Αφίσα που κολλιέται αυτή τη περίοδο στις γειτονιές μας και συνοδεύει το παρακάτωκείμενο.
ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, TΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Τον τελευταίο καιρό στις γειτονιές µας όπως και στην υπό- λοιπη Αθήνα, γίνεται πιο αισθητή η παρουσία φασιστοει- δών είτε πιο οργανωµένα (βλ. µικρή περατζάδα στο κέντρο της Αργυρούπολης) είτε πιο µουλωχτά σε βραδινές ώρες (επιθέσεις και λιντσαρίσµατα σε µετανάστες, οµοφοβικούς τραµπουκισµούς, σπρέι σε τοίχους κλπ).
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Υπερασπιζόµαστε τις γειτονιές µας, αποµονώνουµε την παρουσία τους και αντιµετωπίζουµε τις επιθέσεις τους. Φτύνουµε στα µούτρα όποιον χρησιµοποιεί ρατσιστικό, εθνικιστικό και οµοτρανσφοβικό λόγο. Όπως και τα προη- γούµενα χρόνια, έτσι και τώρα, στην Αργυρούπολη και στις γειτονιές των νοτίων, οι φασίστες δεν θα πάρουν χώρο, δεν θα βρουν εύφορο έδαφος και είναι ανοιχτό στοίχηµα για όλους/ες/α µας να ξαναµπούν στις τρύπες τους.
Μολόχα Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ με αφορμή την έκδοση αυτοπαρουσιαστικού κειμένου & ανταλλαγή εμπειριών γύρω από την αυτοοργάνωση και την πολιτική δράση στις γειτονιές
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 στις 18:00 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38)
Το αυτοπαρουσιαστικό της συνέλευσης μπορεί να βρεθεί online εδώ ενώ σε έντυπη μορφή διατίθεται στα ανοίγματα του στεκιού
Μολόχα – Συνέλευση για αντίσταση, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη στα νότια moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
Αναρτήσαμε 2 πανό σε Σούρμενα και Ηλιούπολη με αφορμή την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα και τους/τις 15 νεκρούς/ες μετανάστ[ρι]ες στη Χίο από το λιμενικό και εν’όψει της συμπλήρωσης 3 χρόνων από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη και τον πνιγμό 600 μεταναστ[ρι]ων ανοιχτά της Πύλου.
Να μη συνηθίσουμε τα καθημερινά εργατικά “ατυχήματα” σε χώρους δουλειάς, τους νεκρούς και τις αγνοούμενες στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, τα “μοιραία δυστυχήματα”.
Οργή για τους ανθρώπους της τάξης μας που χάνονται για τα κέρδη των αφεντικών και τις πολιτικές των κρατών.
Σάββατο 28.2 – Γενική Απεργία & Συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 12:00
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ
Η καπιταλιστική κρίση αλλάζει συνεχώς πρόσωπο (οικονομική, ενεργειακή, υγειονομική, περιβαλλοντική, μεταναστευτική κλπ) και τα σπασμένα της φορτώνονται ξανα και ξανά στις πλάτες μας. Κάθε φορά παρουσιάζεται ως «έκτακτη ανάγκη», μετατρέποντας το δήθεν προσωρινό και το «δεν γίνεται αλλιώς» σε μόνιμο καθεστώς κάνοντας την καθημερινότητα μας όλο και πιο σκληρή. Άγρια ταξική εκμετάλλευση (ανεπαρκείς μισθοί, ωράρια-λάστιχο, εργατικά «ατυχήματα»), στεγαστικό (ενοίκια χωρίς φρένο, εξώσεις), αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών (ακρίβεια σε σούπερ μάρκετ, λογαριασμούς, μετακινήσεις) και ένα καθεστώς κοινωνικής ασφυξίας όπου τα πάντα επιτηρούνται, τα πρόστιμα πέφτουν βροχή και η αστυνομοκρατία είναι καθεστώς, συνθέτουν τις ζωές όλων των καταπιεσμένων στην ελλάδα και παγκόσμια.
Φυσική συνέχεια των κρίσεων αποτελούν οι πόλεμοι για τα κρατικά-καπιταλιστικά συμφέροντα (γεωπολιτική επιρροή, έλεγχος πόρων/πρώτων υλών/εμπορικών οδών). Έξω από τα εθνικά σύνορα οι ένοπλες, αιματηρές σύγκρουσεις στις οποίες συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα όλα τα κράτη (και η Ελλάδα) σπέρνουν τον θάνατο, οδηγούν στην εξαθλίωση και τους διωγμούς πληθυσμών και καταστρέφουν ολόκληρες περιοχές. Στο εσωτερικό ο πόλεμος χρησιμοποιείται ως μόνιμη απειλή πάνω από τα κεφάλια μας ώστε να πειθαρχηθούμε, να πληρώσουμε τις πολεμικές δαπάνες και να προετοιμαστούμε να σκοτωθούμε όταν χρειαστεί. Σε αυτή τη κατεύθυνση είναι το μαμούθ εξοπλιστικό πρόγραμμα Readiness 2030 προϋπολογισμού 800 δις ευρώ για αγορά όπλων, θωράκιση και ισχυροποίηση των συνόρων, ενίσχυση των στρατών και χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων, το οποίο πάει χέρι-χέρι με το αντίστοιχο νομοσχέδιο του Δένδια (πολεμικές δαπάνες εις βάρος κοινωνικών, αυστηροποίηση στρατιωτικής θητείας) αλλά και την πάντα επίκαιρη εθνικιστική προπαγάνδα. Τα χερσαία και υδάτινα σύνορα εδώ και χρόνια αντιμετωπίζονται ως εμπόλεμες ζώνες και οι μετανάστες ως εισβολείς και μέγιστη απειλή για τη χώρα. Οι επίσημες αντιμεταναστευτικές πολιτικές στοχοποιούν τους μετανάστες και όχι τις αιτίες του πολέμου και της φτώχειας ως πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με κάθε κόστος (pushbacks, φυλακίσεις, στέρηση δικαιωμάτων) και έχουν οδηγήσει σε μια σειρά από εν ψυχρώ δολοφονίες με πιο πρόσφατη αυτή στη Χίο από το λιμενικό με τις ευλογίες του υπουργού Πλέυρη. Παράλληλα συνεχίζεται η εξωτερική πολιτική που γεννάει τις αιτίες της μετανάστευσης (πόλεμος, φτώχεια).
Μέσα σε αυτό το αντιμεταναστευτικό, μιλιταριστικό και εθνικιστικό κλίμα όλο το πολιτικό σκηνικό μετατοπίζεται (ακρό-)δεξιά δηλώνοντας και κάνοντας πράξη με χαλαρότητα πράγματα που μέχρι πριν λίγα χρόνια μας φαίνονταν αδιανότητα. Απο το φαινόμενο Trump, τους κυνηγούς κεφαλών του ICE και τις εν ψυχρώ δολοφονίες τους ως την αντιμεταναστευτική υστερία των ακροδεξιών κυβερνήσεων στην Ευρώπη και τους διάφορους πλεύρηδες. οι επίσημες, δημοκρατικές, κρατικές πολιτικές ζέχνουν ρατσισμό, αυταρχισμό και γενικευμένη καταστολή.
Η ακροδεξιά κρατική ατζέντα ανοίγει τον δρόμο για να εκφραστούν φασιστικά αντανακλαστικά σε κοινωνικό επίπεδο με μεγαλύτερη άνεση. Στις γειτονιές μας όπως και στην υπόλοιπη Αθήνα, γίνεται πιο αισθητή η παρουσία τους ειτε με φανερές και σύντομες οργανωμένες δράσεις από εθνικιστικές γκρούπες (βλ. μικρή περατζάδα φασιστοειδών που φωνάζαν συνθήματα στο κέντρο της Αργυρούπολης) είτε με πιο σπασμωδικές, ανοργάνωτες κινήσεις σε βραδινές ώρες (επιθέσεις και λιντσαρίσματα σε μετανάστες, τραμπουκισμούς, σπρέι σε τοίχους κλπ).
Διάφορες φασιστοομάδες πατώντας στο εθνικιστικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί ήδη από το 2018 με τα “μακεδονικά συλλαλητήρια”, επιχειρούν να διεκδικήσουν χώρο και να ανασυγκροτηθούν, ποντάροντας και στο αίσθημα ματαίωσης που κυριαρχεί κοινωνικά. Ιδιαίτερη έμφαση δίνουν στην στρατολόγηση των μαθητών/τριων πλασσάρωντας ένα “αντισυστημικό” προφιλ. Στην πραγματικότητα όμως, μόνο αντισυστημικοί δεν είναι, αφού ηταν πάντα στον σκληρό πυρήνα του κράτους ως μπάτσοι, στρατιωτικοί, χαφιέδες, συνεργάτες των ναζί κλπ. Για αυτούς, για την όλο και χειρότερη κατάσταση που ζούμε, υπαίτιος δεν είναι ο καπιταλισμός και το κράτος, αλλά οι πρόσφυγες/μετανάστ[-ρι]ες, οι ρομά, οι αναρχικές/κομμουνιστές/αριστεροί και κάθε αντιστεκόμενο. Με θεωρίες συνομωσίας περί “αντικατάστασης πληθυσμού”, woke ατζέντας, μασόνους κ.λπ. συσκοτίζουν τις πραγματικές αιτίες για τις ταξικές ανισότητες και την φτωχοποίηση και φανατίζουν τους πρόθυμους να τους ακούσουν. Συστηματικά προσπαθούν να μετατρέψουν την διάχυτη αγανάκτηση και απαισιοδοξία σε ρατσισμό, ομοφοβία και μισαλλοδοξία, πειθάρχηση στο κράτος, υπακοή στους ισχυρούς και λατρεία των στολών (στρατού, αστυνομίας) και των συμβόλων (σημαία,θρησκεία).
Δεν είναι γραφικοί νοσταλγοί του παρελθόντος, αλλά οπαδοί του ναζισμού και του απολυταρχισμού και όταν οι κοινωνικές αντιστάσεις δεν τους αναχαιτίζουν, και κράτος και κεφάλαιο έχουν ανάγκη της υπηρεσίες τους, περνούν από τα λόγια στις πράξεις. Προχωρούν σε επιθέσεις εναντίον μεταναστών εργατών, ρατσιστικών πογκρόμ και εν ψυχρώ δολοφονιών στο όνομα των μισάνθρωπων ιδεών τους. Ως γνήσιοι εχθροί της ελευθερίας, στοχοποιούν κάθε καταπιεσμένο και όσα αρνούνται να χωρέσουν στα πατριαρχικά πρότυπα και παρακινούν σε ομοφοβική και τρανσφοβική βία. Με τις πλάτες του κράτους και δίπλα στις γραμμές της αστυνομίας, υπερασπιζόμενοι το δόγμα “τάξη και ασφάλεια” και την κοινωνική ειρήνη βρίσκονται ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες, τις απεργίες, τις εξεγέρσεις ενώ απειλούν χώρους αγώνα και αντιφασίστες/στριες. Οι φασίστες είναι μια πολύ χρήσιμη εφεδρεία του κράτους. Άλλωστε όπως λέει και το σύνθημα “όπου δεν φτάνει το γκλοπ του μπάτσου, φτάνει το μαχαίρι του φασίστα”.
Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό, είναι κομμάτι του αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, ενάντια στους πολέμους τους, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό. Βάζουμε αναχώματα στο φασισμό ενισχύοντας τις συλλογικές αντιστάσεις ενάντια στους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου, που κατατρώνε τις ζωές μας. Στηρίζοντας συλλογικά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και δομές αγώνα. Δείχνοντας ταξική αλληλεγγύη ενάντια στους επίπλαστους διαχωρισμούς, τις διακρίσεις και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Δεν περιμένουμε από κανένα κρατικό θεσμό να περιορίσει ή να φυλακίσει τον φασισμό. Ο φασισμός τσακίζεται με τις δικές μας δυνάμεις, στο δρόμο και στις συνειδήσεις. Υπερασπιζόμαστε τις γειτονιές μας, απομονώνουμε την παρουσία τους και αντιμετωπίζουμε τις επιθέσεις τους. Φτύνουμε στα μούτρα όποιον χρησιμοποιεί τον ρατσιστικό, εθνικιστικό και ομοτρανσφοβικό λόγο. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και τώρα, στην Αργυρούπολη και γενικά στις γειτονιές των νοτίων, οι φασίστες δεν θα πάρουν χώρο, δεν θα βρουν εύφορο έδαφος και είναι ανοιχτό στοίχημα για όλους/ες/α μας να ξαναμπούν στις τρύπες τους.
ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΣΟ ΜΑΣ ΤΑΪΖΟΥΝ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΦΥΛΗ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Μολόχα
συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, κατά την περίοδο 2017-2020 απαρτίζονταν από τις καταλήψεις Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21 και Αρβαλή 3, οι οποίες υπήρξαν σημεία συλλογικής ζωής και αγώνα. Τον Γενάρη του 2020 η Ματρόζου 45 και η Παναιτωλίου 21 επανακαταλαμβάνονται μετά τις εκκενώσεις τον Δεκέμβριο του 2019. Η αστυνομία επιχειρεί εκ νέου εκκένωση με ισχυρές δυνάμεις όμως ο κόσμος της κατάληψης υπερασπίζεται μαχητικά τον επανακατειλλημμένο χώρο. Τελικά πολλές ώρες αργότερα και ενώ η γειτονιά έχει σηκωθεί στο πόδι, η αστυνομία εισβάλει και συλλαμβάνει τον κόσμο της κατάληψης μετά από άγριους ξυλοδαρμούς. Προηγουμένως έχει επιτεθεί στο άλλο κομμάτι της υπεράσπισης, στην συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από το κτίριο, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις (το δικαστήριο έχει πάρει αναβολή για 26/1/2026). Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 φρέναρε το κύμα κρατικών επιθέσεων σε απελευθερωμένους χώρους αγώνα το οποίο εφορμούνταν από το περιβόητο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη.
Τα συντρόφια πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, με σκοπό, την φίμωση, την τρομοκράτηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση των κοινωνικών κομματιών που αμφισβητούν έμπρακτα τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου εντός της μητρόπολης και δημιουργούν ρωγμές στο κλίμα παραίτησης και απάθειας.
Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο.
Σε ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων βάλαμε στις γειτονιές μας αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου και κρεμάσαμε πανό σε Ηλιούπολη και Σούρμενα.
Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ, στο Υπόστεγο, για μια ακόμη φορά, στη μνήμη του συντρόφου μας Λάρι που χάθηκε στις 18 Σεπτέμβρη του 2023. Δεν έχουμε να πούμε πολλά νέα πράγματα από πλευρά μας, πέρα από όσα έχουμε ήδη πει και όσα καταγράψαμε στην διάρκεια αυτών των δύο χρόνων… Δεν θέλαμε να γράψουμε και δεν γράψαμε μία νέα ολοκληρωμένη εισήγηση για σήμερα… Δεν είχαμε κάποιον συγκεκριμένο σκοπό κατά νου με τη διοργάνωση αυτής της συνάντησης, πέραν του να βρεθούμε όσοι και όσες είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον Λάρι, ώστε να ελαφρύνει λίγο ο πόνος της απώλειας, και να αντιμετωπίσουμε την απουσία του συλλογικά. Όπως τότε, τις πρώτες μέρες μετά τον θάνατό του, έτσι και τώρα, ο μόνος τρόπος που μπορούμε ως Υπόστεγο να διαχειριστούμε την σκληρή απώλεια ενός* συντρόφου είναι να ανταμώσουμε, να σταθούμε κοντά ο ένας στην άλλη, να μιλήσουμε, να ακούσουμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε και να απαλύνουμε τον πόνο μας… Να νιώσουμε ότι ο Λάρι βρίσκεται κοντά μας… Να μην ξεχάσουμε τις λεπτομέρειες του προσώπου του, τη φωνή του, το γέλιο του, τις τοποθετήσεις του… Να τις ξαναθυμηθούμε, και να τις υπενθυμίζουμε όσα χρόνια και αν περάσουν, ώστε να μείνει ζωντανός στις μνήμες και τις καρδιές μας… Να μοιραστούμε ξανά ιστορίες, τόσο από τις νίκες και τις χαρές, όσο και από τις ήττες και τις λύπες που ζήσαμε μαζί του… Να απαριθμήσουμε ξανά το πόσα πράγματα μάς έμαθε στη θεωρία και στην πράξη, το πόσες αξίες μάς μετέδωσε… Να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς και στις εαυτές μας το πόσο ακέραια είχε επιλέξει να στέκεται ως πολιτικό υποκείμενο, δίπλα σε μας αλλά και σε κάθε κατατρεγμένο άτομο, από τις φυλακές και τα κέντρα κράτησης μέχρι τις πορείες και τα δικαστήρια… Να εκτιμάμε εκ νέου, κάθε χρόνο και λίγο παραπάνω, τη συμβολή του στο κίνημα και στους αγώνες, όχι μόνο σε ότι αφορά το Υπόστεγο, αλλά και ευρύτερα… Είναι τόσο πολλές οι διαδηλώσεις, οι δράσεις, οι συνελεύσεις, οι διαχειριστικές, τα συντονιστικά, τα γλέντια και οι εκδηλώσεις που συναντηθήκαμε ή διοργανώσαμε από κοινού όλα αυτά τα χρόνια, που καταλήγουν να συνθέτουν μία διαδρομή, συνυφασμένη με την ιστορία και το παρελθόν του Υποστέγου από την πρώτη μέρα… Ό,τι συνέλευση ή δομή συνεχίζει να υπάρχει στο Υπόστεγο μέχρι σήμερα, αλλά και ο χώρος ο ίδιος, οφείλουν σε μεγάλο βαθμό την ύπαρξη και την άνθισή τους στην πολύτιμη συμβολή του Λάρι…
Η απουσία του αυτά τα δύο χρόνια, μάς ώθησε να γίνουμε λίγο καλύτεροι/-ες. Μάθαμε να επιμένουμε παραπάνω σε κάθε προσπάθειά μας να αλλάξουμε τον κόσμο. Μάθαμε να εκτιμάμε και να έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στους αγώνες μας. Μάθαμε να φοβόμαστε λιγότερο, να παίρνουμε παραπάνω ρίσκα, αλλά και να είμαστε πιο ανεκτικές και κατανοητικοί η μία στον άλλο. Μάθαμε να αγαπάμε λίγο περισσότερο τα συντρόφια μας, να ενδιαφερόμαστε και να αλληλοφροντιζόμαστε, να στεκόμαστε λίγο πιο έμπρακτα αλληλέγγυοι/-ες μεταξύ μας, να έχουμε περισσότερη υπομονή και καλή διάθεση στις δυσκολίες… Γιατί εμπεδώσαμε μία σκληρή πραγματικότητα: ότι όσο και αν αγωνιζόμαστε ενάντια στην αδικία και την ανισότητα με όλες μας τις δυνάμεις, δεν μπορούμε να περιμένουμε ανταλλάγματα ή άμεσα αποτελέσματα. Τίποτα δεν θα μας δοθεί πίσω απλόχερα ή χαριστικά… Και ακόμα και αν κάτι μας δοθεί, ίσως να μην μπορούμε να το δούμε ή να το μετρήσουμε… Και το βασικότερο, ακόμα και αν μετριέται μπορεί να μην προλάβουμε να το ζήσουμε… Ο Λάρι τουλάχιστον, απέναντι στην αβεβαιότητα, μία τέτοια βεβαιότητα είχε επιλέξει. 2 Να πορεύεται και να αγωνίζεται: ακούραστα, με αισιοδοξία, επιμονή, υπομονή και συνέπεια, χωρίς να έχει ίχνος αμφιβολίας ή δισταγμού για τον τελικό του σκοπό, δηλαδή την οικοδόμηση ενός κόσμου ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης. Πάντα με πολλή δουλειά, χωρίς γκρίνια και αντιστεκόμενος στις απογοητεύσεις, αποτελούσε και θα αποτελεί τη φωτεινή πηγή της αισιοδοξίας μας. Αφού επιβιώσαμε από τον χαμό του, τότε όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. Προσπαθούμε να μετατρέψουμε το πένθος μας σε κίνητρο συνεχίσουμε την διαδρομή μας στην κατεύθυνση της ελευθεριακής κουλτούρας. Της κουλτούρας που, παρά τις δυσκολίες των καιρών, επιλέξαμε να υπερασπιστούμε και να συντηρήσουμε μαζί με τον Λάρι στις γειτονιές των νοτίων, και όχι μόνο…
Τα δύο αυτά χρόνια το πένθος και η ανείπωτη θλίψη έρχονται και φεύγουν ανά καιρούς. Αποδεχτήκαμε πλέον ότι θα κουβαλάμε πάντα το βάρος, την οργή, την απορία και τη στενοχώρια που μας προξένησε η απώλειά του. Όμως είμαστε αναγκασμένοι/-ες να συνεχίσουμε να ζούμε και να αγωνιζόμαστε. Έτσι θα έκανε και εκείνος… Όλα αυτά τα συναισθήματα κάποια στιγμή μετουσιώνονται σε συμβιβασμό με το ότι αυτή η αδικία είναι η μόνη που δεν είναι στο χέρι μας, σε αντίθεση με όλες τις άλλες κοινωνικές αδικίες ενάντια στις οποίες αγωνιζόμαστε… Σε συμβιβασμό με το ότι η ζωή ρέει αδιάκοπα, χωρίς τη φυσική παρουσία του Λάρι μας… Ο χρόνος κυλάει και δεν σταματάει, ακόμα και αν ένα κομμάτι μας πάγωσε για πάντα σε εκείνο το απόγευμα της 18ης Σεπτέμβρη…
Η ζωή λοιπόν συνεχίζεται δίχως άλλη επιλογή, σίγουρα πιο φτωχή χωρίς τον Λάρι. Ο πλούτος μας όμως έγκειται στο ότι είχαμε την τύχη να τον έχουμε δίπλα μας. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν. Όσο όμως είμαστε εδώ, επιλέγουμε να αγκαλιάζουμε όσους και όσες έρχονται, να εκτιμάμε όσα είναι δίπλα μας και να θυμόμαστε όσα συντρόφια έφυγαν, χωρίς να θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Έτσι, είμαστε οι πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου, πλούσιοι από συναισθήματα, εμπειρίες και μνήμες, πλούσιοι σε ανθρώπους και σε συντροφικές σχέσεις.
Υ.Γ.: Ο Λάρι ήταν πάντα δίπλα στους μετανάστες και τις μετανάστριες, και πολιτικά και προσωπικά. Πολλά από εμάς τον γνωρίσαμε σε δράσεις και συλλογικότητες αλληλεγγύης στα αδέρφια μας από άλλες χώρες. Ας το θυμόμαστε αυτό τώρα, που οι πόλεμοι θεριεύουν και η καπιταλιστική βαρβαρότητα και ο κρατικός ολοκληρωτισμός βάζουν στο στόχαστρο τα πιο ευάλωτα από εμάς.
Δύο χρόνια μετά από την απώλεια του συντρόφου και φίλου μας Λάρι, δημοσιεύουμε σε ηλεκτρονική μορφή την έκδοση που επιμεληθήκαμε, τυπώσαμε και παρουσιάσαμε τον Σεπτέμβριο του 2024 στην Ανοιχτή Εκδήλωση Μνήμης.
Η παρούσα έκδοση, η οποία κατά βάση επεξεργάστηκε και κυκλοφορεί από τον κόσμο που δραστηριοποιείται σε αυτή τη χρονική φάση στο Υπόστεγο, επιχειρεί να αποτελέσει μια αποτύπωση της παρουσίας του φίλου και συντρόφου μας Λάρι στο κινηματικό πεδίο. Κυρίως μέσα από κείμενα που συντάχτηκαν στο Υπόστεγο την περίοδο 2023-2024, μέσα από κείμενα που διαβάστηκαν στην ανοιχτή συνάντηση μνήμης της 5ης Νοεμβρίου 2023, μέσα από υλικό που μας στάλθηκε και μέσα από ό,τι δημοσιοποιήθηκε στο Athens Indymedia μετά τον θάνατό του. Αλλά και μέσα από αφίσες και κείμενα συλλογικοτήτων που συμμετείχε, καθώς και από φωτογραφίες από διαδηλώσεις και παρεμβάσεις, όπως και από στιγμές εντός του Υποστέγου.
Η ηλεκτρονική έκδοση περιλαμβάνει κάποιο νεότερο υλικό καθώς και ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις.
Ανοιχτή Συνάντηση Μνήμης για τα 2 χρόνια από την απώλεια του Συντρόφου μας Λάρι Σάββατο 20 Σεπτέμβρη 2025, 18:30 στο κήπο του Στεκιού
Από τις συνελεύσεις, τα συντονιστικά, τις παρεμβάσεις και τις διαδηλώσεις … Από τις καταλήψεις, τα στέκια και τις αυτοοργανωμένες δομές αλληλοβοήθειας… Από την οργάνωση εκδηλώσεων και τη συνδιαμόρφωση λόγου ενάντια στους σχεδιασμούς και την προπαγάνδα των κυρίαρχων… Από τις δικαστικές αίθουσες, τα κάθε είδους κελιά και τα κέντρα κράτησης μεταναστριών… Από τις μάχες ενάντια στη λεηλασία της φύσης και την προάσπιση των γειτονιών μας από την επέλαση της ανάπτυξης… Από την στήριξη των μεταναστευτικών αγώνων και την καθημερινή πάλη ενάντια στον φασισμό… Απο τις βόλτες και τα γλέντια μας, τις χαρές και τις λύπες, τις νίκες και τις απογοητεύσεις… Από τη συλλογική διαχείριση κινηματικών υποθέσεων και τις κουβέντες για τα μεγάλα ζητήματα της ύπαρξής μας… Μέχρι και τον συνολικό αγώνα για ένα κόσμο Ελευθερίας, Ισότητας, Αλληλεγγύης.
Λάρι – Θανάσης Αρμάος (1981-2023) Για πάντα δίπλα μας. Για πάντα μέσα στις καρδιές μας. Για πάντα Σύντροφος.
Το ήξερες ότι στην γειτονιά σου οι τράπεζες πετάνε κόσµο έξω από τα σπίτια τους;
Το πρωί της Πέµπτης 26/6, επιχειρήθηκε έξωση οικογένειας από πρώτη κατοικία στην οδό Χίου στην Τερψιθέα. Ένας θίασος αποτελούμενος από δικαστικούς κλητήρες, εκπροσώπους της doValue (γνωστή εταιρία που πρωτοστατεί στις εξώσεις πρώτης κατοικίας), µπάτσους, και έναν κλειδαρά, παραβίασαν την κλειδαριά του σπιτιού µε στόχο να πετάξουν στον δρόµο την οικογένεια που µένει εκεί. Η άμεση ανταπόκριση γειτόνων, αλληλέγγυου κόσµου, συντρόφων/ισσών και πολιτικών οργανώσεων, απέτρεψε στην πράξη την έξωση της οικογένειας από το σπίτι. ∆εν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην περιοχή, µόνο στην ίδια οδό γνωρίζουµε για άλλα δύο περιστατικά εξώσεων.
Οι συνέπειες των αλλεπάλληλων καπιταλιστικών κρίσεων των τελευταίων σχεδόν 20 χρόνων έχουν διαµορφώσει µια πολύ δύσκολη, σχεδόν δυστοπική καθηµερινότητα. Οι τραγικοί µισθοί, η ραγδαία και ασταµάτητη αύξηση του κόστους ζωής (super market, θέρµανση, µετακινήσεις κ.α.), τα πανάκριβα ενοίκια, η επισφάλεια και το ξεζούµισµα στη δουλειά είναι λίγα µόνο από όσα εξαναγκα- ζόµαστε να προσαρµοστούµε για να ζήσουµε.
Για το κεφάλαιο, κάθε κρίση είναι ευκαιρία για κέρδος είς βάρος των από κάτω. Ενώ πολλά νοικο- κυριά βρέθηκαν ξαφνικά µε µισό ειδόδηµα λόγω των απολύσεων και των περικοπών στους µισθούς, οι τράπεζες και οι διάφορες εταιρείες «κοράκια» βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να πλουτί- σουν εις βάρος µας. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσµα ένα µεγάλο µέρος της κοινωνίας να βρεθεί µε δάνεια που δεν µπορούσε να αποπληρώσει και περιουσίες σε υποθήκη. Το σύνολο των κυβερνή- σεων, διαµόρφωσαν νοµικό πλαίσιο σε συµφωνία µε τα συµφέροντα των τραπεζών, προκειµένου να «πουλήσουν» τα δάνεια αυτά σε εταιρίες διαχείρισης, γνωρίζοντας φυσικά ότι το αποτέλεσµα θα ήταν το ξεσπίτωµα πολλών ανθρώπων.
Για άλλη µία φορά, οι εκπρόσωποι του κράτους σκούζουν να µας πείσουν πως πρόκεται για ζήτηµα ατοµικής «αποτυχίας» και ατοµικής ευθύνης λίγων «ανεύθυνων» δήθεν κακοπληρωτών, αλλά η πραγµατικότητα είναι άλλη. Το κράτος και οι καπιταλιστές επιχειρούν να ρίξουν τα χρέη των τραπε- ζών ξανά στις πλάτες µας, αναδιανέµοντας τον πλούτο (συγκεκριµένα την πρώτη κατοικία) εις βάρος αυτών που µε τις ευλογίες κράτους και τραπεζών, δανείστηκαν λεφτά και υποθήκευσαν στα σπίτια τους. Οι πλειστηριασµοί και οι εξώσεις, η έλλειψη σπιτιών και τα πανάκριβα ενοίκια, δεν είναι φυσικά φαινόµενα αλλά άλλη µία όψη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Κράτος και κεφάλαιο βάζουν τα κέρδη τους πάνω από τις ανάγκες µας, µε άλλη µια βίαιη συστηµική επίθεση στις ζωές µας και στην ανάγκη µας για στέγαση.Αυτή τη φορά, η άµεση ανταπόκριση του κόσµου και η αλληλεγγύη απέτρεψαν την έξωση των γειτόνων µας από το σπίτι τους, το βέβαιο όµως είναι ότι τα αρπακτικά της doValue θα ξαναεπιχειρή- σουν. Είναι κρίσιµο όλη η γειτονιά να αναπτύξει άµεσα αντανακλαστικά, ώστε να βρεθούµε στο πλάι των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι που διαµένουν αλλά και κάθε πληττόµενου/ης.
Η στέγαση είναι ανάγκη, όχι ευκαιρία για κερδοφορία.
Καλούµε τον κόσµο της γειτονιάς και κάθε αλληλέγγυα/ο σε επιφυλακή, ώστε να αποτραπεί κάθε µελλοντική απόπειρα έξωσης στη περιοχή.
Να µπλοκάρουµε τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, που για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών πετάνε οικογένειες στο δρόµο.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Ως μια ακόμα απάντηση σε κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, το Σάββατο 5 Απρίλη 2025 και από τις 7μμ και για δυο ώρες περίπου πραγματοποιήσαμε μία δημόσια καλεσμένη συγκέντρωση-μικροφωνική στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, στην οποία συμμετείχαν γύρω στα 100 άτομα, φωνάχτηκαν αντιπατριαρχικά και αντισεξιστικά συνθήματα, διαβαζόταν από τη μικροφωνική και μοιραστηκε εντός και περιμετρικά της πλατείας το σχετικό κείμενό μας, πετάχτηκαν τρικάκια και αναρτήθηκαν και διάφορα πανό.
Κατά τις προηγούμενες ημέρες είχαμε προχωρήσει σε αφισοκολλήσεις και μοιράσματα κειμένων σε διάφορες γειτονιές της Ηλιούπολης και σε κεντρικά σημεία των νοτίων προαστίων.
ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά
Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική και συνολικότερα η πατριαρχική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά, τα μη ετεροφυλόφιλα και τα τρανς άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις και τις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τις γειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσειως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, σε παράγοντες όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
