Ως “Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια – Μολόχα” στηρίζουμε το κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια Ευελπίδων για τα 6 συλληφθέντα της πορείας ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA.
Πέμπτη 19/12 και ώρα 10:00 στο Κτίριο 2 αίθουσα 2, στα Δικαστήρια Ευελπίδων
Ακολουθεί το κείμενο της ανοιχτής συνέλευσης που είχε γραφτεί σχετικά με την υπόθεση (https://athens.indymedia.org/post/1629967/):
ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA
Στις 14/11/2020, ως απάντηση στο λοκ αουτ του Πολυτεχνείου εν όψει του τριημέρου της 17ης Νοέμβρη και εν μέσω καθολικής καραντίνας, σύντροφοι και συντρόφισσες προχώρησαν σε ταυτόχρονη κατάληψη του κάτω Πολυτεχνείου και της πρυτανείας του Ε.Μ.Π στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου. Το κράτος αντέδρασε με την εκκένωση και των δύο καταλήψεων, κάνοντας συνολικά 92 συλλήψεις εκείνη την ημέρα, καθιστώντας ξανά εμφανή την εχθρική του στάση απέναντι στα εξεγερσιακά γεγονότα του παρελθόντος και του σήμερα.
Μετά το καλοκαίρι του ‘21, σύντροφοι που είχαν συλληφθεί κατά την εκκένωση της κατάληψης της πρυτανείας του Ε.Μ.Π δέχονται κλητεύσεις μέσω των οποίων καλούνταν να καταθέσουν DNA. Πρόφαση ήταν η ταύτιση δείγματος που βρέθηκε σε άδεια μπουκάλια μπύρας στην κατειλημμένη πρυτανεία με δείγμα από χαρτιά με αίμα που βρέθηκαν στα Εξάρχεια μετά από τη μαζική πορεία και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στις 6 Δεκέμβρη του 2014, κατά την επέτειο δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Όπως αναφέρουν και στο κείμενό τους οι 6 συλληφθέντες και συλληφθείσα: “Η όλη υπόθεση ήταν ένα εξώφθαλμο φιάσκο όπως και επιβεβαιώνεται από τους ίδιους τους θεσμούς που κίνησαν την διαδικασία. Αυτήν την στιγμή η “υπόθεση των δεκατεσσάρων” έχει μπει στο συρτάρι, αφού κρίθηκε παντελώς αβάσιμη και κακοστημένη, έχοντας ωστόσο αφήσει πίσω της συλλήψεις του κόσμου που βγήκε στον δρόμο, ως μια ακόμα στιγμή αντίστασης ενάντια στους μηχανισμούς στοχοποίησης αγωνιστών και παραγωγής διώξεων και κατηγορούμενων.” Με αφορμή τις διώξεις αυτές, συστάθηκε ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA, σε αλληλεγγύη με τους 14 συντρόφους. Εν μέσω καμπάνιας κινητοποιήσεων και παρεμβάσεων σε αλληλεγγύη με τους διωκόμενους συντρόφους, καλέστηκε από την συνέλευση και δημόσια συγκέντρωση – πορεία, το μεσημέρι τις 26 Οκτωβρίου του 2021.
Ήδη από τη έναρξη της πορείας, ήταν εμφανές από την στάση των μπάτσων πως η κινητοποίηση αλληλεγγύης θα χτυπιόταν με σκοπό να διαλυθεί: ασφυκτικός κλοιός και προκλήσεις προς το σώμα της πορείας που έβγαινε στον δρόμο. Λίγο αφότου η πορεία μπήκε στην Σόλωνος, χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί η πρώτη σύλληψη συντρόφου. Το χτύπημα αυτό ωστόσο δεν διέλυσε την πορεία, το συλλογικό σώμα συνέχισε την διαδρομή του με περισσότερη επιμονή και παλμό. Λίγα μέτρα πιο κάτω, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν για δεύτερη φορά στην πορεία, χτυπώντας και συλλαμβάνοντας και άλλα συντρόφια της περιφρούρησης. Τα συντρόφια κράτησαν τις θέσεις τους, δίνοντας τον απαραίτητο χώρο στο σώμα της πορείας να βρεθεί σε ασφαλή απόσταση από τους μπάτσους. Καθόλη την διάρκεια της πορείας, οι μπάτσοι προκάλεσαν τραυματισμούς σε διαδηλωτές, τραμπούκιζαν ακόμα και διερχόμενους που αντιδρούσαν την βια που έβλεπα, έσπασαν τζαμαρία μαγαζιού που μπήκε κόσμος για να τους αποφύγει. Το σώμα της πορείας, παρόλο που δέχθηκε βίαιες επιθέσεις, κατέληξε στο Πολυτεχνείο, όπου εκτυλίχθηκαν συγκρούσεις μέχρι οι μπάτσοι να σταματήσουν να πιέζουν και να αποχωρήσουν από το μέρος που ήταν συγκεντρωμένος ο κόσμος.
Η εν λόγω πορεία και η προσπάθεια διάλυσής της δεν αποσυνδέεται από το κλίμα τρομοκρατίας της μετά-κόβιντ εποχής και του τότε σχετικά πρόσφατου νόμου περί διαδηλώσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας και της τήρησης του νόμου καθώς και εκμεταλλευόμενο το μούδιασμα των κινημάτων τον πρώτο καιρό μετά τον κόβιντ, το κράτος βρήκε πρόσφορο έδαφος για να αναβαθμίσει και να σκληρύνει τους τρόπους καταστολής, ως κομμάτι ρουτίνας.
Στο σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως υποθέσεις σαν αυτή των δεκατεσσάρων καθώς και η αντιμετώπιση των πορειών και του κόσμου που συνεχίζει να αγωνίζεται (όπως έκανε και εκείνη την περίοδο) από το κράτος δεν κάτι τόσο μακρινά. Δικογραφίες έχουν στηθεί, άλλες φορές εξ ολοκλήρου κι άλλες με το ζόρι, έχοντας ως πειστήριο και αποδεικτικό εύρημα -ό,τι προτιμάει κάθε φορά το μαγειρείο του 6ου ορόφου- το περίφημο πλέον “μερικό μείγμα DNA”. Μπορούμε να αναφέρουμε εδώ τους συντρόφους Χ. Ματζουρίδη και Κώστα Κ. όπου οι υποθέσεις τους βασίστηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό και έπειτα τους αποσπάστηκε με τη βία δείγμα των ιδίων. Στην υπόθεση της τροχαίας του Πειραιά βλέπουμε επίσης το πως ακολουθήθηκε ένα παρόμοιο μοτίβο. Αξίζει να αναφέρουμε πως το μερικό μείγμα DNA έχει αποδειχθεί πολλάκις φορές πως είναι το πλέον αναξιόπιστο μέσο και πως ρεζιλεύεται κάθε φορά η ελληνική αστυνομία όταν προσπαθεί να χτίσει υποθέσεις πάνω σε αυτό. Θυμόμαστε την υπόθεση της Ηριάννας ή του Θεοφίλου, χωρίς ωστόσο να ξεχνάμε την ταλαιπωρία, τις διώξεις και το κόστος που επιφέρει στους συντρόφους μας.
Εισβολές σε πανεπιστήμια και διάλυση συγκεντρώσεων δε θα έλεγε κανείς πως μας εκπλήσσουν. Η καταστολή, με τον μανδύα του “νόμος και τάξη” καλά κρατεί. Εδώ να αναφέρουμε πώς την προηγούμενη της πορείας της 26ης Οκτωβρίου, είχε χτυπηθεί με μένος η πορεία για τον δολοφονημένο από τους μπάτσους 19χρονο ρομά Σαμπάνη. Έναν χρόνο μετά, το κράτος δολοφόνησε τον 18χρονο ρομά Κώστα Φραγκούλη, συνεχίζοντας να κανονικοποιεί πρακτικές σαν αυτές ενάντια στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί και ξυλοδαρμός της 16χρονης συντρόφισσας Βασιλικής από ομάδα ΟΠΚΕ στις 28 Οκτώβρη του 23, την ώρα αντιφασιστικής περιπολίας συντρόφων στην περιοχή του Ν. Ηράκλειο.
Έχοντας τέτοιους είδους δεδομένα, καταλαβαίνουμε πως είναι τουλάχιστον καθήκον όσων αγωνίζονται να σταθούν ανάχωμα σε αυτή την “κανονικότατα”. Το κράτος έχει στο οπλοστάσιό του πάνοπλες αρμαδες μπάτσων και πιστών μαριονέτων στις δικαστικές αίθουσες ώστε να έχουν το θράσος να κατηγορούν εμάς για οπλοφορία, οπλοχρησία, βία κατά αστυνομικών, διατάραξη κοινής ειρήνης κλπ. Είναι τουλάχιστον αστείο αν σκεφτεί κανείς πως τα όπλα μας απέναντι σε γκλομπ, πλαστικές σφαίρες, αύρες, χημικά, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δίκυκλα που πέφτουν σε σώματα πορειών με ταχύτητα, είναι σημαίες και πυροσβεστήρες, βάσει των οποίων κατηγορείται το μεγαλύτερο μέρος του ευρύτερο ανταγωνιστικού κινήματος όσο αναφορά τις συλλήψεις σε πορείες. Ξέρουμε πως το κράτος κατέχει το μονοπώλιο στη βία, στη βία πάνω στα σώματά μας και τους χώρους μας, έτσι και ‘μεις κατέχουμε το ηθικό μονοπώλιο στην κοινωνική αυτοάμυνα και στην αντίσταση, στην έμπρακτη αλληλεγγύη μας, που μόνο δίκαιη μπορεί να είναι. Η ποινικοποίηση της κοινωνικής αυτοάμυνας δεν μας φοβίζει, καθώς είναι χρέος μας να αντιστεκόμαστε και να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλην. Κάθε φορά που χτυπάνε έναν από μας ή ένα κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, στοχεύουν όλους, κι έτσι όλους μαζί θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Οι πολιτικές αποφάσεις των συνελεύσεών μας, η θέση και η στάση των συλλογικών μας σωμάτων και η αδιαπραγμάτευτη έμπρακτη αλληλεγγύη σε όσους και όσες πλήττει, στοχοποιεί και διώκει το κράτος, αφήνουν και την αντίστοιχη ηθική και πολιτική παρακαταθήκη στην κοινωνία και το κίνημα. Στεκόμαστε σε κάθε πεδίο αγώνα -στον δρόμο, στη σχολή, στην γειτονιά, στην εργασία, στα δικαστήρια, στις φυλακές- με όρους συλλογικής ευθύνης και δέσμευσης απέναντι σε κάθε πτυχή της αστικής τρομοκρατίας, απέναντι σε κάθε τι απαξιώνει τις ζωές μας.
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA
