Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, κατά την περίοδο 2017-2020 απαρτίζονταν από τις καταλήψεις Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21 και Αρβαλή 3, οι οποίες υπήρξαν σημεία συλλογικής ζωής και αγώνα. Τον Γενάρη του 2020 η Ματρόζου 45 και η Παναιτωλίου 21 επανακαταλαμβάνονται μετά τις εκκενώσεις τον Δεκέμβριο του 2019. Η αστυνομία επιχειρεί εκ νέου εκκένωση με ισχυρές δυνάμεις όμως ο κόσμος της κατάληψης υπερασπίζεται μαχητικά τον επανακατειλλημμένο χώρο. Τελικά πολλές ώρες αργότερα και ενώ η γειτονιά έχει σηκωθεί στο πόδι, η αστυνομία εισβάλει και συλλαμβάνει τον κόσμο της κατάληψης μετά από άγριους ξυλοδαρμούς. Προηγουμένως έχει επιτεθεί στο άλλο κομμάτι της υπεράσπισης, στην συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από το κτίριο, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις (το δικαστήριο έχει πάρει αναβολή για 26/1/2026). Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 φρέναρε το κύμα κρατικών επιθέσεων σε απελευθερωμένους χώρους αγώνα το οποίο εφορμούνταν από το περιβόητο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη.
Τα συντρόφια πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, με σκοπό, την φίμωση, την τρομοκράτηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση των κοινωνικών κομματιών που αμφισβητούν έμπρακτα τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου εντός της μητρόπολης και δημιουργούν ρωγμές στο κλίμα παραίτησης και απάθειας.
Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο.
Σε ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων βάλαμε στις γειτονιές μας αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου και κρεμάσαμε πανό σε Ηλιούπολη και Σούρμενα.
Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
Το ήξερες ότι στην γειτονιά σου οι τράπεζες πετάνε κόσµο έξω από τα σπίτια τους;
Το πρωί της Πέµπτης 26/6, επιχειρήθηκε έξωση οικογένειας από πρώτη κατοικία στην οδό Χίου στην Τερψιθέα. Ένας θίασος αποτελούμενος από δικαστικούς κλητήρες, εκπροσώπους της doValue (γνωστή εταιρία που πρωτοστατεί στις εξώσεις πρώτης κατοικίας), µπάτσους, και έναν κλειδαρά, παραβίασαν την κλειδαριά του σπιτιού µε στόχο να πετάξουν στον δρόµο την οικογένεια που µένει εκεί. Η άμεση ανταπόκριση γειτόνων, αλληλέγγυου κόσµου, συντρόφων/ισσών και πολιτικών οργανώσεων, απέτρεψε στην πράξη την έξωση της οικογένειας από το σπίτι. ∆εν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην περιοχή, µόνο στην ίδια οδό γνωρίζουµε για άλλα δύο περιστατικά εξώσεων.
Οι συνέπειες των αλλεπάλληλων καπιταλιστικών κρίσεων των τελευταίων σχεδόν 20 χρόνων έχουν διαµορφώσει µια πολύ δύσκολη, σχεδόν δυστοπική καθηµερινότητα. Οι τραγικοί µισθοί, η ραγδαία και ασταµάτητη αύξηση του κόστους ζωής (super market, θέρµανση, µετακινήσεις κ.α.), τα πανάκριβα ενοίκια, η επισφάλεια και το ξεζούµισµα στη δουλειά είναι λίγα µόνο από όσα εξαναγκα- ζόµαστε να προσαρµοστούµε για να ζήσουµε.
Για το κεφάλαιο, κάθε κρίση είναι ευκαιρία για κέρδος είς βάρος των από κάτω. Ενώ πολλά νοικο- κυριά βρέθηκαν ξαφνικά µε µισό ειδόδηµα λόγω των απολύσεων και των περικοπών στους µισθούς, οι τράπεζες και οι διάφορες εταιρείες «κοράκια» βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να πλουτί- σουν εις βάρος µας. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσµα ένα µεγάλο µέρος της κοινωνίας να βρεθεί µε δάνεια που δεν µπορούσε να αποπληρώσει και περιουσίες σε υποθήκη. Το σύνολο των κυβερνή- σεων, διαµόρφωσαν νοµικό πλαίσιο σε συµφωνία µε τα συµφέροντα των τραπεζών, προκειµένου να «πουλήσουν» τα δάνεια αυτά σε εταιρίες διαχείρισης, γνωρίζοντας φυσικά ότι το αποτέλεσµα θα ήταν το ξεσπίτωµα πολλών ανθρώπων.
Για άλλη µία φορά, οι εκπρόσωποι του κράτους σκούζουν να µας πείσουν πως πρόκεται για ζήτηµα ατοµικής «αποτυχίας» και ατοµικής ευθύνης λίγων «ανεύθυνων» δήθεν κακοπληρωτών, αλλά η πραγµατικότητα είναι άλλη. Το κράτος και οι καπιταλιστές επιχειρούν να ρίξουν τα χρέη των τραπε- ζών ξανά στις πλάτες µας, αναδιανέµοντας τον πλούτο (συγκεκριµένα την πρώτη κατοικία) εις βάρος αυτών που µε τις ευλογίες κράτους και τραπεζών, δανείστηκαν λεφτά και υποθήκευσαν στα σπίτια τους. Οι πλειστηριασµοί και οι εξώσεις, η έλλειψη σπιτιών και τα πανάκριβα ενοίκια, δεν είναι φυσικά φαινόµενα αλλά άλλη µία όψη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Κράτος και κεφάλαιο βάζουν τα κέρδη τους πάνω από τις ανάγκες µας, µε άλλη µια βίαιη συστηµική επίθεση στις ζωές µας και στην ανάγκη µας για στέγαση.Αυτή τη φορά, η άµεση ανταπόκριση του κόσµου και η αλληλεγγύη απέτρεψαν την έξωση των γειτόνων µας από το σπίτι τους, το βέβαιο όµως είναι ότι τα αρπακτικά της doValue θα ξαναεπιχειρή- σουν. Είναι κρίσιµο όλη η γειτονιά να αναπτύξει άµεσα αντανακλαστικά, ώστε να βρεθούµε στο πλάι των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι που διαµένουν αλλά και κάθε πληττόµενου/ης.
Η στέγαση είναι ανάγκη, όχι ευκαιρία για κερδοφορία.
Καλούµε τον κόσµο της γειτονιάς και κάθε αλληλέγγυα/ο σε επιφυλακή, ώστε να αποτραπεί κάθε µελλοντική απόπειρα έξωσης στη περιοχή.
Να µπλοκάρουµε τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, που για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών πετάνε οικογένειες στο δρόµο.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Το Σάββατο 26/10 στις 21:00 θα πραγματοποιηθεί μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τα 32 διωκόμενα συντρόφια για την πορεία υπεράσπισης των καταλήψεων στις 19/7/2024. Το μπαρ θα γίνει στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38).
Περισσότερα λόγια για την υπόθεση:
Την Παρασκευή 19/7/2024, είχε καλεστεί πανελλαδική μέρα δράσης υπεράσπισης των καταλήψεων. Στην Αθήνα εκείνη την ημέρα πραγματοποιήθηκε κεντρική πορεία, με αφετηρία την πλ. Βικτωρίας, διοργανωμένη από καταλήψεις, στέκια και συλλογικότητες. Ήδη από την προσυγκέντρωση υπήρχε πληθώρα ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων πέριξ της πλατείας. Η πορεία ξεκίνησε περικυκλωμένη από μπάτσους, με προκλητική συμπεριφορά. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα, όταν στη γωνία Αχαρνών και Δεριγνύ τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στον κόσμο με τον πλέον χαρακτηριστικό τους τρόπο: χρήση χημικών, κρότου λάμψης και ξύλο. Ακολούθησε κυνηγητό στα γύρω στενά, ενώ ΜΑΤ και ΔΡΑΣΗ χτυπούσαν ανελλιπώς οποιαδήποτε προσπάθεια ανασυγκρότησης του σώματος της πορείας. Ο απολογισμός ήταν 38 προσαγωγές, εκ των οποίων οι 32 μετατράπηκαν σε συλλήψεις (δύο εξ αυτών μέλη της συνέλευσής μας). Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν τα συντρόφια είναι: απόπειρα σωματικής βλάβης, οπλοκατοχή/οπλοχρησία, βία κατά υπαλλήλων, φθορά ξένης ιδιοκτησίας και απείθεια. Ακολούθησε κράτηση στη ΓΑΔΑ και στο Α.Τ. Μαραθώνα για 3 μέρες, μέχρι και τη Δευτέρα οπού αφέθηκαν.
Η οργάνωση πανελλαδικής μέρας δράσεων υπεράσπισης των καταλήψεων και η πορεία που ακολούθησε στην Αθήνα, ήταν μία απάντηση στις συνεχείς επιθέσεις που δέχονται οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και οι καταλήψεις. Λίγα μόνο παραδείγματα είναι: η πέμπτη εκκένωση και κατεδάφιση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου, η δεύτερη εκκένωση του Κοινωνικού Κέντρου Ζιζάνια, η πέμπτη εκκένωση του Αναρχικού Στεκιού Utopia A.D στην Κομοτηνή και πολύ πρόσφατα, η εκκένωση του Παπουτσάδικου στο Χαϊδάρι και οι δύο απανωτές εκκενώσεις της Libertatia στη Θεσσαλονίκη. Αλλά γιατί θεωρούμε τόσο σημαντικές τις καταλήψεις; Οι καταλήψεις και γενικά οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, δρουν σαν ορμητήριο των πολιτικών μας προταγμάτων, ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση, τον φασισμό, την κρατική βαρβαρότητα, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις έμφυλες καταπιέσεις. Κόντρα στον θεσμό της ιδιοκτησίας, στις καταλήψεις διαμορφώνονται και δοκιμάζονται στην πράξη η αυτοοργάνωση, η αντιιεραρχία, η αντιεμπορευματικότητα και οι αδιαμεσολάβητες σχέσεις και αποτελούν ανάσες ελευθερίας μέσα στον αποπνικτικό αστικό ιστό. Μέσα σε αυτές πραγματοποιούνται πολιτικές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, συλλογικές κουζίνες, δραστηριοποιούνται καλλιτεχνικές ομάδες και άλλα πολλά, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούν ως στέγη για άτομα που είτε το έχουν ανάγκη, είτε το κάνουν ως μια ευρύτερη πολιτική επιλογή. Για όλους τους παραπάνω λόγους – και πολλούς ακόμα – αντιλαμβανόμαστε τις καταλήψεις ως εικόνα από το μέλλον που θα θέλαμε, ένα μέλλον χωρίς αφεντικά και κράτη. Για αυτό και βρίσκονται στο στόχαστρο των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών, όπως και κάθε κίνηση αλληλεγγύης και εγχείρημα προάσπισής τους.
Η γενικευμένη καταστολή είναι η στρατηγική του κράτους σε μια πολεμική περίοδο θανάτου, εξαθλίωσης και κατατρεγμών στο εξωτερικό και άγριας εκμετάλλευσης και φτωχοποίησης από το αυξημένο κόστος διαβίωσης, στο εσωτερικό που χαρακτηρίζεται από κοινωνική απογοήτευση και μιζέρια. Τους αγώνες που διεκδικούν και αμφισβητούν τα κυρίαρχα αφηγήματα, το κράτος επιχειρεί να τους φιμώσει και να τους απονομιμοποιήσει κοινωνικά. Προσφάτως, σε πανεπιστήμια (εισβολή μπάτσων στο ΑΠΘ μετά από παρέμβαση στον πρύτανη, όργιο καταστολής στο Κάτω Πολυτεχνείο στη βραδιά του ερευνητή) και στον δρόμο (συνεχείς επιθέσεις σε πορείες, βλ. πορεία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ένα χρόνο μετά την έναρξη της γενοκτονίας) η μπατσοκρατία, η βία, οι συλλήψεις και οι διώξεις γίναν κανονικότητα αξιοποιώντας τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα και στον κώδικα ποινικής δικονομίας, που μεταφράζονται σε δυσανάλογα αυστηρές ποινές και συνολικά σε ένα πιο αυταρχικό δικαστικό σύστημα. Η καταστολή είναι κομμάτι της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας των δολοφονιών σε σύνορα και Α.Τ., των πογκρόμ και της καθημερινής βίας που βιώνουν τα πιο περιθωριοποιημένα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα κομμάτια της τάξης μας (Ρομά, μετανάστ(ρι)ες, τοξικοεξαρτημένα κ.α.) από τα σώματα ασφαλείας και το σοφρωνιστικό σύστημα. Το κράτος μην έχοντας να υποσχεθεί τίποτα πλέον, εφαρμόζει τις πολιτικές υποτίμησης και εξόντωσης με ραγδαιότητα.
Σε πείσμα των καιρών και παρά τις δυσμενείς συνθήκες που καλούμαστε να αντιμετωπίζουμε καθημερινά, θεωρούμε μονόδρομο το δυνάμωμα των συλλογικών αγώνων, με οριζόντιο χαρακτήρα που δημιουργούν ρήγματα και απειλές για την κυριαρχία και συμβάλλουν στην ικανοποίηση των αναγκών μας. Σε αυτή την κατεύθυνση, είναι αναγκαία η παρουσία μας στον δρόμο και εν γένει στον δημόσιο χώρο. Μόνο έτσι μπορούμε να αναδείξουμε ό,τι θέλουν να μείνει στην αφάνεια και να ταράξουμε τα νερά της «εύρυθμης» καθημερινότητας που αφήνει χώρο μόνο για εργασία και κατανάλωση. Αναπόσπαστο κομμάτι των συλλογικών μας αντιστάσεων και ισχυρό όπλο ενάντια στις διώξεις που βιώνουμε, είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη που αποτελεί ανάχωμα στον φόβο και την ηττοπάθεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλη. Όλοι/ες/α στα δικαστήρια της Ευελπίδων, την Πέμπτη 7/11/2024.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Αυτή τη περίοδο κολλιέται στις γειτονιές των νοτίων η παραπάνω αφίσα.
Ενάντια σε εθνικισμό-ρατσισμό-φασισμό, στον πόλεμο, την εκμετάλλευση, την εξαθλίωση, τις έμφυλες καταπιέσεις, την καταστροφή της φύσης, τον ολοκληρωτικό έλεγχο των ζωών μας, την κρατική βία, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τον ατομικισμό και την αποξένωση Ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία & κάθε σχέση εξουσίας
Να ξεφυτρώσουν από τα νότια μέχρι και παντού… η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ [συνελεύσεις, συλλογικότητες, στέκια-καταλήψεις, κοινότητες αγώνα και αλληλοβοήθειας] η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ [αγώνες ταξικοί, αντιφασιστικοί, συγκρουσιακοί, αντιεραρχικοί, αντιθεσμικοί, συμπεριληπτικοί, πολύμορφοι] η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ [μεταξύ των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεσμένων, των αντιστεκόμενων,των εκτοπισμένων, ντόπιων και μεταναστριών] …εκεί που δεν τις σπέρνουν
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net
Πριν ένα χρόνο, το ελληνικό λιμενικό εφαρμόζοντας την αντιμεταναστευτική πολιτική του Ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βύθισε το πλοίο «Ανδριάννα», πνίγοντας παραπάνω από 600 μετανάστρες/τριες στα ανοιχτά της Πύλου. Καμία κρατική δολοφονία να μην μείνει αναπάντητη!
Στηρίζουμε την πορεία για τον ένα χρόνο από το ναυάγιο την Παρασκεύη 14/6 στις 19:00 στα Προπύλαια.
Γέμισε η Μεσόγειος κορμιά μεταναστών, είναι και οι Έλληνες φονιάδες των λαών
Την Κυριακή 18/2 θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ Dreams of Silk στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38). Μετά την προβολή, θα ακολουθήσει συζήτηση.
Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ: Συνεντεύξεις μαθητριών ενός σχολείου στην Τεχεράνη το 2002, στις οποίες μιλούν για την καθημερινότητα, τα όνειρά τους, τους στόχους τους, τους προβηματισμούς και τα εμπόδια που τους επιβάλλονται.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Στις 11 Νοεµβρίου 2023, ο 17χρονος Ροµ Χρήστος Μιχαλόπουλος εκτελείται από ένστολο της ΟΠΚΕ επειδή δεν σταµάτησε σε έλεγχο. Το 2022 ήταν ο 16χρονος Κώστας Φραγκούλης για 20 ευρώ βενζίνη. Το 2021 ο 18χρονος Νίκος Σαµπάνης µετά από καταδίωξη. Οι ρατσιστικές-ταξικές αυτές δολοφονίες προστίθενται στον µακρύ κατάλογο αίµατος της ΕΛΑΣ.
Ανέκαθεν οι αστυνοµίες, οι στρατοί και τα λιµενικά αναλάµβαναν τη βρώµικη δουλειά του Κράτους. Οι φτωχοι, τα αποκλεισµένα άτοµα, οι εξεγερµένες, οι απεργοι, τα απείθαρχα, οι µετανάστριες, οι µη κανονικοί, οι εκάστοτε εσωτερικοι εχθροι έρχονται διαχρονικά αντιµέτωποι µε ξυλοδαρµούς, βασανισµούς, βιασµούς και εκτελέσεις, χάριν της διασφάλισης της «κοινωνικής ειρήνης», της τάξης και της ασφάλειας.
Σε µια περίοδο φτωχοποίησης, άγριας εκµετάλλευσης και µαζικών θανάτων πού αποδίδονται σε «τυχαία» περιστατικά και «φυσικά φαινόµενα» (Τέµπη, πυρκαγιες, πληµµύρες), οι εν ψυχρώ κρατικές δολοφονίες είναι όλο και πιο συχνές, αντιµετωπίζονται όλο και πιο κυνικά απο τους κρατικούς µηχανισµούς, µένουν αναπάντητες και κανονικοποιούνται στα µυαλά µας.
Κόντρα στην λήθη και στην αποµόνωση, και αρνούµενοι/ες/α να συνηθίσουµε τον θάνατο, καλούµε σε ανοιχτή συζήτηση µε θέµα τις κρατικές δολοφονίες αναζητώντας τις απαντήσεις που µπορούν να δοθούν µέσω των αντιστάσεων µας.
Ως Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια – Μολόχα στηρίζουμε την Πορεία Υπεράσπισης των καταλήψεων & ελεύθερων χώρων που καλείται από Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια, Στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες το Σάββατο 21 Οκτωβρίου στις 12:00 στον Σταθμό ΗΣΑΠ Άνω Πατήσια.
Ακολουθεί το κείμενο της αφίσας:
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις. Κάτω τα χέρια από τα πάρκα και τις πλατείες. Η πόλη δεν ανήκει σε εργολάβους, επιχειρηματίες και τουρίστες. Η πόλη ανήκει σε μας που ζούμε τους χώρους και ζωντανεύουμε το χρόνο της. Σε εμάς που την χτίζουμε και παράγουμε τον πλούτο της.
Οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι χώροι είναι η ζωή κόντρα στον καθημερινό θάνατο που μας επιβάλουν. Γιατί εκεί συγκρούεται η κουλτούρα της συλλογικοποίησης με την κουλτούρα της ιδιώτευσης. Εκεί οργανωνόμαστε ενάντια στις κρατικές πολιτικές, στον εξευγενισμό, στις περιφράξεις, στην ακρίβεια, στα αυξημένα νοίκια, στην τουριστικοποίηση και στην καταστολή. Για έναν κόσμο χωρίς ρατσισμό, κουϊροφοβία και πατριαρχία.
Οι εκκενώσεις των καταλήψεων Άνω-Κάτω Πατησίων (Νάξου 75 & Κρασσά) και Ζιζάνια (Φυλής & Φερών) δεν θα μείνουν αναπάντητες. Αλληλεγγύη στην εκκενωμένη κατάληψη Ευαγγελισμού (Κρήτη), και στα κατειλημμένα στέκια Πολυτεχνείου ΕΜΠ και “Καλιαρντά” που επανακαταλήφθηκαν.
ΝΤΟΠΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ.
