Αφίσα που κολλιέται αυτή τη περίοδο στις γειτονιές μας και συνοδεύει το παρακάτωκείμενο.
ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, TΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Τον τελευταίο καιρό στις γειτονιές µας όπως και στην υπό- λοιπη Αθήνα, γίνεται πιο αισθητή η παρουσία φασιστοει- δών είτε πιο οργανωµένα (βλ. µικρή περατζάδα στο κέντρο της Αργυρούπολης) είτε πιο µουλωχτά σε βραδινές ώρες (επιθέσεις και λιντσαρίσµατα σε µετανάστες, οµοφοβικούς τραµπουκισµούς, σπρέι σε τοίχους κλπ).
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Υπερασπιζόµαστε τις γειτονιές µας, αποµονώνουµε την παρουσία τους και αντιµετωπίζουµε τις επιθέσεις τους. Φτύνουµε στα µούτρα όποιον χρησιµοποιεί ρατσιστικό, εθνικιστικό και οµοτρανσφοβικό λόγο. Όπως και τα προη- γούµενα χρόνια, έτσι και τώρα, στην Αργυρούπολη και στις γειτονιές των νοτίων, οι φασίστες δεν θα πάρουν χώρο, δεν θα βρουν εύφορο έδαφος και είναι ανοιχτό στοίχηµα για όλους/ες/α µας να ξαναµπούν στις τρύπες τους.
Μολόχα Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ
Η καπιταλιστική κρίση αλλάζει συνεχώς πρόσωπο (οικονομική, ενεργειακή, υγειονομική, περιβαλλοντική, μεταναστευτική κλπ) και τα σπασμένα της φορτώνονται ξανα και ξανά στις πλάτες μας. Κάθε φορά παρουσιάζεται ως «έκτακτη ανάγκη», μετατρέποντας το δήθεν προσωρινό και το «δεν γίνεται αλλιώς» σε μόνιμο καθεστώς κάνοντας την καθημερινότητα μας όλο και πιο σκληρή. Άγρια ταξική εκμετάλλευση (ανεπαρκείς μισθοί, ωράρια-λάστιχο, εργατικά «ατυχήματα»), στεγαστικό (ενοίκια χωρίς φρένο, εξώσεις), αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών (ακρίβεια σε σούπερ μάρκετ, λογαριασμούς, μετακινήσεις) και ένα καθεστώς κοινωνικής ασφυξίας όπου τα πάντα επιτηρούνται, τα πρόστιμα πέφτουν βροχή και η αστυνομοκρατία είναι καθεστώς, συνθέτουν τις ζωές όλων των καταπιεσμένων στην ελλάδα και παγκόσμια.
Φυσική συνέχεια των κρίσεων αποτελούν οι πόλεμοι για τα κρατικά-καπιταλιστικά συμφέροντα (γεωπολιτική επιρροή, έλεγχος πόρων/πρώτων υλών/εμπορικών οδών). Έξω από τα εθνικά σύνορα οι ένοπλες, αιματηρές σύγκρουσεις στις οποίες συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα όλα τα κράτη (και η Ελλάδα) σπέρνουν τον θάνατο, οδηγούν στην εξαθλίωση και τους διωγμούς πληθυσμών και καταστρέφουν ολόκληρες περιοχές. Στο εσωτερικό ο πόλεμος χρησιμοποιείται ως μόνιμη απειλή πάνω από τα κεφάλια μας ώστε να πειθαρχηθούμε, να πληρώσουμε τις πολεμικές δαπάνες και να προετοιμαστούμε να σκοτωθούμε όταν χρειαστεί. Σε αυτή τη κατεύθυνση είναι το μαμούθ εξοπλιστικό πρόγραμμα Readiness 2030 προϋπολογισμού 800 δις ευρώ για αγορά όπλων, θωράκιση και ισχυροποίηση των συνόρων, ενίσχυση των στρατών και χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων, το οποίο πάει χέρι-χέρι με το αντίστοιχο νομοσχέδιο του Δένδια (πολεμικές δαπάνες εις βάρος κοινωνικών, αυστηροποίηση στρατιωτικής θητείας) αλλά και την πάντα επίκαιρη εθνικιστική προπαγάνδα. Τα χερσαία και υδάτινα σύνορα εδώ και χρόνια αντιμετωπίζονται ως εμπόλεμες ζώνες και οι μετανάστες ως εισβολείς και μέγιστη απειλή για τη χώρα. Οι επίσημες αντιμεταναστευτικές πολιτικές στοχοποιούν τους μετανάστες και όχι τις αιτίες του πολέμου και της φτώχειας ως πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με κάθε κόστος (pushbacks, φυλακίσεις, στέρηση δικαιωμάτων) και έχουν οδηγήσει σε μια σειρά από εν ψυχρώ δολοφονίες με πιο πρόσφατη αυτή στη Χίο από το λιμενικό με τις ευλογίες του υπουργού Πλέυρη. Παράλληλα συνεχίζεται η εξωτερική πολιτική που γεννάει τις αιτίες της μετανάστευσης (πόλεμος, φτώχεια).
Μέσα σε αυτό το αντιμεταναστευτικό, μιλιταριστικό και εθνικιστικό κλίμα όλο το πολιτικό σκηνικό μετατοπίζεται (ακρό-)δεξιά δηλώνοντας και κάνοντας πράξη με χαλαρότητα πράγματα που μέχρι πριν λίγα χρόνια μας φαίνονταν αδιανότητα. Απο το φαινόμενο Trump, τους κυνηγούς κεφαλών του ICE και τις εν ψυχρώ δολοφονίες τους ως την αντιμεταναστευτική υστερία των ακροδεξιών κυβερνήσεων στην Ευρώπη και τους διάφορους πλεύρηδες. οι επίσημες, δημοκρατικές, κρατικές πολιτικές ζέχνουν ρατσισμό, αυταρχισμό και γενικευμένη καταστολή.
Η ακροδεξιά κρατική ατζέντα ανοίγει τον δρόμο για να εκφραστούν φασιστικά αντανακλαστικά σε κοινωνικό επίπεδο με μεγαλύτερη άνεση. Στις γειτονιές μας όπως και στην υπόλοιπη Αθήνα, γίνεται πιο αισθητή η παρουσία τους ειτε με φανερές και σύντομες οργανωμένες δράσεις από εθνικιστικές γκρούπες (βλ. μικρή περατζάδα φασιστοειδών που φωνάζαν συνθήματα στο κέντρο της Αργυρούπολης) είτε με πιο σπασμωδικές, ανοργάνωτες κινήσεις σε βραδινές ώρες (επιθέσεις και λιντσαρίσματα σε μετανάστες, τραμπουκισμούς, σπρέι σε τοίχους κλπ).
Διάφορες φασιστοομάδες πατώντας στο εθνικιστικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί ήδη από το 2018 με τα “μακεδονικά συλλαλητήρια”, επιχειρούν να διεκδικήσουν χώρο και να ανασυγκροτηθούν, ποντάροντας και στο αίσθημα ματαίωσης που κυριαρχεί κοινωνικά. Ιδιαίτερη έμφαση δίνουν στην στρατολόγηση των μαθητών/τριων πλασσάρωντας ένα “αντισυστημικό” προφιλ. Στην πραγματικότητα όμως, μόνο αντισυστημικοί δεν είναι, αφού ηταν πάντα στον σκληρό πυρήνα του κράτους ως μπάτσοι, στρατιωτικοί, χαφιέδες, συνεργάτες των ναζί κλπ. Για αυτούς, για την όλο και χειρότερη κατάσταση που ζούμε, υπαίτιος δεν είναι ο καπιταλισμός και το κράτος, αλλά οι πρόσφυγες/μετανάστ[-ρι]ες, οι ρομά, οι αναρχικές/κομμουνιστές/αριστεροί και κάθε αντιστεκόμενο. Με θεωρίες συνομωσίας περί “αντικατάστασης πληθυσμού”, woke ατζέντας, μασόνους κ.λπ. συσκοτίζουν τις πραγματικές αιτίες για τις ταξικές ανισότητες και την φτωχοποίηση και φανατίζουν τους πρόθυμους να τους ακούσουν. Συστηματικά προσπαθούν να μετατρέψουν την διάχυτη αγανάκτηση και απαισιοδοξία σε ρατσισμό, ομοφοβία και μισαλλοδοξία, πειθάρχηση στο κράτος, υπακοή στους ισχυρούς και λατρεία των στολών (στρατού, αστυνομίας) και των συμβόλων (σημαία,θρησκεία).
Δεν είναι γραφικοί νοσταλγοί του παρελθόντος, αλλά οπαδοί του ναζισμού και του απολυταρχισμού και όταν οι κοινωνικές αντιστάσεις δεν τους αναχαιτίζουν, και κράτος και κεφάλαιο έχουν ανάγκη της υπηρεσίες τους, περνούν από τα λόγια στις πράξεις. Προχωρούν σε επιθέσεις εναντίον μεταναστών εργατών, ρατσιστικών πογκρόμ και εν ψυχρώ δολοφονιών στο όνομα των μισάνθρωπων ιδεών τους. Ως γνήσιοι εχθροί της ελευθερίας, στοχοποιούν κάθε καταπιεσμένο και όσα αρνούνται να χωρέσουν στα πατριαρχικά πρότυπα και παρακινούν σε ομοφοβική και τρανσφοβική βία. Με τις πλάτες του κράτους και δίπλα στις γραμμές της αστυνομίας, υπερασπιζόμενοι το δόγμα “τάξη και ασφάλεια” και την κοινωνική ειρήνη βρίσκονται ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες, τις απεργίες, τις εξεγέρσεις ενώ απειλούν χώρους αγώνα και αντιφασίστες/στριες. Οι φασίστες είναι μια πολύ χρήσιμη εφεδρεία του κράτους. Άλλωστε όπως λέει και το σύνθημα “όπου δεν φτάνει το γκλοπ του μπάτσου, φτάνει το μαχαίρι του φασίστα”.
Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό, είναι κομμάτι του αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, ενάντια στους πολέμους τους, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό. Βάζουμε αναχώματα στο φασισμό ενισχύοντας τις συλλογικές αντιστάσεις ενάντια στους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου, που κατατρώνε τις ζωές μας. Στηρίζοντας συλλογικά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και δομές αγώνα. Δείχνοντας ταξική αλληλεγγύη ενάντια στους επίπλαστους διαχωρισμούς, τις διακρίσεις και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Δεν περιμένουμε από κανένα κρατικό θεσμό να περιορίσει ή να φυλακίσει τον φασισμό. Ο φασισμός τσακίζεται με τις δικές μας δυνάμεις, στο δρόμο και στις συνειδήσεις. Υπερασπιζόμαστε τις γειτονιές μας, απομονώνουμε την παρουσία τους και αντιμετωπίζουμε τις επιθέσεις τους. Φτύνουμε στα μούτρα όποιον χρησιμοποιεί τον ρατσιστικό, εθνικιστικό και ομοτρανσφοβικό λόγο. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και τώρα, στην Αργυρούπολη και γενικά στις γειτονιές των νοτίων, οι φασίστες δεν θα πάρουν χώρο, δεν θα βρουν εύφορο έδαφος και είναι ανοιχτό στοίχημα για όλους/ες/α μας να ξαναμπούν στις τρύπες τους.
ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΣΟ ΜΑΣ ΤΑΪΖΟΥΝ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΦΥΛΗ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Μολόχα
συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
Αργά το βράδυ της Τετάρτης 5/3/2025, δύο µετανάστες εργάτες αφού έχουν σχολάσει από τη δουλειά, περιµένουν το νυχτερινό λεωφορείο για να πάνε σπίτι τους. Εκεί, στη στάση δίπλα στο µετρό Αργυρού- πολης, δέχονται βίαιη επίθεση από άτοµα µε µηχανάκια. Τους ξυλοκοπούν, τους µαχαιρώνουν και τους κλέβουν τα κινητά. Τα θύµατα καταλήγουν στο νοσοκοµείο για τις πρώτες βοήθειες. Είναι προφανές ότι κίνητρο των επιτιθέµενων δεν ήταν η ληστεία.
Το νυχτερινό λεωφορείο που διαπερνά την Λ. Βουλιαγµένης και ενώνει τα νότια µε το κέντρο και τα δυτικά είναι γεµάτο µε µετανάστ[-ρι]ες που εργάζονται σε µαγαζιά εστίασης, σε σπίτια, σε κήπους κ.α.. Οι ξεφτίλες αυτοί επιτέθηκαν σε ανθρώπους που αναγκάζονται να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της Αθήνας για να βγάλουν το ψωµί τους, περιµένοντας το 790 µέσα στη νύχτα, µετά από εξουθενωτικές βάρδιες.
∆εν είναι πρωτοφανές φαινόµενο. Στο πρόσφατο παρελθόν έχουµε δει αντίστοιχες – φαινοµενικά τυχαίες
– επιθέσεις, οργανωµένα πογκρόµ ακόµα και δολοφονίες. Οι αρρωστηµένες αντιλήψεις περί φυλετικής ανωτερότητας και εθνικής καθαρότητας επιχειρούν να επιβληθούν στις γειτονιές µας µε τη βία. Οι επιθέ- σεις αυτές εκ πρώτης όψεως είναι µια επίδειξη µαγκιάς αλλά στην πραγµατικότητα αποτελούν προσπά- θεια επιβολής και τροµοκράτησης προς όσους θεωρούνται επικίνδυνοι για το έθνος, τη θρησκεία, τον πολιτισµό, την εθνική οικονοµία ή ότι άλλο τους κατέβει στο κεφάλι. Τα θύµατα κρίνονται ως κατώτερα µε βάση το χρώµα δέρµατος, την καταγωγή, τη θρησκεία και φυσικά µε βάση το εισόδηµα.
Από το Αιγαίο και τον Έβρο, µέχρι τα Α.Τ., τους δρόµους και τους χώρους εργασίας η κρατική [αντι-] µετα- ναστευτική πολιτική κακοποιεί και δολοφονεί. Όπου όµως δεν φτάνουν τα όπλα των λιµενικών και των µπάτσων, όπου δεν επαρκεί ο mainstream καθηµερινός ρατσισµός και εθνικισµός των ΜΜΕ, όπου τα αφεντικά δυσκολεύονται να εφαρµόσουν συνθήκες γαλέρας, αναλαµβάνουν τα φασιστοειδή. Οι θρασύ- δειλες αυτές επιθέσεις, πέρα από το να ικανοποιούν το αίσθηµα τάξης και ασφάλειας ενός εκφασισµένου κοµµατιού της κοινωνίας, συµβάλλουν στην πειθάρχηση, την πιο άγρια εκµετάλλευση και εξαθλίωση του πιο υποτιµηµένου εργατικού δυναµικού και κατ’ επέκταση όλων µας. Η κρίση βαθαίνει και ο καπιταλισµός δείχνει την πιο απάνθρωπη πλευρά του αφήνοντας στην άκρη το κοινωνικό του προσωπείο. Από τα Τέµπη και την Πύλο µέχρι τα εργοτάξια πολυκατοικιών σε χλιδάτες περιοχές (την Τετάρτη 12/03/2025, 28χρονος εργάτης, σκοτώθηκε στη Βούλα από ηλεκτροπληξία κατά την εκφόρτωση υλικών σε οικοδοµή) και την Ηλιούπολη (κύκλωµα trafficking / πρόσφατες οµοφοβικές επιθέσεις) φαίνεται πόσο ευάλωτοι/ες/α και αναλωσιµές/α/ες είµαστε. Η ρατσιστική, ταξική και πατριαρχική βία είναι εκφάνσεις του κοινωνικού πολέµου που διεξάγεται απέναντι µας.
Εντέλει, µετά από κάθε τέτοιο περιστατικό ντροπής και ξεφτίλας τίθονται πιο επιτακτικά τα ερωτήµατα: Θα αφήσουµε τις γειτονιές µας να γίνουν σφαγεία; Θα φοβούνται άνθρωποι να κυκλοφορήσουν ελεύ- θερα λόγω του χρώµατος του δέρµατος τους; Θα ανεχτούµε τους κανίβαλους αυτού του κόσµου να δρουν ανενόχλητοι;
Να µην επιτρέψουµε στην βαρβαρότητα να ριζώσει στις γειτονιές µας.
Οι απόπειρες των φασιστοειδών να βγουν από τις τρύπες τους – ακόµα και µέσα στη νύχτα – δεν θα µείνουν αναπάντητες.
Αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες ντόπιων-µεταναστ[-ρι]ων σε γειτονιές, χώρους εργασίας, σχολεία και κάθε κοινωνικό πεδίο.
Μέχρι όλοι/α/ες να είµαστε ελεύθεροι/α/ες.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δολοφονείται στο Κερατσίνι από ναζιστικό τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η περίοδος εκείνη στιγματίστηκε από την προσπάθεια των φασιστών να κυριαρχήσουν στους δρόμους με διακριτή παρουσία και επιθέσεις σε μετανάστ[-ριες] (επίθεση σε Αιγίπτιους αλιεργάτες, δολοφονία Σαχτζάτ Λουκμαν), αυτοοργανωμένους χώρους, αναρχικές, αριστερούς πάντα με τις πλάτες του κράτους. Από την άλλη οι μαζικές, πολύμορφες, δυναμικές δράσεις (αντιφασιστικές πορείες, επιθέσεις σε γραφεία της Χ.Α., περιφρουρήσεις) των αντιφασιστών έκαναν σαφές στους φασίστες ότι ο δημόσιος χώρος θα γίνεται όλο και πιο εχθρικός γι’ αυτούς και έβαλαν φραγμούς στην εξάπλωση τους.
Στα 11 χρόνια αυτά, μεσολάβησε το ξέπλυμα του κράτους μέσω της καταδίκης της Χ.Α. και ο περιορισμός της συγκροτημένης παρουσίας των φασιστών στους δρόμους. Ο φασισμός όμως διαχύθηκε και ριζώθηκε κοινωνικά ενώ εκφράστηκε και εκλογικά. Οι ρατσιστικές, οι ομοφοβικές και οι τρανσφοβικές επιθέσεις, ο φασιστικός και ρατσιστικός λόγος, τα εθνικιστικά συλαλλητήρια, οι ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων, οι αυτόκλητες ένοπλες συμμορίες στα σύνορα και η δημιουργία ενός δυναμικού ακροδεξιού ρεύματος επικρότησης των αντιμεταναστευτικών πολιτικών, της τάξης, της ασφάλειας και των παραδοσιακών αξιών της πατριαρχίας και των σεξιστικών διακρίσεων είναι το αποτέλεσμα αυτής της εδραίωσης.
Στα 11 χρόνια αυτά, περίοδο συστημικής κρίσης και ενεργοποίησης μόνιμου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, το κράτος λογοδοτεί όλο και λιγότερο, προωθεί τη ρητορική και τις πολιτικές που εξέφραζαν οι φασίστες εντείνοντας τους διαχωρισμούς, την εκμετάλλευση και την καταστολή και κλείνει το μάτι στις νέες φασιστικές παραφυάδες. Στο κοινοβούλιο (ψήφιση νέου ποινικού κώδικα, εργατικών νομοσχεδίων, αναπτυξιακού νόμου κ.α.), στα δικαστήρια (εκδικητικές διώξεις και φυλάκισεις, ατιμωρησία μπάτσων-δολοφόνων) και στην καθημερινότητα (δολοφονίες μεταναστών και ρομά, ξυλοδαρμοί ανηλίκων, απαγόρευση διαδηλώσεων και απεργιών, εκκένωση καταλήψεων) εκφράζεται η αλληλένδετη σχέση κοινοβουλευτικής δημοκρατίας-φασισμού με σκοπό την πλήρη κυριαρχία του καπιταλισμού πάνω στους υποτελείς και την ικανοποίηση συμφερόντων εφοπλιστών, βιομήχανων και εργολάβων. Άλλωστε το κράτος θέλει διαρκώς να μας υπενθυμίζει ότι κατέχει το μονοπώλιο της βίας και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει όπως το βολεύει, θέλοντας κάθε φορά να προασπιστεί καπιταλιστικά συμφέροντα.
Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες δικαστηρίων ούτε καταδικάζεται με συστημικά μέσα. Άλλωστε, με την ίδια ευκολία που το σύστημα καταδικάζει τον φασισμό, το ίδιο εύκολα τον βάζει και στο κοινοβούλιο. Ο φασισμός αντιμετωπίζεται στον δρόμο με συλλογικούς, ακηδεμόνευτους, αντιιεραρχικούς αγώνες, στις γειτονιές, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους εργασιακούς μας χώρους, στους τόπους που ζούμε και κινούμαστε. Ο φασισμός μπορεί να συντριβεί μόνο αν καταστραφεί το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει.
Ενάντια σε φασίστες, κράτος, αφεντικά – Κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά
Ζούμε μαζί δουλεύουμε μαζί ντόπιοι- μετανάστριες τσακίζουμε ναζί
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
