Αρχείο κατηγορίας Ανακοινώσεις

Καμιά συναίνεση στους αναπτυξιακούς σχεδιασμούς που πνίγουν τις γειτονιές μας | Κοινό Κάλεσμα στη Πορεία για το Ελληνικό | Σαβ. 9/5/26 – 12:00, Μετρό Αργυρούπολης [Αφίσα & Κείμενο]

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ

Τα τελευταία χρόνια το επιθετικό real estate και τα δεκάδες επενδυτικά projects μετατρέπουν τα νότια προάστια σε ζώνη αποκλειστικά για πλούσιους, επενδυτές και τουρίστες. Το “The Ellinikon”, η κορωνίδα της διαδικασίας αυτής δεν είναι ένα πάρκο αλλά μια ιδιωτική, ελεγχόμενη, περίκλειστη πόλη και μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας «τσιμεντούπολης» που δεν απαντά σε καμία προλεταριακή ανάγκη με βίλες, καζίνο, εμπορικά κέντρα και μαρίνες.

Τα γιγάντια master plans εξευγενισμού και ανάπλασης πίσω από τα διαφημιζόμενα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη κρύβουν υποταγή, εκτοπισμό και εκμετάλλευση. Το ιδεολόγημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι παρά η θεσμοθετημένη υποβάθμιση των ζωών μας, μια επίθεση διαρκείας σε βάρος των «από κάτω» ώστε να πλουτίσουν οι λίγοι.

Δεν έχουμε, ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε, κοινά συμφέροντα με όλους αυτούς που αντιμετωπίζουν την πόλη μας ως σκηνικό κερδοφορίας και κατανάλωσης. Να εμποδίσουμε την περεταίρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς, την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΠΟΡΕΙΑ | ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΜΑΪΟΥ 2026 – 12:00, Μετρό Αργυρούπολης

Μολόχα Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια

moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org

Keimeno-Poreia-EllinikoΑ3Λήψη

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ

Στο αχανές και πολυπληθές τοπίο των νοτίων της Αθήνας, συνυπάρχουν πολλές διαφορετικές πραγματικότητες. Οι αντιθέσεις μεταξύ των περιοχών (πχ Πανόραμα Βούλας με Μπραχάμι) αλλά και εντός των δήμων (πχ Ηλιούπολη) ήταν πάντα μεγάλες. Αν και δεν ήταν αυτό που λέμε εργατικές γειτονιές δεν υπήρξαν και ποτέ γειτονιές μόνο για πλούσιους. Άλλωστε πολλοί/ες/α που μένουμε εδώ βιώνουμε την σκληρή πραγματικότητα της εργασιακής εκμετάλλευσης, της αδυναμίας κάλυψης καθημερινών αναγκών, των ασφυκτικών ρυθμών, της επισφάλειας και των καθημερινών καταπιέσεων. Τα τελευταία χρόνια όμως, η οικονομική ανάπτυξη με τις μορφές του επιθετικού real estate και των μεγάλων αναπλάσεων μετατρέπει τις περιοχές μας σε ζώνες αποκλειστικά για τουρίστες, φραγκάτους, μαγαζάτορες και αφεντικά, σε μία βίαιη αντίθεση με όσα βιώνουμε εμείς. Οι μονοκατοικίες και τα παλιά σπίτια γκρεμίζονται και τη θέση τους παίρνουν ογκώδεις πολυκατοικίες, καρμπόν η μία της άλλης, το πράσινο μειώνεται και οι κοινόχρηστοι χώροι περιφράσσονται και εμπορευματικοποιούνται, δημιουργώντας μία λουξ δυστοπία, τουλάχιστον για όσους/ες/α τις κοιτάμε να υψώνονται από χαμηλά. Το πολύπαθο “παραλιακό μέτωπο” με τις ελάχιστες ελεύθερες ακτές ιδιωτικοποιείται πλεόν ολοκληρωτικά και οι φρουρούμενες πολυτελείς υποδομές (από full inclusive resorts ως…”καμπινγκ” πολυτελείας – glamping) αφήνουν τους πληβείους εκτός. Το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί από την γεωμετρική αύξηση των ενοικιών και των αντικειμενικών αξιών ανά τετραγωνικό μέτρο αναγκάζοντας όσους δεν τα βγάζουν πέρα να φύγουν. Εν τέλει, η μαζική εισροή νέων κατοίκων με υψηλά εισοδήματα μετασχηματίζει τον χαρακτήρα της περιοχής σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους δημιουργώντας πανάκριβες καταναλωτικές αγορές και πλήρως επιτηρούμενες γειτονιές με κάμερες, αστυνομία, ιδιωτικές φρουρές και δρόμους. Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό τουριστικοποίησης και ανάπτυξης, το υπερπρότζεκτ “The Ellinikon” αποτελεί αυτό που θα λέγαμε κορωνίδα.

Λέγοντας The Ellinikon, εννοούμε την έκταση του πρώην αεροδρομίου της Αθήνας, στην περιοχή του Ελληνικού. Το αεροδρόμιο λειτουργούσε από το 1945 έως το 2001, ενώ ταυτόχρονα στον χώρο αυτό υπήρχε και η βάση των Αμερικάνων, που λειτουργούσε έως το 1993. Δηλαδή, ήταν πάντα ένας χώρος που εξυπηρετούσε τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου και δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ανοιχτός και προς τη διάθεση του κόσμου που έμενε πέριξ. Ήδη πριν από την παύση της λειτουργίας του, τα κοράκια είχαν ξεκινήσει να εξετάζουν το μέλλον του, με τους περισσότερους να υπόσχονται στον κόσμο ότι ο χώρος θα αποτελέσει ένα μεγάλο πάρκο. Προφανώς στο μυαλό τους είχαν άλλα σχέδια, τα οποία βλέπουμε στην πράξη σήμερα. Από το 2003 ήδη, η τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για οικοπεδοποίηση τουλάχιστον 1000 στρεμμάτων της έκτασης για εμπορική δραστηριότητα, διατυμπανίζοντας ότι η υπόλοιπη έκταση θα γίνει δημόσιο πάρκο. Προεκλογικά και ενώ ήδη έχουν παραχωρηθεί κομμάτια της έκτασης για να χτιστούν γήπεδα για τους ολυμπιακούς αγώνες, η ΝΔ επί Καραμανλή “διασφαλίζει” ότι το αυτονόητο είναι να γίνει πάρκο. Παρ’όλα αυτά, το 2007 και αφού έχουν κερδίσει τις εκλογές, ανακοινώνουν πλάνο για την έκταση παρόμοιο με του ΠΑΣΟΚ. Από το 2011 όταν η έκταση περνάει μέσω του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων στο ΤΑΙΠΕΔ αρχίζουν στρατηγικές επαφές με επενδυτές και το 2014 πραγματοποιείται διαγωνισμός για την παραχώρηση της έκτασης. Προς έκπληξη κανενός, η παραχώρηση γίνεται στην εταιρεία Lamda, του λαμόγιου πρώην μαυραγορίτη Λάτση, στην εξευτελιστική τιμή των 915 εκ. ευρώ, 2,5 φορές χαμηλότερη από την εκτιμώμενη αξία. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η πώληση του αεροδρομίου είχε μπει ως προαπαιτούμενο για την υπογραφή των μνημονίων, με τις τελικές υπογραφές να μπαίνουν το 2016, επί ΣΥΡΙΖΑ, που ως αντιπολίτευση ασκούσε τάχα μου σκληρή κριτική στο επενδυτικό αυτό έργο. Δεν ήταν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, αφού και ο νυν δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης, Γιάννης Κωνσταντάτος πριν την εκλογή του έταζε ότι θα δώσει δήθεν μεγάλη μάχη ενάντια στην επένδυση. Με λίγα λόγια, όλες οι βουλευτικές και δημοτικές παρατάξεις, υπόσχονταν ανοιχτό δημόσιο χώρο, μέχρι να λάβουν την εξουσία και να αλλάξουν αμέσως τροπάριο, κάνοντας αυτό που κάνουν πάντα, να εξυπηρετούν τα αντικοινωνικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Σημαντικό να τονιστεί πως πριν μπουν οι τελικές υπογραφές, στην έκταση λειτουργούσε κέντρο κράτησης – κολαστήριο – για μετανάστ[-ριε]ς (2014-2017) και στρατόπεδο “φιλοξενίας” (2014-2016). Την περίοδο αδράνειας, ανάμεσα στην πώληση και την έναρξη των εργασιών, η έκταση αυτή χρησιμοποιήθηκε σαν αποθήκη ψυχών, αποκλεισμένων και σε άθλιες συνθήκες, ενώ οι τοπικές αρχές σε συνεργασία με το κράτος επιστράτευσαν κάθε ρατσιστικό μέσο (επιτροπές κατοίκων, ανυπόγραφα κείμενα, fake news) για να επισπεύσουν τον διωγμό τους, συμβάλλοντας στην περαιτέρω εξαθλίωση των ζωών των κατατρεγμένων. Τελικά με δάνεια από ελληνικές τράπεζες (και όχι ξένων κεφαλαίων όπως διαφήμιζαν), αυτό που κατασκευάζεται είναι μια πόλη μέσα στη πόλη με περισσότερες από 8.500 νέες υπερπολυτελείς κατοικίες πληθυσμού 25.000 – 30.000 χιλιάδων, αρκετούς ουρανοξύστες, πανάκριβα ξενοδοχεία, 2 υπερμεγέθη εμπορικά κέντρα, ιδιωτικές μαρίνες και αντίστοιχες υποδομές (ιδιωτικά νοσοκομεία, κολλέγια, συνεδριακά κέντρα κ.α.) και φυσικά αυτό που θεωρούν τον ακρογωνιαίο λίθο της επένδυσης, το πρώτο IRC (Integrated Resort Complex), ελληνιστί το πρώτο καζίνο στην Ελλάδα εντός αστικού ιστού που συνδυάζει την κουλτούρα του τζόγου, με την κατανάλωση, την ψυχαγωγία και τη διαμονή. Προφανώς, τα έργα που προχώρησαν πρώτα αφορούσε το φύτεμα μπετού στην ακτογραμμή και η προπώληση διαμερισμάτων ενώ για να γίνουν πραγματικότητα οι μακέτες με τα (συρρικνωμένα) πάρκα τις λιμνούλες και τις υποδομές δημόσιας χρήσης θα πρέπει να περιμένουμε αρκετά. Η παραπάνω ιστορία δείχνει την διαχρονική ψευτιά και υποκρισία όλων των πολιτικών ανεξαρτήτως κομμάτων, καθώς και το γεγονός πως το κράτος λειτουργεί πάντα με γνώμονα τη διασφάλιση των συμφερόντων των από πάνω και την κυριαρχία του πάνω στην κοινωνική βάση. Ο χώρος αυτός δεν ήταν ποτέ ανοιχτός για εμάς και ποτέ καμία εξουσία δεν είχε, έχει και θα έχει στόχο να μας τον παραχωρήσει. 

Πίσω από τα φανταχτερά οράματα και τις περιφράξεις των 25 χιλιομέτρων, στα εργοτάξια κρύβεται η δολοφονική κανονικότητα της εκμετάλλευσης. Εκεί, ο εργάτης παράγει την καταστροφή του: είτε σακατεύεται στις σκαλωσιές για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα, είτε βλέπει τη ζωή του να κοστολογείται λιγότερο από ένα τετραγωνικό του καζίνο. Τα εργατικά “ατυχήματα” (μέχρι στιγμής δεκάδες τραυματισμοί και θάνατοι) στο Ελληνικό δεν είναι «κακιά στιγμή», είναι η επιβεβαίωση πως όπου υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη, υπάρχουν και νεκροί εργάτες (συνήθως μετανάστες), καθώς ο θάνατος στο εργοτάξιο αποτελεί το αναπόδραστο αποτέλεσμα μιας εξαντλητικής εντατικοποίησης που απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή μπροστά στη μεγιστοποίηση του κέρδους. Είναι η πιο ωμή απόδειξη ότι αυτό το project οικοδομείται πάνω σε μια ταξική πραγματικότητα, όπου η χλιδή των λίγων θεμελιώνεται με το αίμα και τις πληγές των πολλών μέσα στη σκόνη του εργοταξίου. Σε αντιστοιχία οι θέσεις εργασίας που υπόσχονται με την ολοκλήρωση της επένδυσης αφορούν σε μεγάλο βαθμό τον τουρισμό που είναι από τους πρωταθλητές στην καταπάτηση εργατικών δικαιωμάτων, την ανασφάλιστη εργασία και το ξεζούμισμα των εργαζομένων.

Το “The Ellinikon” δεν αποτελεί ένα όραμα αναβάθμισης για τη περιοχή, αλλά το αποτέλεσμα μιας σκανδαλώδους παραχώρησης όπου το κράτος επέλεξε να «χαρίσει» τη δημόσια γη και να τροποποιήσει την νομοθεσία (ύψη κτιρίων, χωροθέτηση καζίνο κ.α.) για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντα των επενδυτών, των τραπεζών και των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, θυσιάζοντας τον δημόσιο χώρο στον βωμό του αφηγήματος της «εθνικής ανάπτυξης». Αυτό που υψώνεται δεν είναι ένα πάρκο, αλλά μια ιδιωτική, περίκλειστη πόλη και μια επέκταση της ήδη υπάρχουσας «τσιμεντούπολης» που δεν απαντά σε καμία προλεταριακή ανάγκη. Οι τερατώδεις περιφράξεις του εργοταξίου, αποτελούν το σύμβολο αυτού που πρόκειται να ακολουθήσει: ένας χώρος αποκομμένος από τον κοινωνικό ιστό, ελεγχόμενος και προορισμένος μόνο για πλούσιους και τουρίστες, με βίλες και καζίνο. Το αφήγημα για το «πάρκο» είναι ένα φθηνό επικοινωνιακό πυροτέχνημα που δεν μπορεί να ξεπλύνει τη λεηλασία της περιοχής μας, το οποίο θα λειτουργεί με τους όρους της ιδιωτικής πόλης (ελεγχόμενη είσοδος, φράχτες, επιτήρηση κλπ). Συνεπώς θα παραμείνει ένα ξένο σώμα που προέκυψε από τη συνεχή υποτίμηση του δημόσιου χώρου, ο οποίος δόθηκε ως «πάτημα» στους ιδιώτες για να τον αναπτύξουν με τους δικούς τους όρους αποκλείοντας εμάς.

Η ήδη υποβαθμισμένη ποιότητα ζωής μας θυσιάζεται στον βωμό της αυξημένης κίνησης, της ηχορύπανσης και μιας ασφυκτικής επιτήρησης, την ώρα που η ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα και την αναψυχή γίνεται ένα ακριβό εμπόρευμα που απευθύνεται αποκλειστικά σε “φουσκωμένα” πορτοφόλια. Το κόστος διαβίωσης διογκώνεται επικίνδυνα και τα ενοίκια καθίστανται απαγορευτικά, προδιαγράφοντας τον βίαιο εκτοπισμό μας από τον τόπο μας, προκειμένου να στηθεί μια «βιτρίνα» κατανάλωσης. Πέρα, όμως, από την οικονομική ασφυξία, ερχόμαστε αντιμέτωπα με μια μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική καταστροφή: οι τόνοι μπετό που θα πέσουν απειλούν να ανεβεί η θερμοκρασία στην Αθήνα, ενώ οι υπέρογκες ενεργειακές απαιτήσεις της νέας ιδιωτικής πόλης επιβάλλουν επικίνδυνες υποδομές, όπως την επέκταση του ΚΥΤ (Κέντρο Υπερυψηλής Τάσης) στην Ηλιούπολη, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα σπίτια μας. Αυτή η λεηλασία απλώνεται από τις ακτές του Αγίου Κοσμά μέχρι τις πλαγιές του Υμηττού, μεταλλάσσοντας τις γειτονιές μας σε «περίχωρα» ενός απέραντου εργοταξίου που μας πνίγει. Ακόμα και οι υπόγειες σήραγγες και οι παρεμβάσεις στις μεταφορές που είναι στα προσεχώς πλάνα, δεν σχεδιάστηκαν για την εξυπηρέτηση των δικών μας αναγκών, αλλά για να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη ροή προς την περίκλειστη πόλη τους.

Απο πολύ παλιά, σταθερή απαίτηση των αγωνιζόμενων κατοίκων ήταν το πάρκο υψηλού πρασίνου και η διατήρηση του Αγίου Κοσμά ως αθλητικού κέντρου. Γνωρίζουμε ότι οι οικονομικές και τεχνικές απαιτήσεις για κάτι τέτοιο δεν είναι το βασικό εμπόδιο αφού όπως βλέπουμε καθημερινά δισεκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται ή χαρίζονται για άχρηστους και εχθρικούς προς την κοινωνία σκοπούς. Από την άλλη το πρόσφατο παρελθόν μας έχει διδάξει ότι οι σχεδιασμοί του κράτους μπλοκάρονται μονο στην πράξη από ακηδεμόνευτους αγώνες και αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες άμεσης δράσης (πχ Πάρκο Ναυαρίνου, πάρκο Κύπρου & Πατησίων, λόφος Φιλοπάππου, καταληψιακά εγχειρήματα κ.α.).

Η “μεγαλύτερη αστική ανάπλαση στην Ευρώπη” δεν είναι παρά η ικανοποίηση των απαιτήσεων κάποιων μεγαλοαφεντικών (Λάτσης, Μυτηλιναίος – οι ίδιοι δηλαδή που καταστρέφουν με τις ενεργειακές επενδύσεις τους όλη την ύπαιθρο) για γρήγορο κέρδος και η εκπλήρωση πολιτικών συμφερόντων δημάρχων, ακαδημαικών μελετητών και διάφορων παρατρεχάμενων. Το ιδεολόγημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι παρά η θεσμοθετημένη υποβάθμιση των ζωών μας, μια επίθεση διαρκείας σε βάρος των «από κάτω» ώστε να πλουτίσουν οι λίγοι. Τα γιγάντια master plans εξευγενισμού και ανάπλασης πίσω από τα διαφημιζόμενα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη κρύβουν υποταγή, εκτοπισμό και εκμετάλλευση. Δεν έχουμε, ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε, κοινά συμφέροντα με τους επενδυτές που τεμαχίζουν τη γη μας, τα κάθε λογής αφεντικά που βλέπουν παντού ευκαιρίες κέρδους ή τα τουριστάκια που αντιμετωπίζουν την πόλη μας ως ένα ατελείωτο σκηνικό κατανάλωσης. Απέναντι στα κρατικά και αναπτυξιακά τους όνειρα, που προϋποθέτουν την υποτίμηση της ύπαρξής μας, αντιπαραθέτουμε τη συλλογικοποίηση των αγώνων μας. Να εμποδίσουμε την περεταίρω τουριστικοποίηση των γειτονιών, τους νέους ταξικούς αποκλεισμούς και την καταστροφή κάθε ελεύθερου χώρου.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΕΝΟΙ

ΠΟΡΕΙΑ | ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΜΑΪΟΥ 2026 – 12:00, Μετρό Αργυρούπολης

Μολόχα Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια

moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org

Στη πορεία συμμετέχουμε με κοινό μπλοκ με την Πρωτοβουλία Εργαζομένων/Ανέργων στα νότια

Αλληλεγγύη στα συντρόφια που διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι | Εξ’ αναβολής εφετείο στις 30.4

Στηρίζουμε τα κάλεσματα της Συνέλευσης αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου για Συγκέντρωση στο Εφετείο της Ευελπίδων (Πέμ. 30.4 – 9πμ), Πορεία γειτονιάς με έναρξη το μετρό Ακρόπολη (Σαβ. 25.4 – 1μμ) και Live αλληλεγγύης στο Κουκάκι (πλ. Κουντουριώτου – Παρ 24.4 – 7μμ).

Αναδημοσιεύουμε τις αφίσες και το κείμενο της Συνέλευσης:

Στις 30/04 (μετά την αναβολή της δίκης στις 2/12) δικάζονται σε δεύτερο βαθμό συντρόφισσα και σύντροφοι για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου το Γενάρη του 2020. Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 και απαρτιζόταν από 3 εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3) τα οποία με συλλογική δουλειά έγιναν και πάλι βιώσιμα και λειτουργούσαν ως καταλήψεις στέγης και αγώνα για περίπου 3 χρόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές για όσα επιθυμούσαν να αντεπιτεθούν στην κρατική βία και αδικία, σε όσα χρειάστηκαν καταφύγιο ή είχαν ανάγκη τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης της κοινότητας, σε όσα αναζήτησαν έναν συλλογικό τρόπο ζωής καθώς και στον κόσμο της γειτονιάς. Πέραν των συνελεύσεων και των εκδηλώσεων που φιλοξενήθηκαν, στα σπίτια λειτουργούσε η δομή της δανειστικής βιβλιοθήκης, των δημόσιων μπάνιων και πλυντηρίων και του χαριστικού παζαριού ρούχων. Η Κοινότητα συμμετείχε σε αγώνες για το καταληψιακό, το αντιφασιστικό, για τους/τις πολιτικούς/ες κρατούμενους/ες, ενάντια στην έμφυλη βία, την πατριαρχία, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση της φύσης, ενάντια στον εξευγενισμό και την τουριστικοποίση του Κουκακίου, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λόφου Φιλοπάππου κ.α. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια τα σπίτια της Κοινότητας δέχτηκαν φασιστικές επιθέσεις (3 εμπρηστικές επιθέσεις στην Παναιτωλίου) αλλά και εκκενώσεις, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί κάθε είδους βία (ξύλο, πλαστικές σφαίρες, κρότου λάμψης, χημικά) για να ξεσπιτώσει τους καταληψίες ή όποιο άλλο στέκονταν εμπόδιο στα κρατικά σχέδια που στόχο είχαν μια γενικευμένη επίθεση στους κατειλημμένους χώρους (βλ. υπόθεση Ινδαρέ). Τα συγκεκριμένα σπίτια μέχρι και σήμερα -5 χρόνια μετά τις τελευταίες εκκενώσεις- σαπίζουν στη γειτονιά του Κουκακίου με το κράτος να έχει δρομολογήσει την πώληση τους σε real estate εταιρίες προκειμένου να μετατραπούν σε πανάκριβα πολυτελή διαμερίσματα στην πλέον τουριστική γειτονιά του Κουκακίου. Οι κάτοικοι των σπιτιών υπερασπίστηκαν ενεργά τα σπίτια τους σε κάθε αστυνομική εισβολή. Συγκεκριμένα η κατάληψη Ματρόζου είχε εκκενωθεί ήδη δύο φορές (το 2018 και το 2019 παράλληλα με τις εκκενώσεις της Παναιτωλίου και της Αρβάλη) μέχρι και την ανακατάληψη-εκκένωση του 2020, με αποτέλεσμα οι καταληψίες να δικάζονται για τις πολιτικές τους επιλογές. Το επόμενο διάστημα αναμένονται τα δύο τελευταία δικαστήρια όσων υπερασπίστηκαν τα σπίτια της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου. Στις 29/10 δικάζονται οι καταληψίες που υπερασπίστηκαν το σπίτι της Παναιτωλίου μετά από αστυνομική επιχείρηση το 2019 ενώ στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό οι καταληψίες που υπερασπίστηκαν τη Ματρόζου 45 κατά την ανακατάληψη του κτηρίου το 2020. Όπως και στα προηγούμενα δικαστήρια έτσι και σε αυτά, τα συντρόφια μας θα υπερασπιστούν τα προτάγματά τους, τις σχέσεις τους, τους αγώνες που έδωσαν και τις δομές που δημιούργησαν.

Η απαίτηση για τη φυλάκιση των συντροφιών μας ήρθε επίσημα και δημόσια από την πολιτική εξουσία. Πλάνα από την εκκένωση κατέκλυσαν τα ΜΜΕ και έγιναν δηλώσεις με το αίτημα της παραδειγματικής τιμωρίας των συντροφισσών/συντρόφων, μέχρι και από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη. Η πολιτική εξουσία ενήργησε επιπρόσθετα προς τη δίωξη: οι μπάτσοι, ούτε ένα μήνα μετά το φιάσκο της σύλληψης του γείτονα της Ματρόζου 45 Ινδαρέ που ξυλοκοπήθηκε στην ταράτσα του μετά την αποτυχία της αστυνομίας να εντοπίσει τους/τις καταληψίες, έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας, με το δικηγορικό γραφείο του Πλεύρη να αναλαμβάνει την υπόθεση μαζί με διάφορους άλλους παρατρεχάμενους δικηγόρους-υπερασπιστές μπάτσων. Η συνεργάτιδά του και υποψήφια βουλευτής της ΝΔ Βαρελά ενώ αρχικά προσπάθησε να υποστηρίξει την πολιτική αγωγή ενάντια στις/στους καταληψίες εντούτοις αποβλήθηκε από το δικαστήριο. Παρόλαυτα, η ίδια την αμέσως επόμενη ημέρα της δίκης είπε δημόσια ψέματα στα ΜΜΕ για την έκβαση του πρωτόδικου δικαστηρίου σε μια προσπάθεια άντλησης πολιτικής υπεραξίας από το ζήτημα. Σαν να μην έφταναν αυτά, οι εκπρόσωποι της ελληνικής αστυνομίας έκαναν ξανά μήνυση και διαμαρτυρία προς τον εισαγγελέα επειδή δεν άσκησε δίωξη στις/στους κατηγορούμενες/ους με κακουργήματα για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Τελευταία εξέλιξη που αναδεικνύει το κρατικό μένος απέναντι στα συντρόφια μας αποτελεί η μήνυση που έγινε τον περασμένο Αύγουστο κατηγορώντας τους για φθορές στις στολές των μπάτσων και απαιτώντας την πληρωμή τους.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η εξάντληση της ποινικής αυστηρότητας του πρωτόδικου δικαστηρίου όπου καταδίκασε τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή ως το εφετείο αν και καμία από τις κατηγορίες για τις οποίες διώκονται δεν ταυτοποιεί μεμονωμένα καμία συντρόφισσα και κανέναν σύντροφο. Σε άλλη υπόθεση, οι δύο από τους μπάτσους που έκαναν μήνυση στα συντρόφια μας διώχθηκαν ποινικά για τον ξυλοδαρμό και το βαρύ τραυματισμό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου εντούτοις αθωώθηκαν, καθώς ο ίδιος «δεν μπόρεσε να ταυτοποιήσει ποιος ακριβώς τον χτύπησε». Στην περίπτωση του Κουκακίου, παρ΄όλο που οι μπάτσοι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ποιος έκανε τι, η δικαστική εξουσία καταδίκασε τελικά τα συντρόφια μας σε 6,5 χρόνια φυλάκισης δίνοντας την τελευταία στιγμή αναστολή μέχρι την εκδίκαση της έφεσης.

Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι σημαντική καθώς, πέραν του κατασταλτικού της στοιχείου απέναντι στις καταλήψεις, η πιθανότητα φυλάκισης των συντροφισσών/συντρόφων μας θα αποτελέσει προθάλαμο για την κανονικοποίηση της αυστηρότητας του νέου ποινικού και του νέου σωφρονιστικού κώδικα, ο οποίος ανοίγει την πόρτα στο ενδεχόμενο φυλάκισης ενός ευρύτερου κομματιού αγωνιστών/τριών ακόμη και για κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Ο νέος ποινικός κώδικας με τη συνολική αύξηση των ανώτατων ορίων των ποινών και την ταυτόχρονη αυστηροποίηση των προϋποθέσεων χορήγησης αναστολής ή εξαγοράς μέρους της ποινής, καθιστά σε πολλές περιπτώσεις υποχρεωτική την ολική ή μερική έκτιση της ποινής για πλημμελήματα (π.χ. πραγματική έκτιση μέρους της ποινής για συνολικές ποινές από 1 έως 3 έτη) γενικεύοντας την ποινή φυλάκισης. Όχι μόνο γίνεται πιο εύκολο το να βρεθούν πολλοί άνθρωποι φυλακισμένοι, αλλά και ο εγκλεισμός στη φυλακή γίνεται ακόμη πιο βάρβαρος, με την αύξηση του πραγματικού χρόνου έκτισης της ποινής (π.χ. με την επιβολή αυστηρότερων προϋποθέσεων για την υφ΄όρον απόλυση ανεξάρτητα από την συμπλήρωση του χρόνου κράτησης και με την περικοπή των δικαιωμάτων επικοινωνίας και αδειών των κρατουμένων). Η περαιτέρω ρατσιστική διάσταση του νέου ποινικού κώδικα σε συνδυασμό και με τον πρόσφατο αντιμεταναστευτικό νόμο αποτυπώνεται στις διατάξεις που καθιστούν την έλλειψη νομιμοποιητικών εγγράφων μεταναστ(ρι)ών ποινικό αδίκημα, στην επαναφορά της απέλασης αλλοδαπού ως ¨μέτρο ασφάλειας¨ (διάταξη που προηγουμένως είχε καταργηθεί), στην διοικητική απέλαση που μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί πριν καν εκδοθεί η δικαστική απόφαση, στην αύξηση του χρηματικού προστίμου για την έλλειψη των εγγράφων και στην παράταση του χρόνου εγκλεισμού μεταναστ(ρι)ών στα κέντρα κράτησης. Είναι παραπάνω από σαφές πως το νέο ποινικό οπλοστάσιο του κράτους ποινικοποιεί όλο και περισσότερες πρακτικές επιβίωσης και αντίστασης και ανοίγει όλο και περισσότερο τη βεντάλια κοινωνικών ομάδων που θα αντιμετωπίσουν την ποινή της φυλάκισης. Η εκδίκαση της υπόθεσης των συντροφιών μας γιατην ανακατάληψη της Ματρόζου, παρότι κρίθηκε με τις διατάξεις του προηγούμενου ποινικού κώδικα, πραγματοποιήθηκε εντός της χρονικής και πολιτικής συγκυρίας εφαρμογής του νέου ποινικού κώδικα.

Οι εκκενώσεις των σπιτιών της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου δεν πραγματοποιήθηκαν σε τυχαίο χρόνο αλλά αποτελούσαν κομμάτι ενός οργανωμένου σχεδίου καταστολής όλων των κατειλημμένων χώρων ανά την επικράτεια σε μια προσπάθεια αποδυνάμωσης του αναρχικού κινήματος. Η περίφημη διορία 15 ημερών προς τους καταληψίες, μέσω του γνωστού “τελεσίγραφου” του Χρυσοχοϊδη για εγκατάλειψη ή νομιμοποίηση όλων των καταλήψεων, έπεσε στο κενό. Ανακαταλήψεις, νέες καταλήψεις και ένα κύμα αλληλεγγύης προς όσα υπερασπίζονται τα σπίτια του αγώνα ξεδιπλώθηκε το επόμενο διάστημα. Το κατασταλτικό σχέδιο απέναντι στις καταλήψεις (μεταναστευτικές, πολιτικές, στεγαστικές) συμπληρώθηκε με το νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, το καθεστώς των προληπτικών προσαγωγών και την απαγόρευση κυκλοφορίας την περίοδο της καραντίνας εγκαθιδρύοντας έτσι το δόγμα νόμος και τάξη που διακηρύττεται από τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Ένα δόγμα που ολοκληρώνεται από την έννοια της εθνικής ασφάλειας και στο όνομα της οποίας μετανάστες/τριες δολοφονούνται στα σύνορα ενώ ο πληθυσμός στις φυλακές αυξάνεται κατακόρυφα με έωλα και στημένα κατηγορητήρια (π.χ. υπόθεση Α. Φλώρου, των 2 εθελοντών πυροσβεστών από την Πάτρα κ.α.). Οι επιθέσεις στις καταλήψεις και σε όσα τις υπερασπίζονται κι αγωνίζονται για μια αυτοοργανωμένη και ανεξούσια κοινωνία πηγαίνει χέρι χέρι με την αυστηροποίηση του νέου ποινικού κώδικα και την περαιτέρω υποτίμηση της ζωής μας (π.χ. ακρίβεια, ατομικές συμβάσεις εργασίας και 13 ώρες μισθωτής σκλαβιάς, περιορισμός συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, πειθαρχικά και διαγραφές φοιτητών/τριων ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της υγείας, της παιδείας, των μέσων μαζικής μεταφοράς, στεγαστική κρίση, παράδοση δημόσιων χώρων σε ιδιώτες, καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος). Οι καταλήψεις και ο κόσμος που συσπειρώνεται σε αυτές θα αποτελεί πάντα έναν από τους εσωτερικούς εχθρούς του κράτους καθώς είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Απέναντι στις κρατικές δολοφονίες (π.χ. Τέμπη, Πύλος), στη γενοκτονία της Παλαιστίνης και τα διακρατικά συμφέροντα παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα και κράτη. Απέναντι στις δολοφονίες από μπάτσους και αφεντικά (π.χ. υπόθεση Σαμπάνη, Φραγκούλη, Μανιουδάκη, Καριώτη) απαντάμε με οργή και αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις. Προτάγματα τα οποία ανθίζουν μέσα στις καταλήψεις και αντανακλούν έναν άλλο κόσμο.

Οι καταλήψεις καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες

Οι καταλήψεις βρίσκουν συλλογικές λύσεις σε φαινομενικά ατομικές ανάγκες. Στέγη, ρεύμα, νερό, φαγητό και ένδυση είναι κάποιες από τις βασικές ανάγκες οι οποίες καλύπτονται συλλογικά σε καταλήψεις. Εκτός αυτών, σε συγκεκριμένους χώρους στεγάζονται από αντιδομές υγείας (βλ. Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων) ή παραγωγής (βλ. ΒΙΟΜΕ) μέχρι στούντιο για μουσικά σχήματα κ.ά. Σε αυτούς τους χώρους προσπαθούμε να χτίζουμε ένα περιβάλλον αυτοπροστασίας απέναντι στην έμφυλη, ρατσιστική και κάθε μορφής εξουσιαστική βία. Είναι ζωντανά παραδείγματα υλοποίησης της συλλογικής έκφρασης αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας κόντρα στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής.

είναι μέσα αγώνα

Είναι χώροι οργάνωσης των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων (συναντήσεις, συνελεύσεις, εκδηλώσεις, δομές, αποθήκευση υλικών, καταφύγιο, ορμητήριο). Στις γειτονιές αποτελούν πολλές φορές και κοινωνικά κέντρα. Δεν αναφερόμαστε μόνο σε πολιτικούς και στεγαστικούς χώρους του κινήματος και άλλων ομάδων που έχουν περιθωριοποιηθεί όπως τα μεταναστά. Αναφερόμαστε επίσης στις καταλήψεις ως μέσα αγώνα των κοινωνικών/πολιτικών κινητοποιήσεων, όπως τις καταλήψεις σε μεγάλες απεργίες ή απεργίες πείνας, καταλήψεις στο πλαίσιο αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη, πανεπιστημιακές και σχολικές καταλήψεις, καταλήψεις μέσων παραγωγής καθώς και καταλήψεις γης ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Η ριζοσπαστικότητα των καταλήψεων έγκειται στο γεγονός ότι αμφισβητούν την ιδιοκτησία και για αυτό, όσο υπάρχουν, η εξουσία θα τις αντιμετωπίζει πάντα ως παράνομες.

και πραγματώνουν τις αξίες μας στο σήμερα

Τα προτάγματα της ισότητας, της οριζοντιότητας/αντιιεραρχίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης, της συμπεριληπτικότητας, του αγώνα για έναν άλλο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, βρίσκουν χώρο να γίνουν πραγματικότητα. Στις καταλήψεις μαθαίνουμε να ακούμε, να συζητάμε, να κάνουμε πίσω, να σεβόμαστε το ένα την άλλη. Δεν περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες από μόνες τους, παίρνουμε τις ζωές στα χέρια μας, στο εδώ και στο τώρα.

Απέναντι στη βία του νόμου και της τάξης παραμένουμε άνομοι/ες/α

Η δική μας δικαιοσύνη είναι κοινωνική, και όχι δικαστική. Χτίζεται στους δρόμους και τους χώρους του αγώνα, και όχι στις δικαστικές αίθουσες που αναπαράγουν συστηματικά τις αξίες της κυριαρχίας, συντηρώντας την κοινωνική και ταξική καταπίεση, ξεπλένοντας βιαστές, πολιτικούς και ένστολους δολοφόνους καθημερινά. Γι’ αυτό η υπεράσπιση των καταλήψεων δε διαχωρίζεται από τη συνολική πολιτική δραστηριότητά τους. Η δίωξη και η καταδίκη σε 77 μήνες των συντροφιών μας έχει ως στόχο την τρομοκρατία και τον παραδειγματισμό ολόκληρου του καταληψιακού κινήματος. Όπως με την Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, έτσι κι η κατασταλτική αντιμετώπιση των συντροφιών από το Στέκι Βιολογικού είχε σαν αποτέλεσμα την καταδίκη τους σε 61 και σε 41 μήνες πρωτόδικα. Το πρόταγμα των καταλήψεων σε έναν κόσμο που οι ελεύθεροι χώροι περιορίζονται διαρκώς παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, παρά τις διώξεις των καταληψιών. Σε πείσμα του κλίματος καταστολής, έχουν ανοίξει νέες καταλήψεις, έχουν γίνει ανακαταλήψεις, και πάντα θα ξεφυτρώνουν κατειλημμένες κοινότητες.

Απέναντι στη δικαστική και οικονομική ομηρία και το ενδεχόμενο φυλάκισης των συντροφιών μας, υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας, τους χώρους μας, τα προτάγματά μας. Απέναντι στο βάθεμα της καταστολής και της επιτήρησης προτάσσουμε κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης. Απέναντι στην εντεινόμενη μιζέρια και εσωστρέφεια στεκόμαστε με όλους τους τρόπους ο ένας δίπλα στην άλλη. Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 9:00

ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου

nosquatterinprison.noblogs.org

nosquatterinprison@systemli.org

Ανάρτηση πανό σε Σούρμενα και Ηλιούπολη για τις δολοφονίες κράτους και κεφαλαίου

Αναρτήσαμε 2 πανό σε Σούρμενα και Ηλιούπολη με αφορμή την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα και τους/τις 15 νεκρούς/ες μετανάστ[ρι]ες στη Χίο από το λιμενικό και εν’όψει της συμπλήρωσης 3 χρόνων από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη και τον πνιγμό 600 μεταναστ[ρι]ων ανοιχτά της Πύλου.

Να μη συνηθίσουμε τα καθημερινά εργατικά “ατυχήματα” σε χώρους δουλειάς, τους νεκρούς και τις αγνοούμενες στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, τα “μοιραία δυστυχήματα”.

Οργή για τους ανθρώπους της τάξης μας που χάνονται για τα κέρδη των αφεντικών και τις πολιτικές των κρατών.


Σάββατο 28.2 – Γενική Απεργία & Συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 12:00

Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org

Αλληλεγγύη στα διωκόμενα συντρόφια για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45

Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, κατά την περίοδο 2017-2020 απαρτίζονταν από τις καταλήψεις Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21 και Αρβαλή 3, οι οποίες υπήρξαν σημεία συλλογικής ζωής και αγώνα. Τον Γενάρη του 2020 η Ματρόζου 45 και η Παναιτωλίου 21 επανακαταλαμβάνονται μετά τις εκκενώσεις τον Δεκέμβριο του 2019. Η αστυνομία επιχειρεί εκ νέου εκκένωση με ισχυρές δυνάμεις όμως ο κόσμος της κατάληψης υπερασπίζεται μαχητικά τον επανακατειλλημμένο χώρο. Τελικά πολλές ώρες αργότερα και ενώ η γειτονιά έχει σηκωθεί στο πόδι, η αστυνομία εισβάλει και συλλαμβάνει τον κόσμο της κατάληψης μετά από άγριους ξυλοδαρμούς. Προηγουμένως έχει επιτεθεί στο άλλο κομμάτι της υπεράσπισης, στην συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από το κτίριο, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις (το δικαστήριο έχει πάρει αναβολή για 26/1/2026). Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 φρέναρε το κύμα κρατικών επιθέσεων σε απελευθερωμένους χώρους αγώνα το οποίο εφορμούνταν από το περιβόητο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη.

Τα συντρόφια πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, με σκοπό, την φίμωση, την τρομοκράτηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση των κοινωνικών κομματιών που αμφισβητούν έμπρακτα τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου εντός της μητρόπολης και δημιουργούν ρωγμές στο κλίμα παραίτησης και απάθειας.

Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο.

Σε ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων βάλαμε στις γειτονιές μας αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου και κρεμάσαμε πανό σε Ηλιούπολη και Σούρμενα.

Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι

ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ

10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 29.11.25, 13:00, πλ. Μερκούρη Πετράλωνα

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 2.12.25, 9:00πμ, δικαστήρια Ευελπίδων

Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια

moloha_notia@espiv.net

*Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση καθώς και τις αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου https://nosquatterinprison.noblogs.org/2025/10/30/%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%b7%cf%88%ce%b9%ce%b1%cf%83-%cf%83%cf%84%ce%b7-%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%b7/

Ανοιχτή Συνάντηση Μνήμης για τα δύο χρόνια από την απώλεια του συντρόφου Λάρι | Σάββατο 20.9.2025 – 18:30

Ανοιχτή Συνάντηση Μνήμης για τα 2 χρόνια από την απώλεια του Συντρόφου μας Λάρι
Σάββατο 20 Σεπτέμβρη 2025, 18:30 στο κήπο του Στεκιού

Από τις συνελεύσεις, τα συντονιστικά, τις παρεμβάσεις και τις διαδηλώσεις …
Από τις καταλήψεις, τα στέκια και τις αυτοοργανωμένες δομές αλληλοβοήθειας…
Από την οργάνωση εκδηλώσεων και τη συνδιαμόρφωση λόγου ενάντια στους σχεδιασμούς και την προπαγάνδα των κυρίαρχων…
Από τις δικαστικές αίθουσες, τα κάθε είδους κελιά και τα κέντρα κράτησης μεταναστριών…
Από τις μάχες ενάντια στη λεηλασία της φύσης και την προάσπιση των γειτονιών μας από την επέλαση της ανάπτυξης…
Από την στήριξη των μεταναστευτικών αγώνων και την καθημερινή πάλη ενάντια στον φασισμό…
Απο τις βόλτες και τα γλέντια μας, τις χαρές και τις λύπες, τις νίκες και τις απογοητεύσεις…
Από τη συλλογική διαχείριση κινηματικών υποθέσεων και τις κουβέντες για τα μεγάλα ζητήματα της ύπαρξής μας…
Μέχρι και τον συνολικό αγώνα για ένα κόσμο Ελευθερίας, Ισότητας, Αλληλεγγύης.

Λάρι – Θανάσης Αρμάος (1981-2023)
Για πάντα δίπλα μας.
Για πάντα μέσα στις καρδιές μας.
Για πάντα Σύντροφος.

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο | 25ης Μαρτίου 38 | ypostego.wordpress.com | ypostego@espiv.net

Αυτοοργανωμένοι αγώνες για ζωή, όχι επιβίωση! | Όλοι/ες/α στις απεργιακές διαδηλώσεις, Τετάρτη 9.4.2025

Καθημερινά βιώνουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας τη βία του κράτους και του κεφαλαίου. Τα παραδείγματα πολλά… εξευτελιστικές τιμές σε βασικά τρόφιμα στο σουπερμάρκετ και στο ρεύμα, σπαστά ωράρια, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, νομιμοποίηση της 6ήμερης εργασίας, εξώσεις… Κράτος, κεφάλαιο και αφεντικά μας ρουφάνε τον ιδρώτα με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Η επίθεση που δεχόμαστε πάνω στις ζωές μας ήταν και παραμένει στόχος όλων των κυβερνητικών πολιτικών, ανεξαρτήτως δεξιάς ή αριστερής ιδεολογίας.

Οι «λύσεις» που προτείνουν οι διαχειριστές του κράτους και του κεφαλαίου μέσω των δήθεν αυξήσεων στον κατώτατο μισθό είναι ανεπαρκείς μπροστά στις αυξήσεις στο κόστος ζωής και στα πραγματικά μας προβλήματα, ενώ στόχο έχουν μόνο να μας κάνουν να σωπάσουμε. Είναι γεγονός ότι η συνεχόμενη και μεθοδευμένη αυτή βία μας εξαντλεί, μας τραυματίζει, δολοφονεί τους ανθρώπους της τάξης μας στους χώρους εργασίας (όπως και βλέπουμε με τα πρόσφατα εργατικά ατυχήματα, τα οποία όλο και πληθαίνουν) και σίγουρα η βία που δεχόμαστε δεν τελειώνει εκεί.

«Δυστυχήματα» σε ράγες και νοσοκομεία, πνιγμοί στις θάλασσες, κρατικές δολοφονίες σε δρόμους, μέσω ή και έξω από τα τμήματα, μάταιες απόπειρες συγκάλυψης, έρχονται συνεχώς για να μας υπενθυμίσουν ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες στο βωμό του κέρδους. Μπροστά στην ζοφερή καθημερινότητα που βιώνουμε είναι αναγκαίο να μην σιωπήσουμε, αλλά να αντισταθούμε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα.

Απέναντι στη μοιρολατρία και την υποταγή, συλλογικές ακηδεμόνευτες αντιστάσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας

Όλες/όλα/όλοι στους δρόμους στην γενική απεργία την Τετάρτη 9 Απριλίου

Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net

Νεκρός εργάτης στη Βούλα εν ώρα δουλειάς από ηλεκτροπληξία. Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ!

Το πρωί της Τετάρτης 12/03/2025, 28χρονος εργάτης, σκοτώθηκε στη Βούλα. Ο εργάτης κεραυνοβολήθηκε από ρεύμα κατά την εκφόρτωση υλικών σε οικοδομή, όταν ο γερανός που χειριζόταν ακούμπησε σε ηλεκτροφόρα καλώδια.

Η είδηση ενός ακόμα νεκρού εργάτη δεν μπορεί παρά να μας εξοργίζει. Τα εργατικά «δυστυχήματα» (όπως βαφτίζονται από τα ΜΜΕ) έρχονται να συμπληρώσουν την μακρά λίστα των ανθρώπων της τάξης μας που υποτιμούνται καθημερινά και χάνονται όλο και πιο συχνά στους χώρους εργασίας (ή και στα σύνορα, στις ράγες …).

Διαρκώς, ερχόμαστε αντιμέτωπα με τις συνέπειες των αντιεργατικών πολιτικών του κράτους και των διαχειριστών του, καθώς και του αδηφάγου κεφαλαίου που ευνοείται από αυτές. Μηδενικά μέτρα ασφαλείας, ελαστικά ωράρια εργασίας, πενιχροί μισθοί και διαρκής ενταντικοποίηση, όλα μαζί συντάσσουν την εικόνα της πραγματικότητας που συναντάμε όσα αναγκαζόμαστε να εργαστούμε προκειμένου να επιβιώσουμε. Μπροστά στα κέρδη των αφεντικών και μπροστά στη διαιώνιση του κράτους και του κεφαλαίου, οι ζωές μας δεν είναι υπολογίσιμες και αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά.

Πριν μερικές μέρες ρατσιστική επίθεση σε μετανάστες εργάτες που περιμέναν το βραδινό λεωφορείο στην Αργυρούπολη, τώρα θάνατος εργάτη στη Βούλα λόγω πλημμελών μέτρων ασφαλείας. Για εμάς είναι σαφές. Δεν είναι δυστύχημα, είναι άλλη μία εργοδοτική δολοφονία.

Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, από τα νότια μέχρι και παντού.

Συλλογικοποίηση, αντίσταση και αλληλεγγύη σε κάθε πτυχή των ζωών μας. Μέχρι την κατάργηση της μισθωτής εκμετάλλευσης.

Μέχρι τότε, τα αφεντικά να πληρώσουν τον λογαριασμό για τους νεκρούς της τάξης μας.

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net

Ανακοίνωση για την επίθεση εις βάρος μεταναστών στην Αργυρούπολη

ΚΑΜΙΑ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

Αργά το βράδυ της Τετάρτης 5/3, δύο μετανάστες αφού έχουν σχολάσει από τη δουλειά περιμένουν
το νυχτερινό λεωφορείο για να πάνε σπίτι τους. Εκεί, στη στάση δίπλα στο μετρό Αργυρούπολης,
δέχονται βίαιη επίθεση από άτομα σε μηχανάκια. Τους ξυλοκοπούν, ο ένας δέχεται μαχαιριά και τους
κλέβουν τα κινητά. Τα θύματα καταλήγουν στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες.

Ας μη γελιόμαστε, την Τετάρτη στην γειτονιά μας, ενώ οι κινητοποιήσεις για τα 2 χρόνια από την κρα-
τική-καπιταλιστικη δολοφονια στα Τέμπη τάραζαν την κοινωνική ειρήνη, κάποιοι έκαναν μια ρατσιστι-
κή/φασιστική επίθεση και όχι μια τυχαία ληστεία με λεία τα κινητά. Δεν έχει σημασία να μάθουμε τα
ακριβή κίνητρα των φασιστοειδών. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα ρατσιστικά και εθνικιστικά σκατά
που έχουν στο κεφάλι τους εφαρμόζονται με βίαιο τρόπο στα πιο υποτιμημένα κομμάτια της τάξης
μας. Άλλες φορές στο φως της μέρας με την ανοχή ενός κομματιού της κοινωνίας, αυτή τη φορά μέσα
στα σκοτάδια, επιχειρούν να επιβάλλουν στον δημόσιο χώρο αρρωστημένες αντιλήψεις περί φυλετι-
κής ανωτερότητας και εθνικής καθαρότητας. Με τη βία, που μπορεί να φτάσει ως τα πογκρόμ ή και τις
δολοφονίες στοχεύουν να τρομοκρατήσουν και να πειθαρχήσουν κάθε τι που χαρακτηρίζουν ως αδύ-
ναμο, ξένο, μη κανονικό και επικίνδυνο για το έθνος, την οικογένεια, την θρησκεία κλπ.

Κάθε βράδυ, το νυχτερινό λεωφορείο που διαπερνά την Λ. Βουλιαγμένης και ενώνει τα νότια προάστια
με το κέντρο και τα δυτικά είναι γεμάτο με μετανάστ[-ρι]ες που εργάζονται σε μαγαζιά εστίασης, σε
σπίτια, σε κήπους. Τα φασιστοειδή είναι τόσο ξεφτίλες που επιτέθηκαν σε ανθρώπους που αναγκάζο-
νται να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της Αθήνας για να βγάλουν το ψωμί τους, περιμένοντας το 790
μέσα στη νύχτα, μετά από εξουθενωτικές βάρδιες. Εκτός των άλλων, τέτοιες θρασύδειλες επιθέσεις
πάνε χέρι-χέρι με την κρατική αντι-μεταναστευτική πολιτική που στα σύνορα, στο Αιγαίο, στα Α.Τ. και
στα κέντρα κράτησης κακοποιεί και δολοφονεί μετανάστ[-ριες]. Τα παραπάνω συμβάλλουν στην συνο-
λική εξαθλίωση και την ακραία εκμετάλλευση τους από τα αφεντικά που αυξάνουν τα κέρδη τους ανα-
γκάζοντας τους να δουλεύουν μαύρα, 12ωρα, για μισθούς πείνας. Oι φασίστες κάνουν τη βρώμικη δου-
λειά του κράτους, είναι τα τσιράκια των αφεντικών.

Πριν ένα χρόνο, έγινε ρατσιστική επίθεση με μπουνιές και κλωτσιές από πατριώτη οδηγό σε μετανά-
στη ντελιβερά στο Μπραχάμι ενώ αντίστοιχα περιστατικά έχουν γίνει και σε άλλες γειτονιές της
Αθήνας. Μετά από κάθε τέτοιο περιστατικό ντροπής και ξεφτίλας τίθονται πιο επιτακτικά τα ερωτή-
ματα: Θα αφήσουμε τις γειτονιές μας να γίνουν σφαγεία; Θα φοβούνται άνθρωποι να κυκλοφορήσουν
ελεύθερα λόγω του χρώματος του δέρματος τους; Θα ανεχτούμε τους κανίβαλους αυτού του κόσμου
να δρουν ανενόχλητοι;

Να μην επιτρέψουμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό να βρει χώρο στις γειτονιές μας. Αλληλεγγύη και
κοινοί αγώνες ντόπιων-μεταναστ[-ρι]ων σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Οι απόπειρες των φασιστοειδών
να βγουν από τις τρύπες τους – ακόμα και μέσα στη νύχτα – δεν θα μείνουν αναπάντητες. Μέχρι όλοι-
/α/ες να είμαστε ελεύθεροι/α/ες.

ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤ[-ΡΙ]ΕΣ ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ
ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net

Κάλεσμα στην απεργία 28.2.2025 για τα Τέμπη

Δύο χρόνια μετά από την σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, το μήνυμα είναι ένα: «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα…». Η καπιταλιστική κανονικότητα λένε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαταραχτεί. Οι νεκροί και οι νεκρές ήταν απλά άτυχοι, θύματα των χρόνιων παθογενειών των δημοσίων υπηρεσιών. Κράτος και Κεφάλαιο αποποιούνται κάθε ευθύνη, άλλωστε τoυς αξίζει ασυλία αφού εγγυώνται την κερδοφορία και την οικονομική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον Βορίδη «μικρό ζήτημα τα Τέμπη σε σχέση με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη» και λογικό αφού οι ζωές των προλετάριων που υποτιμούνται καθημερινά και χάνονται όλο και πιο συχνά στις ράγες, στα σύνορα, στους χώρους εργασίας και τους δρόμους, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν θεωρούνται και τόσο σημαντικές. Είναι η αναγκαία θυσία, οι παράπλευρες απώλειες, οι σημειώσεις στο περιθώριο των βιβλίων εσόδων – εξόδων. Αυτό που έχει σημασία λένε, είναι τα μεγάλα deals αφεντικών. Αυτά που υποτίθεται εξασφαλίζουν την κοινωνική ευημερία και πρόοδο αλλά στην πραγματικότητα μας έχουν στραγγίξει οικονομικά, υφαρπάζουν κάθε σπιθαμή γης και κάνουν τη ζωή μας όλο και χειρότερη. Οι αντιδράσεις λένε είναι, απλά, γραφικές εώς και επικίνδυνες. Εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη λένε και η κοινωνία θα δικαιωθεί. Μια δικαιοσύνη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με ένα σύστημα που λειτουργεί σταθερά εις βάρος μας.

Καλούμε στη συγκέντρωση για τα Τέμπη στις 28 Φλεβάρη. Για να μην ξεχαστούν όσοι και όσες από εμάς θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Για να δώσουν οι από κάτω μια απάντηση στα εγκλήματα της Εξουσίας. Για να μη γίνει η κρατική-καπιταλιστική δολοφονία αφορμή για απολίτικες κραυγές και εκκλήσεις στη σούπα της εθνικής ενότητας. Για να μην ξεχάσουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι η περιβόητη δικαιοσύνη ήταν, είναι και θα είναι ταξική. Διότι γνωρίζουμε ότι το λεγόμενο Κράτος Δικαίου πρέπει να εξασφαλίσει την συνέχιση του καπιταλισμού με κάθε κόστος και όχι κάποιο αφηρημένο αίσθημα δικαίου.

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ – Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ (ΑΥΤΟ-)ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ–ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ 

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση-Αντίσταση-Αλληλεγγύη στα νότια

moloha_notia@espiv.net

Στήριξη καλέσματος για τα 6 συλληφθέντα της πορείας ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA | Πέμπτη 19.12.2025 | 10:00 | Ευελπίδων

Ως “Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια – Μολόχα” στηρίζουμε το κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια Ευελπίδων για τα 6 συλληφθέντα της πορείας ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA.

Πέμπτη 19/12 και ώρα 10:00 στο Κτίριο 2 αίθουσα 2, στα Δικαστήρια Ευελπίδων

Ακολουθεί το κείμενο της ανοιχτής συνέλευσης που είχε γραφτεί σχετικά με την υπόθεση (https://athens.indymedia.org/post/1629967/):

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA

Στις 14/11/2020, ως απάντηση στο λοκ αουτ του Πολυτεχνείου εν όψει του τριημέρου της 17ης Νοέμβρη και εν μέσω καθολικής καραντίνας, σύντροφοι και συντρόφισσες προχώρησαν σε ταυτόχρονη κατάληψη του κάτω Πολυτεχνείου και της πρυτανείας του Ε.Μ.Π στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου. Το κράτος αντέδρασε με την εκκένωση και των δύο καταλήψεων, κάνοντας συνολικά 92 συλλήψεις εκείνη την ημέρα, καθιστώντας ξανά εμφανή την εχθρική του στάση απέναντι στα εξεγερσιακά γεγονότα του παρελθόντος και του σήμερα.

Μετά το καλοκαίρι του ‘21, σύντροφοι που είχαν συλληφθεί κατά την εκκένωση της κατάληψης της πρυτανείας του Ε.Μ.Π δέχονται κλητεύσεις μέσω των οποίων καλούνταν να καταθέσουν DNA. Πρόφαση ήταν η ταύτιση δείγματος που βρέθηκε σε άδεια μπουκάλια μπύρας στην κατειλημμένη πρυτανεία με δείγμα από χαρτιά με αίμα που βρέθηκαν στα Εξάρχεια μετά από τη μαζική πορεία και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στις 6 Δεκέμβρη του 2014, κατά την επέτειο δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Όπως αναφέρουν και στο κείμενό τους οι 6 συλληφθέντες και συλληφθείσα: “Η όλη υπόθεση ήταν ένα εξώφθαλμο φιάσκο όπως και επιβεβαιώνεται από τους ίδιους τους θεσμούς που κίνησαν την διαδικασία. Αυτήν την στιγμή η “υπόθεση των δεκατεσσάρων” έχει μπει στο συρτάρι, αφού κρίθηκε παντελώς αβάσιμη και κακοστημένη, έχοντας ωστόσο αφήσει πίσω της συλλήψεις του κόσμου που βγήκε στον δρόμο, ως μια ακόμα στιγμή αντίστασης ενάντια στους μηχανισμούς στοχοποίησης αγωνιστών και παραγωγής διώξεων και κατηγορούμενων.” Με αφορμή τις διώξεις αυτές, συστάθηκε ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA, σε αλληλεγγύη με τους 14 συντρόφους. Εν μέσω καμπάνιας κινητοποιήσεων και παρεμβάσεων σε αλληλεγγύη με τους διωκόμενους συντρόφους, καλέστηκε από την συνέλευση και δημόσια συγκέντρωση – πορεία, το μεσημέρι τις 26 Οκτωβρίου του 2021.

Ήδη από τη έναρξη της πορείας, ήταν εμφανές από την στάση των μπάτσων πως η κινητοποίηση αλληλεγγύης θα χτυπιόταν με σκοπό να διαλυθεί: ασφυκτικός κλοιός και προκλήσεις προς το σώμα της πορείας που έβγαινε στον δρόμο. Λίγο αφότου η πορεία μπήκε στην Σόλωνος, χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί η πρώτη σύλληψη συντρόφου. Το χτύπημα αυτό ωστόσο δεν διέλυσε την πορεία, το συλλογικό σώμα συνέχισε την διαδρομή του με περισσότερη επιμονή και παλμό. Λίγα μέτρα πιο κάτω, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν για δεύτερη φορά στην πορεία, χτυπώντας και συλλαμβάνοντας και άλλα συντρόφια της περιφρούρησης. Τα συντρόφια κράτησαν τις θέσεις τους, δίνοντας τον απαραίτητο χώρο στο σώμα της πορείας να βρεθεί σε ασφαλή απόσταση από τους μπάτσους. Καθόλη την διάρκεια της πορείας, οι μπάτσοι προκάλεσαν τραυματισμούς σε διαδηλωτές, τραμπούκιζαν ακόμα και διερχόμενους που αντιδρούσαν την βια που έβλεπα, έσπασαν τζαμαρία μαγαζιού που μπήκε κόσμος για να τους αποφύγει. Το σώμα της πορείας, παρόλο που δέχθηκε βίαιες επιθέσεις, κατέληξε στο Πολυτεχνείο, όπου εκτυλίχθηκαν συγκρούσεις μέχρι οι μπάτσοι να σταματήσουν να πιέζουν και να αποχωρήσουν από το μέρος που ήταν συγκεντρωμένος ο κόσμος.

Η εν λόγω πορεία και η προσπάθεια διάλυσής της δεν αποσυνδέεται από το κλίμα τρομοκρατίας της μετά-κόβιντ εποχής και του τότε σχετικά πρόσφατου νόμου περί διαδηλώσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας και της τήρησης του νόμου καθώς και εκμεταλλευόμενο το μούδιασμα των κινημάτων τον πρώτο καιρό μετά τον κόβιντ, το κράτος βρήκε πρόσφορο έδαφος για να αναβαθμίσει και να σκληρύνει τους τρόπους καταστολής, ως κομμάτι ρουτίνας.

Στο σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως υποθέσεις σαν αυτή των δεκατεσσάρων καθώς και η αντιμετώπιση των πορειών και του κόσμου που συνεχίζει να αγωνίζεται (όπως έκανε και εκείνη την περίοδο) από το κράτος δεν κάτι τόσο μακρινά. Δικογραφίες έχουν στηθεί, άλλες φορές εξ ολοκλήρου κι άλλες με το ζόρι, έχοντας ως πειστήριο και αποδεικτικό εύρημα -ό,τι προτιμάει κάθε φορά το μαγειρείο του 6ου ορόφου- το περίφημο πλέον “μερικό μείγμα DNA”. Μπορούμε να αναφέρουμε εδώ τους συντρόφους Χ. Ματζουρίδη και Κώστα Κ. όπου οι υποθέσεις τους βασίστηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό και έπειτα τους αποσπάστηκε με τη βία δείγμα των ιδίων. Στην υπόθεση της τροχαίας του Πειραιά βλέπουμε επίσης το πως ακολουθήθηκε ένα παρόμοιο μοτίβο. Αξίζει να αναφέρουμε πως το μερικό μείγμα DNA έχει αποδειχθεί πολλάκις φορές πως είναι το πλέον αναξιόπιστο μέσο και πως ρεζιλεύεται κάθε φορά η ελληνική αστυνομία όταν προσπαθεί να χτίσει υποθέσεις πάνω σε αυτό. Θυμόμαστε την υπόθεση της Ηριάννας ή του Θεοφίλου, χωρίς ωστόσο να ξεχνάμε την ταλαιπωρία, τις διώξεις και το κόστος που επιφέρει στους συντρόφους μας.

Εισβολές σε πανεπιστήμια και διάλυση συγκεντρώσεων δε θα έλεγε κανείς πως μας εκπλήσσουν. Η καταστολή, με τον μανδύα του “νόμος και τάξη” καλά κρατεί. Εδώ να αναφέρουμε πώς την προηγούμενη της πορείας της 26ης Οκτωβρίου, είχε χτυπηθεί με μένος η πορεία για τον δολοφονημένο από τους μπάτσους 19χρονο ρομά Σαμπάνη. Έναν χρόνο μετά, το κράτος δολοφόνησε τον 18χρονο ρομά Κώστα Φραγκούλη, συνεχίζοντας να κανονικοποιεί πρακτικές σαν αυτές ενάντια στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί και ξυλοδαρμός της 16χρονης συντρόφισσας Βασιλικής από ομάδα ΟΠΚΕ στις 28 Οκτώβρη του 23, την ώρα αντιφασιστικής περιπολίας συντρόφων στην περιοχή του Ν. Ηράκλειο.

Έχοντας τέτοιους είδους δεδομένα, καταλαβαίνουμε πως είναι τουλάχιστον καθήκον όσων αγωνίζονται να σταθούν ανάχωμα σε αυτή την “κανονικότατα”. Το κράτος έχει στο οπλοστάσιό του πάνοπλες αρμαδες μπάτσων και πιστών μαριονέτων στις δικαστικές αίθουσες ώστε να έχουν το θράσος να κατηγορούν εμάς για οπλοφορία, οπλοχρησία, βία κατά αστυνομικών, διατάραξη κοινής ειρήνης κλπ. Είναι τουλάχιστον αστείο αν σκεφτεί κανείς πως τα όπλα μας απέναντι σε γκλομπ, πλαστικές σφαίρες, αύρες, χημικά, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δίκυκλα που πέφτουν σε σώματα πορειών με ταχύτητα, είναι σημαίες και πυροσβεστήρες, βάσει των οποίων κατηγορείται το μεγαλύτερο μέρος του ευρύτερο ανταγωνιστικού κινήματος όσο αναφορά τις συλλήψεις σε πορείες. Ξέρουμε πως το κράτος κατέχει το μονοπώλιο στη βία, στη βία πάνω στα σώματά μας και τους χώρους μας, έτσι και ‘μεις κατέχουμε το ηθικό μονοπώλιο στην κοινωνική αυτοάμυνα και στην αντίσταση, στην έμπρακτη αλληλεγγύη μας, που μόνο δίκαιη μπορεί να είναι. Η ποινικοποίηση της κοινωνικής αυτοάμυνας δεν μας φοβίζει, καθώς είναι χρέος μας να αντιστεκόμαστε και να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλην. Κάθε φορά που χτυπάνε έναν από μας ή ένα κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, στοχεύουν όλους, κι έτσι όλους μαζί θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Οι πολιτικές αποφάσεις των συνελεύσεών μας, η θέση και η στάση των συλλογικών μας σωμάτων και η αδιαπραγμάτευτη έμπρακτη αλληλεγγύη σε όσους και όσες πλήττει, στοχοποιεί και διώκει το κράτος, αφήνουν και την αντίστοιχη ηθική και πολιτική παρακαταθήκη στην κοινωνία και το κίνημα. Στεκόμαστε σε κάθε πεδίο αγώνα -στον δρόμο, στη σχολή, στην γειτονιά, στην εργασία, στα δικαστήρια, στις φυλακές- με όρους συλλογικής ευθύνης και δέσμευσης απέναντι σε κάθε πτυχή της αστικής τρομοκρατίας, απέναντι σε κάθε τι απαξιώνει τις ζωές μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA