Τα ενοίκια στα ύψη, το σούπερ μάρκετ απλησίαστο, το ρεύμα πανάκριβο. Τα πάντα ακριβαίνουν χωρίς σταματημό. Ως εδώ! Δεν θα μείνουμε απλοί παρατηρητές. Αντιστεκόμαστε στην διαρκή υποτίμηση των ζωών μας, συλλογικά, αυτοοργανωμένα, αλληλέγγυα.
Στηρίζουμε την διαδήλωση ενάντια στην ακρίβεια, το Σάββατο 20/4 στις 12:00 στο μετρό της Δάφνης.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
moloha_notia@espiv.net
Την Κυριακή 18/2 θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ Dreams of Silk στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38). Μετά την προβολή, θα ακολουθήσει συζήτηση.
Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ: Συνεντεύξεις μαθητριών ενός σχολείου στην Τεχεράνη το 2002, στις οποίες μιλούν για την καθημερινότητα, τα όνειρά τους, τους στόχους τους, τους προβηματισμούς και τα εμπόδια που τους επιβάλλονται.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
moloha_notia@espiv.net
Την Κυριακή 17/12 καλέσαμε σε Πολιτικό Καφενείο-Ανοιχτή Συζήτηση για τις κρατικές δολοφονίες.
Κρίναμε δόκιμη την δημοσίευση της (επιμελημένης) εισήγησης της συνέλευσής μας για την συζήτηση.
Εισήγηση για ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ-ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τις ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ
Στις 11 Νοεμβρίου 2023, ο 17χρονος Ροµ Χρήστος Μιχαλόπουλος εκτελείται από ένστολο της ΟΠΚΕ επειδή δεν σταμάτησε σε έλεγχο. Το 2022 ήταν ο 16χρονος Κώστας Φραγκούλης για 20 ευρώ βενζίνη. Το 2021 ο 18χρονος Νίκος Σαµπάνης µετά από καταδίωξη. Το μοτίβο είναι μάλλον προφανές. Και προφανής είναι και ο θεσμικός ρατσισμός απέναντι στους Ρομά, που τόσο οπλίζει τα χέρια των μπάτσων και τους δίνει το ελεύθερο να σκοτώνουν, όσο και την κοινωνία να δικαιολογεί και να νομιμοποιεί από την πλευρά της τις δολοφονίες αυτές. Η αιματηρή λίστα των κρατικών δολοφονιών δεν σταματά εκεί. Τον Σεπτέμβριο, ο Κώστας Μανιουδάκης πέφτει νεκρός ύστερα από βασανισμό και ξυλοδαρμό από τα σώματα ασφαλείας των ΤΑΕ- Σούδας, ενώ στο πλαίσιο της εντεινόμενης αστυνομικής βίας και καταστολής, 16χρονη αντιφασίστρια δέχεται δολοφονική επίθεση από άντρα της ΟΠΚΕ στο Νέο Ηράκλειο. Κοινός παρονομαστής όλων των περιπτώσεων που αναφέρθηκαν είναι πάλι ένα μοτίβο που αυτή τη φορά περιλαμβάνει το τρίπτυχο: δολοφονία-συγκάλυψη-λήθη. Και αυτό το μοτίβο εφαρμόζεται πάνω κάτω σε όλα τα ονόματα που βρίσκονται στον μακρύ κατάλογο δολοφονημένων από την ΕΛΑΣ, ο οποίος, κατά τη διάρκεια της αναζήτησης μας για πληροφορίες και ζύμωση, μας έσφιξε ακόμα πιο πολύ αυτόν τον κόμπο στο στομάχι. Και αυτός ο κόμπος μάλλον σφίγγεται καθημερινά, μαζί με το πάγωμα και την συνεχή αποστασιοποίηση και συνήθεια στην νέα (ή μάλλον όχι και τόσο νέα) πολιτική δολοφονιών που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Ταυτόχρονα, απέναντι στην ένστολη βία, η οποία βρίσκει νομιμοποίηση από όλο το σύστημα που την συντηρεί και την τρέφει, υπάρχει μια δεδομένη οργή και ένα «εμείς δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο» που όμως δεν εκφράζονται στο βεληνεκές που τους αρμόζει. Αυτές οι πρώιμες και αφιλτράριστες σκέψεις μας οδήγησαν στο να κάνουμε αυτήν την ανοιχτή εκδήλωση, να πάμε τον λόγο μας ένα βήμα παρακάτω, να ανοίξουμε το ζήτημα αυτό και να συζητήσουμε σε μια πρώτη βάση για την κρατική βαρβαρότητα που βιώνουμε και για το πως μπορούν να δοθούν απαντήσεις και να αναπτυχθούν αντανακλαστικά απέναντι σε αυτήν.
Τι εννοούμε ως κρατικές δολοφονίες;
Διαχρονικά, δεν είναι ούτε λίγες, ούτε μεμονωμένες οι φορές που οι μηχανισμοί του κράτους έχουν δολοφονήσει. Μόνο από την μεταπολίτευση και μετά να κοιτάξει κανείς, θα εντοπίσει έναν μακρύ κατάλογο εκατοντάδων δολοφονημένων από την ΕΛΑΣ. Και αυτό φυσικά, αφορά τα περιστατικά που καταφέραμε να μάθουμε και δεν συγκαλύφθηκαν προτού βγουν στην επιφάνεια. Η θανατοπολιτική του κράτους και η βία αυτής στοχεύει κυρίως τις περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες.
Άλλοτε, οι κρατικές δολοφονίες έχουν πολιτικό χαρακτήρα και αφορούν τον λεγόμενο εσωτερικό εχθρό, αναρχικές/ούς, κομμουνίστριες/στές, αγωνιστές/στριες. Για παράδειγμα η δολοφονία ανήλικων σε πολιτικοποιημένες γειτονιές όπως με τον Μιχάλη Καλτεζά (1985) και τον Αλέξη Γρηγορόπουλο (2008), οι θάνατοι που έχουν προκληθεί από ξυλοδαρμούς σε συγκεντρώσεις και πορείες, όπως με την Σταματίνα Κανελλοπούλου (1980) ή με τον Βασίλη Μάγγο (2020) και βεβαίως η δολοφονία ανταρτών πόλης, όπως ο Μιχάλης Πρέκας (1987) ή ο Λάμπρος Φούντας (2010) .
Σε άλλες περιπτώσεις, στρέφονται εναντίον των προσφύγων/μεταναστ(ρι)ων οι οποίοι βαφτίζονται μεταξύ άλλων «ασύμμετρη απειλή» και «κίνδυνος για την εθνική ακεραιότητα». Τρανταχτό παράδειγμα η καλπάζουσα συνοριακή βία μέσω πνιγμών, pushbacks κλπ. Οι κρατικοί θεσμοί εξαντλούν την αγριότητά τους ενάντια στους κατατρεγμένους, αναγκάζοντας τις βάρκες τους να γυρίσουν πίσω με ελάχιστη βενζίνη ή απλά βυθίζοντας τες, πυροβολώντας τους στα σύνορα, στοιβάζοντας τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές με άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Αποκορύφωμα αυτής της ρατσιστικής πολιτικής αποτελεί το ναυάγιο στην Πύλο όπου πάνω από 600 μετανάστ(ρι)ες πνίγηκαν με το λιμενικό απλά να παρατηρεί αν όχι να συμβάλλει στον πνιγμό τους.
Ακόμα και όσοι/ες καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα, κινδυνεύουν μέσα στις πόλεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ρατσιστικών κρατικών δολοφονιών αποτελεί το ΑΤ Ομόνοιας, το οποίο πολλάκις έχει γίνει γνωστό για θανάτους μεταναστ(ρι)ών υπό «αδιευκρίνιστες συνθήκες». Στο ίδιο πλαίσιο, δολοφονίες με διάχυτο ρατσισμό και απαξίωση για τις ζωές των πιο φτωχών είναι αυτές εναντίον των Ρομ. Οι κοινότητες των Ρομά, είναι μόνιμα στοχοποιημένες ως φύσει παραβατικές και εγκληματικές. Η ζωή τους υποτιμάται, υποβαθμίζεται και τακτικά ανάγεται σε παράδειγμα προς αποφυγή. Αυτό συμβαίνει σε τέτοιο βαθμό, που εκτός από τις συνεχείς αστυνομικές επιχειρήσεις στους καταυλισμούς τους, αρκούν ασήμαντες αφορμές για να πυροβολούνται εν ψυχρώ από τους ένστολους φονιάδες.
Συνολικά, μπορούμε να πούμε ό,τι καθετί που παρεκκλίνει από τους κανόνες και από το «φυσιολογικό» αποτελεί εν δυνάμει στόχο. Οι φτωχοί/ες, τα τοξικοεξαρτημένα, οι γκει/τρανς/λεσβίες, οι αντιστεκόμενοι/ες και κάθε κοινωνική ομάδα η οποία βρίσκεται στο περιθώριο. Οι κρατικές δολοφονίες και, κατ’ επέκταση, η κρατική βία δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο σε περιστατικά που οι άμεσοι δρώντες είναι μπάτσοι. Η έννοια της κρατικής δολοφονίας λαμβάνει για εμάς μία πιο πλατιά σημασία μιας και τα τελευταία χρόνια φαίνεται να υπάρχει άνοδος του αριθμού των νεκρών, είτε από συμβάντα κρατικής αμέλειας, είτε από ξεκάθαρη στόχευση μιας ακραία βίαιης θανατοπολιτικής από την εφαρμογή μιας σειράς πολιτικών που οδηγούν σε απώλειες με “έμμεσο” τρόπο . Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πρώτου αποτελούν το «δυστύχημα» στα Τέμπη, όπου τουλάχιστον 57 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους ως αποτέλεσμα της χρόνιας έλλειψης πόρων και την ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρομικού δικτύου, με στόχευση το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος για το κεφάλαιο. Επίσης, οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες οι οποίες εκτυλίσσονται κάθε χρόνο προκαλώντας σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καταστροφή σπιτιών και ολόκληρων οικισμών ακόμα και θανάτων δεν έχουν τις παραπάνω συνέπειες λόγω μόνο της σφοδρότητας τους και της κλιματικής αλλαγής εν γένει. Σε αντίθεση με τα λεγόμενα του κυρίαρχου αφηγήματος, είναι επακόλουθο της λεηλασίας της φύσης και της άρνησης των κρατικών θεσμών να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων, ενώ επικαλούνται την μέριμνα των πολιτών και την προστασία του περιβάλλοντος.
Γιατί το κράτος δολοφονεί; Γιατί με τόση ευκολία (πλέον);
Είναι η κακιά στιγμή; Είναι η κακή κυβέρνηση; Είναι αυθαιρεσία; Ανικανότητα; Αδιαφορία; Μήπως οι δολοφονίες είναι στιγμές του ταξικού πολέμου που διεξάγουν οι πάνω στους κάτω; Μήπως είναι ο θεσμικός και μη ρατσισμός; Κάποια από αυτά τα ερωτήματα μπορούν να απαντηθούν πιο εύκολα από μια αντιεξουσιαστική οπτική, ενώ κάποια από αυτά μπορούν να αποτελέσουν έναυσμα για συζήτηση.
Αυτό που είναι δεδομένο για μας, είναι ότι το κράτος από καταβολής του και διαχρονικά αποτελεί μια μηχανή που εκλύει άφθονη ποσότητα βίας προς τους φτωχούς, όσους και όσες κάθε φορά θεωρούνται ως περισσευούμενοι/ες, αυτούς που αντιδρούν/αγωνίζονται/εξεγείρονται ή έστω καταπατούν τους νόμους του. Αυτό που λένε κοινωνική ειρήνη και περιλαμβάνει δημόσια τάξη, ασφάλεια και υποτίθεται ευημερία χτίζεται, μεταξύ άλλων, και με την κρατική επιβολή η οποία ανάλογα την περίοδο και τον τρόπο διακυβέρνησης εκφράζεται με διαφορετικές εντάσεις και τρόπους και η οποία αναπόφευκτα θα έχει και θύματα. Ούτως ή άλλως, το κράτος ποτέ δεν δίσταζε να δολοφονήσει όσους έκρινε ως περιττούς (μετανάστες, Ρομά, «περιθωριακοί/ες»).
Αυτό που επίσης μπορούμε να πούμε, είναι ότι διανύουμε μια μακρά περίοδο άγριας εκμετάλλευσης και επίθεσης σε ότι θεωρούσαμε ως τώρα δεδομένο, η οποία αποτυπώνεται μέσα από συνεχείς κρίσεις και μια διαρκή κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης». Βάζοντας στην εξίσωση και την επικράτηση του καπιταλιστικού ιδεώδους του κέρδους ως «το απόλυτο κριτήριο» αλλά και το γεγονός ότι η επιβίωση του καπιταλισμού απαιτεί «θυσίες», αντιλαμβανόμαστε γιατί όλο και περισσότερα κομμάτια μη προνομιούχου πληθυσμού μένουν στην απέξω από αξιοπρεπείς μισθούς, κοινωνική πρόνοια κλπ βιώνοντας μια διαρκή ανασφάλεια για την επόμενη μέρα. Το κοινωνικό κράτος έχει αποσυρθεί οριστικά και η ατομική ευθύνη έχει αναχθεί σε ύψιστη αξία.
Σε αυτή τη συνθήκη τα σώματα ασφαλείας και ο στρατός αποκτούν αναβαθμισμένο ρόλο. Έχουν όλο και μεγαλύτερη ελευθερία στην καταστολή. Ξυλοκοπούν με κάθε ευκαιρία, δεν διστάζουν να ανοίξουν πυρ για ασήμαντες αφορμές οι οποίες μετέπειτα βαφτίζονται απαραίτητες για την διατήρηση του αφηγήματος «τάξη και ασφάλεια» και φυσικά προστατεύουν τα σύνορα με παράπλευρες απώλειες, οδηγώντας ανθρώπους σε πνιγμό. Η χρησιμότητα αυτής της στάσης του κράτους είναι πολλαπλή. Επικυρώνει την ιδέα ότι όσο σκατά και αν είναι τα πράγματα δεν πρέπει να κουνιέται φύλλο, κοινώς συνετίζει τρομοκρατώντας αλλά και διασφαλίζει την απρόσκοπτη κίνηση του εμπορεύματος, την ιδιοκτησία, την εθνική κυριαρχία και κλείνει το μάτι στις φασιστικές εφεδρείες του.
Συγκάλυψη από μεριάς πολιτικών, θεσμών και ΜΜΕ
Κάθε φορά μετά από μία κρατική δολοφονία, ξεκινάει ένας χορός συγκάλυψης και νομιμοποίησης. Ξεκινούν πρώτα τα ΜΜΕ, παρουσιάζοντας τα γεγονότα έτσι ώστε να δικαιολογείται ο φόνος. Πολλές φορές περιγράφονται συμβάντα εντελώς ψεύτικα, ιδίως τις κρίσιμες πρώτες ώρες και μέρες. Σκοπός της συσκότισης αυτής είναι να υπάρχουν όσο το δυνατόν λιγότερες άμεσες αντιδράσεις. Τα κρατικά όργανα είναι πάντα σε άμυνα και κινδυνεύει η ζωή τους. Στη συνέχεια, καθώς τα γεγονότα δεν μπορούν πια να αποκρύβονται, οι πολιτικοί εκπρόσωποι δικαιολογούν πλήρως το έγκλημα. Εκφράζουν την συμπαράστασή τους στους θύτες, με δηλώσεις στα ΜΜΕ και επισκέψεις στις αρμόδιες υπηρεσίες. Παράλληλα, η ενημέρωση περνάει σε ένα δεύτερο στάδιο, της νομιμοποίησης του εγκλήματος. Οι πληροφορίες εστιάζουν στο προφίλ του θύματος και όχι του θύτη. Παρουσιάζεται το παρελθόν του με μελανά χρώματα και συκοφαντείται. Διαμορφώνεται η εικόνα ενός ανθρώπου που, λόγω του παραβατικού τρόπου ζωής του, ήταν αναμενόμενο ή/και επιβεβλημένο να εξουδετερωθεί. Ο θύτης παραμένει στη σκιά. Ούτε το όνομα του δεν γίνεται γνωστό. Πρόκειται περί ενός ατόμου που πρέπει να αθωωθεί και να ταλαιπωρηθεί δικαστικά όσο το δυνατόν λιγότερο. Άλλωστε προστάτευε το κοινωνικό σύνολο από τον Άλλο, ένα πρόσωπο ξένο προς την κοινωνία και εναντίον της. Μετά από αρκετό καιρό, έρχεται η σειρά της δικαστικής εξουσίας. Στη δίκη, που είναι πια μια μικρή είδηση που ίσα ίσα αναφέρεται στον Τύπο, χρησιμοποιείται όλο το ιδεολογικό οπλοστάσιο και τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν ΜΜΕ και πολιτική εξουσία. Η αθωωτική απόφαση για τα κρατικά όργανα είναι δεδομένη. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: το Κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας, και θα το χρησιμοποιεί όποτε χρειάζεται ενάντια στους “επικίνδυνους” πληθυσμούς.
Γιατί η κοινωνική/κινηματική αντίδραση είναι δυσανάλογη;
Όπως και σε πολλές άλλες, έτσι και στην πρόσφατη δολοφονία του Χρήστου Μιχαλόπουλου, τα ΜΜΕ παρουσίασαν την ειδήση όπως βόλεψε καλύτερα, σαν ένα σενάριο εγκληματολογίας που παίζεται σε κάποιο σίριαλ, αντί για μια ωμή πραγματικότητα που συνεχώς κανονικοποιείται. Με την νέα κρατική δολοφονία, παρότι υπήρξαν αντανακλαστικά καλέσματα, πολύ σύντομα το συμβάν έμοιαζε να είχε ξεχαστεί. Το ότι δεν ανοίγει μύτη σε κάθε ακραίο περιστατικό που ακούμε μπορεί να χρεωθεί σε πολλούς λόγους. Είναι σίγουρο όμως ότι η κοινωνία δείχνει μια τρομερή ελαστικότητα τον τελευταίο καιρό στα αίσχη που συμβαίνουν αφήνοντας τα περιθώρια στο κράτος να εξαπλώσει χωρίς πολλές ενοχλήσεις τα σχέδια του για το πως θα μας συμπεριφέρονται οι μπάτσοι, για το πως θα είναι η μεταναστευτική πολιτική, για το πως θα ζούμε από δω και πέρα κλπ. Για αυτό θεωρούμε ότι έχει αξία η καταγραφή όσων από αυτούς μπορούμε να εντοπίσουμε.
Κοινωνία:
Καταρχάς, η στροφή (παγκόσμια και ειδικά πανευρωπαϊκά) που παρατηρείται προς την ακροδεξιά, και τον συντηρητισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και την ξενοφοβία αποτυπώνεται με βεβαιότητα και εντός της Ελλάδας εδώ και μία δεκαετία. Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας έχει απομακρυνθεί από αξίες όπως η αλληλεγγύη και στρέφεται προς την ξενοφοβία, τον εθνικισμό και τον ρατσισμό. Το κοινωνικό σύνολο έτσι και αλλιώς αντιδρά όλο και δυσκολότερα για ζητήματα που την πλήττουν άμεσα, πόσο μάλλον για τις ζωές αυτών που θεωρούνται παρείσακτοι, παραβατικοί ή ταραξίες όπως οι μετανάστ[ριες], οι Ρομ και οι αναρχικοί.
Επίσης, από το 2008 και μετά ζούμε σε μια περίοδο διαρκούς κρίσης με διάφορους προσδιορισμούς (δημοσιονομική, περιβαλλοντική, ενεργειακή, υγειονομική, μεταναστευτική, δημόσιου χρέους κλπ), η οποία χαρακτηρίζεται από συχνές εκλογικές διαδικασίες που οδηγούν στην τακτική ανανέωση του «συμβολαίου εμπιστοσύνης» μεταξύ του κράτους και των πολιτών του. Μην ξεχνάμε ότι η κρατική διαχείριση στην περίοδο του covid-19 όπου καθημερινά ασκούνταν πιέσεις και περιορισμοί ακόμα και στις δομικές ελευθερίες όπως στο πότε και για ποιους λόγους θα βγαίνουμε από τα σπίτια μας, συνέβαλλε στην αποδοχή της ηγεμονίας των κρατικών θεσμών ως ρυθμιστή των ζωών μας. Επίσης, η ασφυκτική οικονομική λιτότητα που ασκείται σε συνδυασμό με την διαρκή εντατικοποίηση της καθημερινότητας (αυξανόμενο κόστος ζωής, μειώσεις πραγματικών μισθών, συνεχές κυνήγι επαγγελματικής ανέλιξης) καλλιεργούν συνειδήσεις που υπακούουν στον ατομισμό. Τα προβλήματα σταματούν να συλλογικοποιούνται και να αναγνωρίζονται ως κοινά. Η κοινωνία αδυνατεί ή αδιαφορεί να αντιδράσει και να εμπιστευτεί τους συλλογικούς αγώνες ως απάντηση τόσο στην ολότητα της καθημερινής καταπίεσης που δεχόμαστε όσο και σε στιγμές όπως αυτές που περιγράφουμε.
Κίνημα:
Από την άλλη, τα κομμάτια της κοινωνίας που επιμένουν να συλλογικοποιούνται, να αυτοοργανώνονται, να αντιστέκονται και να ενεργοποιούν αντανακλαστικά αλληλεγγύης ,τα περιμένει ένα ολόκληρο οπλοστάσιο με στόχο την καταστολή, την φίμωση και την ενσωμάτωση. Από τους νόμους του κράτους που αυστηροποιούνται διαρκώς (βλ. νέος ποινικός κώδικας, εργασιακό νομοσχέδιο Γεωργιάδη κ.α.) μέχρι την αναβάθμιση της αστυνομικής βίας στις διαδηλώσεις και από εκεί την στοχοποίηση των αγωνιζόμενων, τις εκκενώσεις καταλήψεων, τον περιορισμό χώρων συνάντησης των κινημάτων κ.α. Οι δυνατότητες για ανάπτυξη συλλογικών αντιστάσεων λιγοστεύουν, η μαζικότητα δεν είναι επιθυμητή ενώ φαίνεται να υπάρχει δυσκολία να αναπτυχθούν κοινές αναλύσεις για την πραγματικότητα, στρατηγικές αντίστασης και αγώνα αλλά και ουσιώδεις μη εργαλειακές πολιτικές σχέσεις. Επίσης, αν και γίνονται προσπάθειες, παραμένει στοίχημα το να αναπτύξουμε συνδέσεις, κοινότητες και κοινούς αγώνες με τα πιο πληττώμενα κοινωνικά κομμάτια. Τέλος, μας φαίνεται απαραίτητη η επίτευξη της «κυκλοφορίας των αγώνων» (μεταφορά εμπειριών, καλών πρακτικών), η ανάπτυξη της κουλτούρας του διαλόγου και της κριτικής μεταξύ μας ώστε η ενέργεια που δίνουμε να αποτυπώνεται και να λειτουργεί σαν παρακαταθήκη για τις επόμενες προσπάθειες μας.
μολόχα- συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
moloha_notia@espiv.net
17.12.2023
Στις 11 Νοεµβρίου 2023, ο 17χρονος Ροµ Χρήστος Μιχαλόπουλος εκτελείται από
ένστολο της ΟΠΚΕ επειδή δεν σταµάτησε σε έλεγχο. Το 2022 ήταν ο 16χρονος
Κώστας Φραγκούλης για 20 ευρώ βενζίνη. Το 2021 ο 18χρονος Νίκος Σαµπάνης
µετά από καταδίωξη. Οι ρατσιστικές-ταξικές αυτές δολοφονίες προστίθενται στον
µακρύ κατάλογο αίµατος της ΕΛΑΣ.
Ανέκαθεν οι αστυνοµίες, οι στρατοί και τα λιµενικά αναλάµβαναν τη βρώµικη
δουλειά του Κράτους. Οι φτωχοι, τα αποκλεισµένα άτοµα, οι εξεγερµένες, οι
απεργοι, τα απείθαρχα, οι µετανάστριες, οι µη κανονικοί, οι εκάστοτε εσωτερικοι
εχθροι έρχονται διαχρονικά αντιµέτωποι µε ξυλοδαρµούς, βασανισµούς,
βιασµούς και εκτελέσεις, χάριν της διασφάλισης της «κοινωνικής ειρήνης», της
τάξης και της ασφάλειας.
Σε µια περίοδο φτωχοποίησης, άγριας εκµετάλλευσης και µαζικών θανάτων πού
αποδίδονται σε «τυχαία» περιστατικά και «φυσικά φαινόµενα» (Τέµπη, πυρκαγιες,
πληµµύρες), οι εν ψυχρώ κρατικές δολοφονίες είναι όλο και πιο συχνές,
αντιµετωπίζονται όλο και πιο κυνικά απο τους κρατικούς µηχανισµούς, µένουν
αναπάντητες και κανονικοποιούνται στα µυαλά µας.
Κόντρα στην λήθη και στην αποµόνωση, και αρνούµενοι/ες/α να συνηθίσουµε τον
θάνατο, καλούµε σε ανοιχτή συζήτηση µε θέµα τις κρατικές δολοφονίες αναζητώντας τις απαντήσεις που µπορούν να δοθούν µέσω των αντιστάσεων µας.
ΚΥΡΙΑΚΗ 17.12 – 18:00 στο αυτοδιαχειριζόµενο στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου, 38)
µολόχα – συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη
για επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net
Στις 18/9 έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος μας Λάρι. Καλούμε όσες/όσα/όσους βρέθηκαν δίπλα του, στη ζωή και στους αγώνες, συντρόφισσες, συντρόφια και συντρόφους, συλλογικότητες, φίλες/φίλους, συγγενείς, γείτονες. Για να εκφράσουμε και να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, να μιλήσουμε και να ακούσουμε για εκείνον.
Κυριακή 5/11, 14:00
Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο
Στον χώρο στον οποίο ο ίδιος δραστηριοποιήθηκε για περισσότερα από 10 χρόνια και στον οποίο τον γνωρίσαμε και αγωνιστήκαμε από κοινού
Λάρι Θανάσης Αρμάος (1981-2023)
Για πάντα μέσα στις καρδιές μας
για πάντα δίπλα στους αγώνες μας
…για έναν κόσμο, ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης
Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο
25ης Μαρτίου 38 | https://ypostego.wordpress.com
Για οποιαδήποτε επικοινωνία: ypostego@espiv.net
Ως Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια – Μολόχα στηρίζουμε την Πορεία Υπεράσπισης των καταλήψεων & ελεύθερων χώρων που καλείται από Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια, Στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες το Σάββατο 21 Οκτωβρίου στις 12:00 στον Σταθμό ΗΣΑΠ Άνω Πατήσια.
Ακολουθεί το κείμενο της αφίσας:
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις. Κάτω τα χέρια από τα πάρκα και τις πλατείες. Η πόλη δεν ανήκει σε εργολάβους, επιχειρηματίες και τουρίστες. Η πόλη ανήκει σε μας που ζούμε τους χώρους και ζωντανεύουμε το χρόνο της. Σε εμάς που την χτίζουμε και παράγουμε τον πλούτο της.
Οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι χώροι είναι η ζωή κόντρα στον καθημερινό θάνατο που μας επιβάλουν. Γιατί εκεί συγκρούεται η κουλτούρα της συλλογικοποίησης με την κουλτούρα της ιδιώτευσης. Εκεί οργανωνόμαστε ενάντια στις κρατικές πολιτικές, στον εξευγενισμό, στις περιφράξεις, στην ακρίβεια, στα αυξημένα νοίκια, στην τουριστικοποίηση και στην καταστολή. Για έναν κόσμο χωρίς ρατσισμό, κουϊροφοβία και πατριαρχία.
Οι εκκενώσεις των καταλήψεων Άνω-Κάτω Πατησίων (Νάξου 75 & Κρασσά) και Ζιζάνια (Φυλής & Φερών) δεν θα μείνουν αναπάντητες. Αλληλεγγύη στην εκκενωμένη κατάληψη Ευαγγελισμού (Κρήτη), και στα κατειλημμένα στέκια Πολυτεχνείου ΕΜΠ και “Καλιαρντά” που επανακαταλήφθηκαν.
ΝΤΟΠΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ.
ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων
Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια
Στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες
Ως Μολόχα, επιθυμούμε να δημοσιεύσουμε το κείμενο του συντρόφου μας Λάρι που έφυγε από κοντά μας στις 18/09/2023. Το κείμενο αυτό γράφτηκε στις 02/09 και αποτελούσε προσχέδιο για συζήτηση πάνω στο ζήτημα των εκλογών. Αφορμή για αυτό ήταν η πρωτοβουλία που είχε προκύψει μέσα από την συνέλευση μας για αντιεκλογική δράση τον Μάιο του 2023. Επιλέγουμε να το ανεβάσουμε αυτούσιο και χωρίς καμία επεξεργασία, διατηρώντας το όπως ακριβώς το είχε γράψει ο σύντροφος μας.
Σύντροφε, πάντα παρών…
Ακολουθεί το κέιμενο:
Αντι-εκλογικός λόγος μετά τις εκλογές.
Στις τελευταίες εκλογές καταμετρήθηκε το (ιστορικά) υψηλότερο ποσοστό αποχής, το οποίο μαζί με τις άκυρες και τις λευκές ψήφους έφτασε το 47.37%. Στην περιοχή μας, ως πρωτοβουλία από τον αυτό-διαχειριζόμενο χώρο Υπόστεγο, καλέσαμε σε συνειδητή αποχή από τις εκλογές, όπως άλλωστε έκαναν και σε άλλες περιοχές άτομα του αντι-εξουσιαστικού χώρου. Για αυτό θεωρούμε σημαντικό -και μετά τις εκλογές- να ακουστούν κάποιες σκέψεις, από αυτούς που (πράγματι) συνειδητά επέλεξαν να αποστασιοποιηθούν από την εκλογική διαδικασία.
Άλλωστε, η διαρκώς αυξανόμενη αποχή, σε κάθε εκλογική διαδικασία, αντιμετωπίζεται από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο ως κάτι το αρνητικό, ενώ αντίθετα εμείς θεωρούμε ότι είναι κάτι το απόλυτα θετικό. Ταυτόχρονα, απουσιάζει μια ουσιαστική ανάλυση για τα αίτια αυτή της (θετικής) εξέλιξης, καθώς αυτή συνήθως περιορίζεται σε αόριστες αναφορές όπως «οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα και πρέπει να τους ξανακερδίσουμε». Με αυτό τον τρόπο τα συστημικά ΜΜΕ, πολιτικοί και οι υπόλοιποι δημοσιολογούντες προσπαθούν συνειδητά να υποτιμήσουν την πολιτική επιλογή της αποχής-άκυρου-λευκού, ως μία αόριστη «ψυχολογική κατάσταση» και τελικά να προβάλουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα ως την «μόνη λύση».
Αυτό το πέπλο προστασίας που απλώνουν πάνω από το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν είναι τυχαίο: Από τα παλιά θεοκρατικά καθεστώτα -που κυβερνούσαν οι «ελέω θεού» μονάρχες, έως τα σύγχρονα αστικά δημοκρατικά καθεστώτα του δυτικού κόσμου, που μας κυβερνούν στο «όνομα του λαού», κοινή και αναμφισβήτητη διαπίστωση – μόνη λύση -ήταν ότι «ο λαός πρέπει να κυβερνηθεί». Σε αυτό συμφωνούν όλοι: Βασιλείς, δημοκράτες πολιτικοί, φασίστες, παπάδες, επιφανείς επιστήμονες και όλοι καθημερινά μας επιβεβαιώνουν ότι « ο λαός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς Κυβέρνηση ». Έτσι το μόνο ερώτημα που θέτουν είναι «ποιος είναι ο καταλληλότερος να κυβερνήσει». Με άλλα λόγια, το εκλογικό δίλλημα -από το οποίο εμείς συνειδητά απείχαμε- , για το οποίο δεξιοί, αριστεροί και φασίστες διαγκωνίζονται στις εκλογές είναι ποιος τελικά θα είναι ο αρχηγός μας, ποιος θα μας εξουσιάζει, ποιος θα μας χειραγωγεί με απώτερο σκοπό την οικονομική μας εκμετάλλευση από τις κυρίαρχες τάξεις.
Από αυτό το εκλογικό δίλημμά όλο και περισσότεροι αποστασιοποιούνται, αλλά όχι τυχαία, εξαιτίας μιας αόριστης «έλλειψης εμπιστοσύνης», όπως προαναφέραμε. Και στις μέρες μας οι κυβερνήσεις – που παρουσιάζονται ως η μόνη λύση – έχουν οδηγηθεί σε πλήρη παρακμή και έχουν χάσει κάθε ίχνος κύρους για μια σειρά από συγκεκριμένους λόγους: ανάμεσα σε άλλα οι ξεκάθαρες πλέον σχέσεις της Κυβέρνησης με την μαφία (Greek mafia), ο απόλυτος έλεγχος των Μ.Μ.Ε., οι επαναλαμβανόμενες κρατικές δολοφονίες ( Τέμπη – ναυάγιο Πύλου ), ο διαρκής εξευτελισμός των Κυβερνήσεων με σκάνδαλα ( υποκλοπές – SIEMENS – Νοvartis ), ο κυβερνητικά οργανωμένος έλεγχος της δικαστικής εξουσίας και ο εναγκαλισμός μεγάλου μέρους της αριστεράς με τις συστηματικές «λύσεις». ‘Όχι τυχαία λοιπόν οι κυρίαρχες τάξεις, άξιες περιφρόνησης, για να διατηρήσουν σήμερα την εξουσία τους, εγκαταλείπουν τις φιλελεύθερες αρχές τους και κάνουν χιλιάδες προσλήψεις ένστολων, υιοθετούν υπερορθόδοξες και φασιστικές θέσεις και πρακτικές και χτυπάνε τόσο κυριολεκτικά, όσο και με την γραφειοκρατία οποιοδήποτε χώρο μπορεί να διακινήσει αντίθετες απόψεις (εκκενώσεις καταλήψεων, έξωση από το κτήριο αρχαιολόγων, κατευθυνόμενή χρηματοδότηση σε ΜΜΕ, αντι-συνδικαλιστική νομοθεσία). Προσφεύγουν δηλαδή ξανά στην οργανωμένη κρατική βία και προσπαθούν να ενδυναμώσουν τα στοιχεία που θεμελιώνουν την ύπαρξη του Ελληνικού Κράτους: την γραφειοκρατία, την αστυνομία, την θρησκεία για να μας επιβάλλουν την «δημοκρατική τους Κυβέρνηση».
Από την πλευρά μας, απείχαμε από τις εκλογές γιατί δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας κυβερνήσει. Κανείς δεν είναι κατάλληλος για κάτι τέτοιο, καθώς εμείς οι ίδιοι μπορούμε να ορίσουμε τι ζωές μας μόνοι μας. Για αυτό απορρίπτουμε κάθε «πεφωτισμένη» πολιτική θεωρία που διακηρύσσει προφητικά ότι μπορεί να προβλέψει το πως θα επιλυθούν στο μέλλον τα προβλήματα μας και επιλέγουμε την αυτό-οργάνωση μας. Απορρίπτουμε τις εκκλήσεις των πολιτικών που μας ζητούν να κάνουμε « λίγο ακόμα υπομονή γιατί… σε λίγο έρχονται καλύτερες μέρες» και καθορίζουμε μόνοι μας, σήμερα, εδώ και τώρα, τους τρόπους που θα δρούμε στην καθημερινότητα μας προσπαθώντας να εφαρμόσουμε αντι-εξουσιαστικές πρακτικές μέσα από θέσεις σαν τις ακόλουθες:
Αντιλαμβανόμαστε ότι μπροστά στα πανίσχυρα καπιταλιστικά κράτη, πολλοί θεωρούν κάθε διαφοροποίηση ως μάταιη και για αυτό επιλέγουν την αποστασιοποίηση και την σιγή, ως μια προσπάθεια διατήρησης της προσωπικής τους αξιοπρέπειας. Εμείς αντίθετα θεωρούμε ότι ειδικά σήμερα, ακόμα και η μικρότερη πολιτική πράξη έχει αξία και για αυτό καλούμε, στο βαθμό που ο καθένας μπορεί να μετασχηματίσει τις συμβολικές πράξεις -όπως η αποχή- σε δράσεις .
Για μια ζωή ελευθερίας χωρίς θεούς και κράτη.
Το Υπόστεγο αποχαιρετά τον σύντροφο και φίλο Λάρι που μας άφησε ξαφνικά στις 18/9.
Πενθούμε για τον άνθρωπο που ήταν από την αρχή εδώ. Από τη δημιουργία του Υποστέγου έως και σήμερα στους αγώνες, στους δρόμους, στα εγχειρήματα, στις χαρές και στις δυσκολίες. Ως σύντροφος πάντα με έμπρακτη αλληλεγγύη δίπλα στους κατατρεγμένους, πάντα με αυταπάρνηση και συνεχώς με νέες ιδέες και προτάσεις, με θετική ενέργεια για μια ζωή ελευθερίας χωρίς θεούς και κράτη.
Θα ζεις για πάντα μέσα στους αγώνες μας.
Λάρι Θανάσης Αρμάος πάντα παρών.
Αυτοδιαχειριζομενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο
Τους τελευταίους μήνες ζούμε σε μια διαρκή συνθήκη αλλεπάλληλων «τυχαίων» ή «ακραίων» ή «αναπόφευκτων» γεγονότων. Ενδεικτικά αναφέρουμε την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη, την δολοφονία μεταναστ[ρι]ών ανοιχτά της Πύλου, τις πυρκαγιές που ανενόχλητες κατέκαψαν δάση, σπίτια και άφησαν πίσω δεκάδες νεκρούς, την δολοφονία/πνιγμό ανθρώπου στο λιμάνι του Πειραιά και τώρα τον θάνατο ανθρώπων και την καταστροφή ολόκληρων περιοχών από το νερό και τη λάσπη.
Το κράτος, τώρα, περισσότερο από ποτέ, δεν ενδιαφέρεται ούτε για την ανθρώπινη ζωή ούτε για την φύση παρά μόνο για την διαιώνιση του ενώ οι ζωές των υποτελών τάξεων μετράνε όλο και λιγότερο στις εξισώσεις των κυρίαρχων. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι εν μέσω της πυρκαγιάς στη Δαδιά και ενώ ο κρατικός μηχανισμός έδειχνε ανήμπορος να επέμβει επέλεγε να επιτεθεί σε χώρους αντίστασης, αυτοοργάνωσης και αγώνα (Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, Κατάληψη Ζιζάνια, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου) και μέσω κυβερνητικών στελεχών και πρωθυπουργού να πει ότι για τις φωτιές ευθύνονται οι μετανάστες.. Σε ευθυγράμμιση με τα αφεντικά τους τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ ύφαιναν και πάλι την υπερασπιστική γραμμή της κυβέρνησης κλείνοντας παράλληλα το μάτι στη δράση φασιστοειδών που ανέλαβαν τον ρόλο σερίφη. Τέλος ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στρέφεται σε ρατσιστικές και ξενοφοβικές αντιλήψεις και συστρατεύεται με διαφόρων τύπων φασιστικές εφεδρείες αντί να στρέψει την οργή του εκεί που βρίσκεται ο εχθρός, στα υπουργεία και στα πολυτελή γραφεία.
Σε αυτή τη ζοφερή συνθήκη επιλέγουμε να μη βυθιστούμε στην κατάθλιψη και τη σιωπή. Προσπαθούμε, εκτός των άλλων, με τις δυνάμεις μας, να σπείρουμε στις περιοχές μας μηνύματα οργής και αντίστασης ενάντια σε αυτούς που κατατρώνε καθημερινά τις ζωές και μηνύματα αλληλεγγύης και στήριξης σε όλες τις αγωνιζόμενες, όλους τους κατατρεγμένους.
Αντικρατικός, αντιφασιστικός, αντιρατσιστικός, αντισεξιστικός αγώνας σε όλες τις γειτονιές
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια
επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net
Να μην ξεχαστεί το έγκλημα στην Πύλο
Πριν λίγες εβδομάδες, ένα αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες/στριες βυθίστηκε έξω από την Πύλο. Οι καταμετρημένοι νεκροί 84, εκατοντάδες οι αγνοούμενοι. Το ελληνικό Λιμενικό αδιαφόρησε επιδεικτικά για τη διάσωσή τους, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες ότι συνέβαλε καθοριστικά στη βύθιση του πλοίου.
Για την εκατόμβη αυτή, δεν έτρεξε κάστανο. Η καθημερινότητα των τηλεθεατών, των ψηφοφόρων και των τουριστών δεν έπρεπε να διαταραχθεί.Πρώτο μέλημα του πολιτικού θιάσου και των ΜΜΕ ήταν να απομακρύνει τις ευθύνες του Λιμενικού παραποιώντας τα γεγονότα, πέφτοντας σε δεκάδες αντιφάσεις. Δεν έτρεξε κάστανο, γιατί οι εκλογές απαιτούν εθνική ομοψυχία. Δεύτερο μέλημα, να μην ανοίξει επουδενί διάλογος για τις ευθύνες της μεταναστευτικής πολιτικής στους επαναλαμβανόμενους πνιγμούς ανθρώπων στη θάλασσα. Δεν έτρεξε κάστανο, γιάτι πάνω από τις ανθρώπινες ζωές είναι τα εθνικά συμφέροντα.
Άλλωστε οι ανθρώπινες ζωές στον καπιταλισμό δεν έχουν όλες την ίδια αξία. Ή, πιο σωστά, κάποιες ζωές δεν έχουν καμία αξία, όπως οι ζωές των μεταναστ[ρι]ών. Οι μετανάστ[ρι]ες αξιολογούνται ως εισβολείς, ως πρόβλημα, ως περιττοί/ες και αντιμετωπίζονται με τα όπλα της αστυνομίας, του στρατού και του λιμενικού. Εξάλλου, τα φτωχά άτομα σε αυτή (και σε κάθε) χώρα υποτιμούνται καθημερινά σε εργασιακές γαλέρες, νοσοκομεία, τρένα, σπίτια-τρώγλες, και ο θάνατος τους είναι «παράπλευρη απώλεια» και «ατομική ευθύνη». Με την σειρά τους, τα σώματα ασφαλείας ως προστάτες του εθνικού κορμού από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς έχουν το ακαταλόγιστο, δεν λογοδοτούν πουθενά και με την πρώτη ευκαιρία πριμοδοτούνται με 600 ευρώ στο χέρι. Και έτσι οι πλούσιοι, ντόπιοι και ξένοι, ροκανίζουν δημόσιο χρήμα, χτίζουν κάθε σπιθαμή γης, «επενδύουν» και «καινοτομούν» και απολαμβάνουν τους καρπούς της υποτίμησης μας, των άθλιων εργασιακών συνθηκών, των ιδιωτικοποιήσεων, της λεηλασίας της φύσης.
Πριν λίγες εβδομάδες, ένα αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες/στριες βυθίστηκε έξω από την Πύλο. Οι καταμετρημένοι νεκροί 84, εκατοντάδες οι αγνοούμενοι. Το ελληνικό Λιμενικό αδιαφόρησε επιδεικτικά για τη διάσωσή τους, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες ότι συνέβαλε καθοριστικά στη βύθιση του πλοίου.
Γιατί, όμως, βρέθηκαν όλοι/ες αυτοί/ες οι μετανάστ[ρι]ες πάνω σε ένα σαπιοκάραβο, ρισκάροντας τη ζωή τους; Μήπως για να γλυτώσουν από τους πολέμους (εμφύλιους και μη) στις πατρίδες τους, τις στρατιωτικές δικτατορίες και τα καθεστώτα, με την δεδομένη εμπλοκή της Δύσης (& της Ελλάδας) και όλων των κυρίαρχων δυνάμεων; Μήπως για μια καλύτερη ζωή, όπως άλλωστε κάνουν και πολλοί ντόπιοι/ες στις μέρες μας; Εξάλλου, στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας του καπιταλισμού, δισεκατομμύρια εργατών και εργατριών πρέπει να δουλεύουν κάτω από το όριο της φτώχειας και σε άθλιες συνθήκες για να εξασφαλίζονται τα κέρδη μικρών και μεγάλων αφεντικών και να διατηρείται η ευζωία των μεσαίων τάξεων των καπιταλιστικών μητροπόλεων.
Πριν λίγες εβδομάδες, ένα αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες/στριες βυθίστηκε έξω από την Πύλο. Οι καταμετρημένοι νεκροί 84, εκατοντάδες οι αγνοούμενοι. Το ελληνικό Λιμενικό αδιαφόρησε επιδεικτικά για τη διάσωσή τους, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες ότι συνέβαλε καθοριστικά στη βύθιση του πλοίου.
Το ελληνικό Λιμενικό δεν παραβίασε τους κανόνες της μεταναστευτικής πολιτικής της Ε.Ε. Απλά τους εφάρμοσε λίγο ατσούμπαλα. Ξέχασε να φορέσει το προσωπείο του απόλυτου προστάτη των ανθρώπινων δικαιωμάτων, για το οποίο αυτοθαυμάζεται ο δυτικός πολιτισμός. Αν ενεργούσαν κατά γράμμα, οι λιμενικοί θα τους πήγαιναν στη στεριά για να τους φυλακίσουν σε ένα καμπ – στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μετά από ένα, δύο χρόνια εγκλεισμού στα «φιλόξενα» κοντέινερ, κάποιοι/ες/α θα αναγκάζονταν να γυρίσουν πίσω και λίγοι «τυχεροί» θα έπαιρναν κάποια χαρτιά, που θα τους εξασφάλιζαν τις χειρότερες δουλειές με τους χειρότερους μισθούς, στο έλεος των αφεντικών, των μπάτσων, των δικαστών και των ρατσιστών. Κάπως έτσι φτιάχνεται η εργατική τάξη στον καπιταλιστικό παράδεισο σήμερα και εξασφαλίζεται ο αλληλοσπαραγμός εντός της. Κάθε μέρα, Κράτος, ΜΜΕ, σχολεία, μας μαθαίνουν ότι ο εχθρός είναι και εντός των τειχών. Όχι στις τράπεζες και στα υπουργεία, όπως λέμε εμείς που γράφουμε αυτό το κείμενο, αλλά στις βάρκες, στα υπόγεια και στα παλιά σπίτια που μένουν σήμερα τα ταξικά μας αδέρφια. Αντί ομως ν’ αντιλαμβανόμαστε την κοινή μας μοίρα και να αγωνιζόμαστε μαζί, κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε.
Πριν λίγες εβδομάδες, ένα αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες/στριες βυθίστηκε έξω από την Πύλο. Οι καταμετρημένοι νεκροί 84, εκατοντάδες οι αγνοούμενοι.
Όλα καλά λοιπόν…
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΕ-ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤ[ΡΙ]ΩΝ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΑ
Στηρίζουμε την διαδήλωση ενάντια στο κρατικό έγκλημα στην Πύλο | Πέμπτη 13/7, 19:00 Ομόνοια
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια
επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net