν αδιανότητα. Απο το φαινόμενο Trump, τους κυνηγούς κεφαλών του ICE και τις εν ψυχρώ δολοφονίες τους ως την αντιμεταναστευτική υστερία των ακροδεξιών κυβερνήσεων στην Ευρώπη και τους διάφορους πλεύρηδες. οι επίσημες, δημοκρατικές, κρατικές πολιτικές ζέχνουν ρατσισμό, αυταρχισμό και γενικευμένη καταστολή.
Η ακροδεξιά κρατική ατζέντα ανοίγει τον δρόμο για να εκφραστούν φασιστικά αντανακλαστικά σε κοινωνικό επίπεδο με μεγαλύτερη άνεση. Στις γειτονιές μας όπως και στην υπόλοιπη Αθήνα, γίνεται πιο αισθητή η παρουσία τους ειτε με φανερές και σύντομες οργανωμένες δράσεις από εθνικιστικές γκρούπες (βλ. μικρή περατζάδα φασιστοειδών που φωνάζαν συνθήματα στο κέντρο της Αργυρούπολης) είτε με πιο σπασμωδικές, ανοργάνωτες κινήσεις σε βραδινές ώρες (επιθέσεις και λιντσαρίσματα σε μετανάστες, τραμπουκισμούς, σπρέι σε τοίχους κλπ).
Διάφορες φασιστοομάδες πατώντας στο εθνικιστικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί ήδη από το 2018 με τα “μακεδονικά συλλαλητήρια”, επιχειρούν να διεκδικήσουν χώρο και να ανασυγκροτηθούν, ποντάροντας και στο αίσθημα ματαίωσης που κυριαρχεί κοινωνικά. Ιδιαίτερη έμφαση δίνουν στην στρατολόγηση των μαθητών/τριων πλασσάρωντας ένα “αντισυστημικό” προφιλ. Στην πραγματικότητα όμως, μόνο αντισυστημικοί δεν είναι, αφού ηταν πάντα στον σκληρό πυρήνα του κράτους ως μπάτσοι, στρατιωτικοί, χαφιέδες, συνεργάτες των ναζί κλπ. Για αυτούς, για την όλο και χειρότερη κατάσταση που ζούμε, υπαίτιος δεν είναι ο καπιταλισμός και το κράτος, αλλά οι πρόσφυγες/μετανάστ[-ρι]ες, οι ρομά, οι αναρχικές/κομμουνιστές/αριστεροί και κάθε αντιστεκόμενο. Με θεωρίες συνομωσίας περί “αντικατάστασης πληθυσμού”, woke ατζέντας, μασόνους κ.λπ. συσκοτίζουν τις πραγματικές αιτίες για τις ταξικές ανισότητες και την φτωχοποίηση και φανατίζουν τους πρόθυμους να τους ακούσουν. Συστηματικά προσπαθούν να μετατρέψουν την διάχυτη αγανάκτηση και απαισιοδοξία σε ρατσισμό, ομοφοβία και μισαλλοδοξία, πειθάρχηση στο κράτος, υπακοή στους ισχυρούς και λατρεία των στολών (στρατού, αστυνομίας) και των συμβόλων (σημαία,θρησκεία).
Δεν είναι γραφικοί νοσταλγοί του παρελθόντος, αλλά οπαδοί του ναζισμού και του απολυταρχισμού και όταν οι κοινωνικές αντιστάσεις δεν τους αναχαιτίζουν, και κράτος και κεφάλαιο έχουν ανάγκη της υπηρεσίες τους, περνούν από τα λόγια στις πράξεις. Προχωρούν σε επιθέσεις εναντίον μεταναστών εργατών, ρατσιστικών πογκρόμ και εν ψυχρώ δολοφονιών στο όνομα των μισάνθρωπων ιδεών τους. Ως γνήσιοι εχθροί της ελευθερίας, στοχοποιούν κάθε καταπιεσμένο και όσα αρνούνται να χωρέσουν στα πατριαρχικά πρότυπα και παρακινούν σε ομοφοβική και τρανσφοβική βία. Με τις πλάτες του κράτους και δίπλα στις γραμμές της αστυνομίας, υπερασπιζόμενοι το δόγμα “τάξη και ασφάλεια” και την κοινωνική ειρήνη βρίσκονται ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες, τις απεργίες, τις εξεγέρσεις ενώ απειλούν χώρους αγώνα και αντιφασίστες/στριες. Οι φασίστες είναι μια πολύ χρήσιμη εφεδρεία του κράτους. Άλλωστε όπως λέει και το σύνθημα “όπου δεν φτάνει το γκλοπ του μπάτσου, φτάνει το μαχαίρι του φασίστα”.
Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό, είναι κομμάτι του αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, ενάντια στους πολέμους τους, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό. Βάζουμε αναχώματα στο φασισμό ενισχύοντας τις συλλογικές αντιστάσεις ενάντια στους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου, που κατατρώνε τις ζωές μας. Στηρίζοντας συλλογικά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και δομές αγώνα. Δείχνοντας ταξική αλληλεγγύη ενάντια στους επίπλαστους διαχωρισμούς, τις διακρίσεις και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Δεν περιμένουμε από κανένα κρατικό θεσμό να περιορίσει ή να φυλακίσει τον φασισμό. Ο φασισμός τσακίζεται με τις δικές μας δυνάμεις, στο δρόμο και στις συνειδήσεις. Υπερασπιζόμαστε τις γειτονιές μας, απομονώνουμε την παρουσία τους και αντιμετωπίζουμε τις επιθέσεις τους. Φτύνουμε στα μούτρα όποιον χρησιμοποιεί τον ρατσιστικό, εθνικιστικό και ομοτρανσφοβικό λόγο. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και τώρα, στην Αργυρούπολη και γενικά στις γειτονιές των νοτίων, οι φασίστες δεν θα πάρουν χώρο, δεν θα βρουν εύφορο έδαφος και είναι ανοιχτό στοίχημα για όλους/ες/α μας να ξαναμπούν στις τρύπες τους.
ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΣΟ ΜΑΣ ΤΑΪΖΟΥΝ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΦΥΛΗ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Μολόχα
συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, κατά την περίοδο 2017-2020 απαρτίζονταν από τις καταλήψεις Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21 και Αρβαλή 3, οι οποίες υπήρξαν σημεία συλλογικής ζωής και αγώνα. Τον Γενάρη του 2020 η Ματρόζου 45 και η Παναιτωλίου 21 επανακαταλαμβάνονται μετά τις εκκενώσεις τον Δεκέμβριο του 2019. Η αστυνομία επιχειρεί εκ νέου εκκένωση με ισχυρές δυνάμεις όμως ο κόσμος της κατάληψης υπερασπίζεται μαχητικά τον επανακατειλλημμένο χώρο. Τελικά πολλές ώρες αργότερα και ενώ η γειτονιά έχει σηκωθεί στο πόδι, η αστυνομία εισβάλει και συλλαμβάνει τον κόσμο της κατάληψης μετά από άγριους ξυλοδαρμούς. Προηγουμένως έχει επιτεθεί στο άλλο κομμάτι της υπεράσπισης, στην συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από το κτίριο, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις (το δικαστήριο έχει πάρει αναβολή για 26/1/2026). Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 φρέναρε το κύμα κρατικών επιθέσεων σε απελευθερωμένους χώρους αγώνα το οποίο εφορμούνταν από το περιβόητο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη.
Τα συντρόφια πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, με σκοπό, την φίμωση, την τρομοκράτηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση των κοινωνικών κομματιών που αμφισβητούν έμπρακτα τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου εντός της μητρόπολης και δημιουργούν ρωγμές στο κλίμα παραίτησης και απάθειας.
Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο.
Σε ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων βάλαμε στις γειτονιές μας αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου και κρεμάσαμε πανό σε Ηλιούπολη και Σούρμενα.
Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ, στο Υπόστεγο, για μια ακόμη φορά, στη μνήμη του συντρόφου μας Λάρι που χάθηκε στις 18 Σεπτέμβρη του 2023. Δεν έχουμε να πούμε πολλά νέα πράγματα από πλευρά μας, πέρα από όσα έχουμε ήδη πει και όσα καταγράψαμε στην διάρκεια αυτών των δύο χρόνων… Δεν θέλαμε να γράψουμε και δεν γράψαμε μία νέα ολοκληρωμένη εισήγηση για σήμερα… Δεν είχαμε κάποιον συγκεκριμένο σκοπό κατά νου με τη διοργάνωση αυτής της συνάντησης, πέραν του να βρεθούμε όσοι και όσες είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον Λάρι, ώστε να ελαφρύνει λίγο ο πόνος της απώλειας, και να αντιμετωπίσουμε την απουσία του συλλογικά. Όπως τότε, τις πρώτες μέρες μετά τον θάνατό του, έτσι και τώρα, ο μόνος τρόπος που μπορούμε ως Υπόστεγο να διαχειριστούμε την σκληρή απώλεια ενός* συντρόφου είναι να ανταμώσουμε, να σταθούμε κοντά ο ένας στην άλλη, να μιλήσουμε, να ακούσουμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε και να απαλύνουμε τον πόνο μας… Να νιώσουμε ότι ο Λάρι βρίσκεται κοντά μας… Να μην ξεχάσουμε τις λεπτομέρειες του προσώπου του, τη φωνή του, το γέλιο του, τις τοποθετήσεις του… Να τις ξαναθυμηθούμε, και να τις υπενθυμίζουμε όσα χρόνια και αν περάσουν, ώστε να μείνει ζωντανός στις μνήμες και τις καρδιές μας… Να μοιραστούμε ξανά ιστορίες, τόσο από τις νίκες και τις χαρές, όσο και από τις ήττες και τις λύπες που ζήσαμε μαζί του… Να απαριθμήσουμε ξανά το πόσα πράγματα μάς έμαθε στη θεωρία και στην πράξη, το πόσες αξίες μάς μετέδωσε… Να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς και στις εαυτές μας το πόσο ακέραια είχε επιλέξει να στέκεται ως πολιτικό υποκείμενο, δίπλα σε μας αλλά και σε κάθε κατατρεγμένο άτομο, από τις φυλακές και τα κέντρα κράτησης μέχρι τις πορείες και τα δικαστήρια… Να εκτιμάμε εκ νέου, κάθε χρόνο και λίγο παραπάνω, τη συμβολή του στο κίνημα και στους αγώνες, όχι μόνο σε ότι αφορά το Υπόστεγο, αλλά και ευρύτερα… Είναι τόσο πολλές οι διαδηλώσεις, οι δράσεις, οι συνελεύσεις, οι διαχειριστικές, τα συντονιστικά, τα γλέντια και οι εκδηλώσεις που συναντηθήκαμε ή διοργανώσαμε από κοινού όλα αυτά τα χρόνια, που καταλήγουν να συνθέτουν μία διαδρομή, συνυφασμένη με την ιστορία και το παρελθόν του Υποστέγου από την πρώτη μέρα… Ό,τι συνέλευση ή δομή συνεχίζει να υπάρχει στο Υπόστεγο μέχρι σήμερα, αλλά και ο χώρος ο ίδιος, οφείλουν σε μεγάλο βαθμό την ύπαρξη και την άνθισή τους στην πολύτιμη συμβολή του Λάρι…
Η απουσία του αυτά τα δύο χρόνια, μάς ώθησε να γίνουμε λίγο καλύτεροι/-ες. Μάθαμε να επιμένουμε παραπάνω σε κάθε προσπάθειά μας να αλλάξουμε τον κόσμο. Μάθαμε να εκτιμάμε και να έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στους αγώνες μας. Μάθαμε να φοβόμαστε λιγότερο, να παίρνουμε παραπάνω ρίσκα, αλλά και να είμαστε πιο ανεκτικές και κατανοητικοί η μία στον άλλο. Μάθαμε να αγαπάμε λίγο περισσότερο τα συντρόφια μας, να ενδιαφερόμαστε και να αλληλοφροντιζόμαστε, να στεκόμαστε λίγο πιο έμπρακτα αλληλέγγυοι/-ες μεταξύ μας, να έχουμε περισσότερη υπομονή και καλή διάθεση στις δυσκολίες… Γιατί εμπεδώσαμε μία σκληρή πραγματικότητα: ότι όσο και αν αγωνιζόμαστε ενάντια στην αδικία και την ανισότητα με όλες μας τις δυνάμεις, δεν μπορούμε να περιμένουμε ανταλλάγματα ή άμεσα αποτελέσματα. Τίποτα δεν θα μας δοθεί πίσω απλόχερα ή χαριστικά… Και ακόμα και αν κάτι μας δοθεί, ίσως να μην μπορούμε να το δούμε ή να το μετρήσουμε… Και το βασικότερο, ακόμα και αν μετριέται μπορεί να μην προλάβουμε να το ζήσουμε… Ο Λάρι τουλάχιστον, απέναντι στην αβεβαιότητα, μία τέτοια βεβαιότητα είχε επιλέξει. 2 Να πορεύεται και να αγωνίζεται: ακούραστα, με αισιοδοξία, επιμονή, υπομονή και συνέπεια, χωρίς να έχει ίχνος αμφιβολίας ή δισταγμού για τον τελικό του σκοπό, δηλαδή την οικοδόμηση ενός κόσμου ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης. Πάντα με πολλή δουλειά, χωρίς γκρίνια και αντιστεκόμενος στις απογοητεύσεις, αποτελούσε και θα αποτελεί τη φωτεινή πηγή της αισιοδοξίας μας. Αφού επιβιώσαμε από τον χαμό του, τότε όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. Προσπαθούμε να μετατρέψουμε το πένθος μας σε κίνητρο συνεχίσουμε την διαδρομή μας στην κατεύθυνση της ελευθεριακής κουλτούρας. Της κουλτούρας που, παρά τις δυσκολίες των καιρών, επιλέξαμε να υπερασπιστούμε και να συντηρήσουμε μαζί με τον Λάρι στις γειτονιές των νοτίων, και όχι μόνο…
Τα δύο αυτά χρόνια το πένθος και η ανείπωτη θλίψη έρχονται και φεύγουν ανά καιρούς. Αποδεχτήκαμε πλέον ότι θα κουβαλάμε πάντα το βάρος, την οργή, την απορία και τη στενοχώρια που μας προξένησε η απώλειά του. Όμως είμαστε αναγκασμένοι/-ες να συνεχίσουμε να ζούμε και να αγωνιζόμαστε. Έτσι θα έκανε και εκείνος… Όλα αυτά τα συναισθήματα κάποια στιγμή μετουσιώνονται σε συμβιβασμό με το ότι αυτή η αδικία είναι η μόνη που δεν είναι στο χέρι μας, σε αντίθεση με όλες τις άλλες κοινωνικές αδικίες ενάντια στις οποίες αγωνιζόμαστε… Σε συμβιβασμό με το ότι η ζωή ρέει αδιάκοπα, χωρίς τη φυσική παρουσία του Λάρι μας… Ο χρόνος κυλάει και δεν σταματάει, ακόμα και αν ένα κομμάτι μας πάγωσε για πάντα σε εκείνο το απόγευμα της 18ης Σεπτέμβρη…
Η ζωή λοιπόν συνεχίζεται δίχως άλλη επιλογή, σίγουρα πιο φτωχή χωρίς τον Λάρι. Ο πλούτος μας όμως έγκειται στο ότι είχαμε την τύχη να τον έχουμε δίπλα μας. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν. Όσο όμως είμαστε εδώ, επιλέγουμε να αγκαλιάζουμε όσους και όσες έρχονται, να εκτιμάμε όσα είναι δίπλα μας και να θυμόμαστε όσα συντρόφια έφυγαν, χωρίς να θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Έτσι, είμαστε οι πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου, πλούσιοι από συναισθήματα, εμπειρίες και μνήμες, πλούσιοι σε ανθρώπους και σε συντροφικές σχέσεις.
Υ.Γ.: Ο Λάρι ήταν πάντα δίπλα στους μετανάστες και τις μετανάστριες, και πολιτικά και προσωπικά. Πολλά από εμάς τον γνωρίσαμε σε δράσεις και συλλογικότητες αλληλεγγύης στα αδέρφια μας από άλλες χώρες. Ας το θυμόμαστε αυτό τώρα, που οι πόλεμοι θεριεύουν και η καπιταλιστική βαρβαρότητα και ο κρατικός ολοκληρωτισμός βάζουν στο στόχαστρο τα πιο ευάλωτα από εμάς.
