Κείμενο που μοιράζεται αυτή τη περίοδο.

Ούτε στα νότια, ούτε πουθενά…
[Ένα αντιφασιστικό κείμενο για τις γειτονιές των Νοτίων]

 Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού

Μας επιβάλλουν να δουλεύουμε παραπάνω, να ζούμε με πενιχρά επιδόματα, να καταναλώνουμε περισσότερα προϊόντα αλλά να μην καταναλώνουμε ενέργεια (!). Να μην αντιδρούμε που δεν μπορούμε να νοικιάσουμε σπίτι, που οι επενδύσεις και οι «πράσινες» πολιτικές καταστρέφουν την φύση, που καιγόμαστε ή πνιγόμαστε ενώ ξοδεύονται δισεκατομμύρια ευρώ σε πολεμικό εξοπλισμό. Να μην εξεγειρόμαστε που οι κρατικές πολιτικές σκοτώνουν ανθρώπους σε τρένα και σαπιοκάραβα, που η αστυνομία δολοφονεί χωρίς δισταγμό φτωχές και αποκλεισμένους, που οι γυναικοκτονίες είναι καθημερινότητα. Συνηθίζουμε να ζούμε όλο και χειρότερα, σε κλίμα αβεβαιότητας, φόβου, τρομοκρατίας και χειραγώγησης από κράτος-αφεντικά-ΜΜΕ. Ο καπιταλισμός δημιουργεί συνεχώς προβλήματα που ονομάζονται κρίσεις (Πληθωριστική, Προσφυγική, Υγειονομική, Περιβαλλοντική, Ενεργειακή κ.α.) και εν συνεχεία μας αναγκάζει να δεχόμαστε υπομονετικά τις «λύσεις» του χωρίς να βγάλουμε άχνα. Με τα πρόσφατα νομοσχέδια (νέος ποινικός κώδικας, ιδιωτικοποίηση πανεπιστημίων, εργασιακά, αναπτυξιακός νόμος κ.α.) ισχυροποιούνται τα όπλα των κυρίαρχων για το πως θα μας εκμεταλλευτούν, πως θα διασφαλίσουν τα κέρδη και συμφέροντα των επιχειρηματιών, τον τρόπο που θα μας δικάσουν, πόσο εύκολα θα μας φυλακίσουν αν παραβούμε τους νόμους τους ή αντιδράσουμε. Και ενώ τα γκλόμπς και τα δακρυγόνα τους είναι σε ετοιμότητα, κράτος και κεφάλαιο εμφανίζονται ως υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων (πρόληψη έμφυλης βίας,  νομοσχέδιο γάμου-τεκνοθεσίας ομοφυλόφιλων ζευγαριών, συμπεριληπτικές διαφημιστικές καμπάνιες πολυεθνικών κ.α.) και φοράνε το προσωπείο της ισότητας και της συμπερίληψης, με απώτερο στόχο να ελέγξουν και να (τους αγώνες με ανατρεπτικά χαρακτηριστικά.

Μια κοινωνία οργανωμένης σήψης

H υπακοή στον ισχυρό, ο πλήρης κοινωνικός έλεγχος και οι γενικευμένοι διαχωρισμοί που παράγουν ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός και ο ανταγωνισμός αποτελούν δομικά στοιχεία του φασισμού και εξαιρετικά χρήσιμα εργαλεία για την κρατική εξουσία και τα αφεντικά. Έτσι, οι κρατικοί θεσμοί (κοινοβούλιο, εκκλησία, σχολείο, αστυνομία, στρατός) και τα ΜΜΕ φροντίζουν να τονώνουν την εθνική συνείδηση και τα υποτιθέμενα κοινά συμφέροντα στη βάση του έθνους-κράτους. Μετανάστριες, αλλόθρησκοι, γκέι, τρανς, αναρχικά/κομμουνιστές, αγωνιζόμενες/εξεγερμένα και κάθε ένα που δεν χωράει ή δεν συμμορφώνεται στα πρότυπα ή αγωνίζεται, βαφτίζεται ως απειλή στην κοινωνική ειρήνη. Την ίδια στιγμή που οι μέχρι πρότινος «υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις» γίνονται όλο και πιο (άκρο-)δεξιές, τα φασιστικά κατακάθια διαφόρων αποχρώσεων γεμίζουν τα κοινοβούλια και επιχειρούν να επανεμφανιστούν στους δρόμους και τις γειτονιές, ενώ οι σάπιες ιδέες τους βρίσκουν πρόθυμα αυτιά. Ανάμεσα στους χρήσιμους ηλίθιους που είναι έτοιμοι να φάνε τους διπλανούς τους είναι δυστυχώς και άνθρωποι της τάξης μας που μέσα στη γενικότερη σύγχυση νομίζουν ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τα αφεντικά τους και τους φασίστες. Ο όχλος στη Θεσσαλονίκη που επιτέθηκε σε κουήρ άτομα καθώς και όλα τα περιστατικά ρατσισμού, τραμπουκισμού και προσπάθειας εξευτελισμού είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνίας μουδιασμένης και αποξενωμένης που νομίζει ότι αντιστέκεται, ενώ στην ουσία επιτίθεται στα πιο ευάλωτα και καταπιεσμένα κομμάτια της, βγάζοντας μόνη της τα μάτια της. Οι ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων σε γειτονιές της Αθήνας, οι ξυλοδαρμοί και δολοφονίες φτωχών μεταναστών εργατών, οι αυτόκλητες ένοπλες συμμορίες καθαρμάτων στον Έβρο, οι απαθείς τηλεθεατές που επικροτούν δολοφονίες από το λιμενικό και την αστυνομία, οι γυναικοκτόνοι και οι κακοποιητικοί σύντροφοι και πατεράδες και όσοι τους συγκαλύπτουν αποτελούν όλα κομμάτια του ίδιου παζλ κοινωνικής σήψης.

 Την ίδια ώρα, κράτος-ΜΜΕ-ειδικοί αφού «έλυσαν» τα ζητήματα της έμφυλης βίας και της βίας στα γήπεδα στρέφουν την κοινή γνώμη στη νεολαία και στα φαινόμενα bullying, ρατσισμού, σεξισμού και ομοφοβίας στα σχολεία και τις γειτονιές. Δεν ξέρουμε αν αυτά τα φαινόμενα είναι σε έξαρση. Αυτά που όμως ξέρουμε είναι ότι πρώτον οι μαθήτριες/α/ες δεν είναι αποκομμένες από την κατάσταση που περιγράφουμε παραπάνω ούτε όμως είναι μια ομοιογενής οντότητα που ξαφνικά οργανώθηκε σε συμμορίες. Δεύτερον, το κράτος δεν το ενδιαφέρει η πάταξη της βίας αλλά η συμμόρφωση και η προετοιμασία μας για τα χειρότερα που ετοιμάζει. Οι έλεγχοι και οι συλλήψεις στις πλατείες, η ποινικοποίηση των σχολικών αγώνων (πχ καταλήψεων), οι κάμερες επιτήρησης και η προώθηση «αστυνομίας γονιών» (βλ.kifisia watch) για παρακολούθηση και ρουφιάνεμα των παιδιών, δεν έχουν καμία σχέση με την αντιμετώπιση των φαινομένων βίας.

Λίγα λόγια για τις γειτονιές μας…

Οι γειτονιές των νοτίων δεν αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση. Οι απόπειρες των φασιστών να πατήσουν πόδι στα νότια έχουν γίνει παλιότερα τόσο μέσω της Χ.Α., όσο και  ακροδεξιών δημοτικών παρατάξεων και «ακομμάτιστων» επιτροπών κατοίκων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Όλες αυτές οι προσπάθειες έβρισκαν και βρίσκουν ανάχωμα στην διαρκή αντιφασιστική πολύμορφη δράση. Ωστόσο, τα φαινόμενα ρατσισμού, πατριαρχίας (περιστατικά έμφυλης κακοποίησης, trafficking, παραβιαστικών συμπεριφορών) και κοινωνικού κανιβαλισμού ριζώνουν και σε αυτές τις γειτονιές. Γειτονιές οι οποίες μετατρέπονται ακόμα περισσότερο σε σχεδιασμένες για πλουσίους και τουρίστες πανάκριβες, περιφραγμένες, αφιλόξενες περιοχές, από τις «μπίζνες της ανάπλασης» δημάρχων, επενδυτών και εργολάβων. Άλλωστε, οι δημοτικές αρχές, ως γρανάζι του κράτους και των σχεδιασμών του, παρά τα επικοινωνιακά τρικς περί ισότητας και καταπολέμησης των φαινομένων βίας αποτελούν και αυτές κομμάτι του προβλήματος αφού σε κάθε ευκαιρία το χαρτί του εθνικισμού χρησιμοποιείται, ντοπάροντας τους κατοίκους με πατροπαράδοτες αξίες και εθνική υπερηφάνεια (γκράφιτι 1821, ανάρτηση γιγάντιων σημαιών σε δημαρχεία και στον…Υμηττό, αλισβερίσια με φασίστες και παραστρατιωτικούς, ρατσιστικές δηλώσεις δημ. συμβούλων κ.α.), και στρώνουν τον δρόμο  στα φασιστοειδη  που συνεχίζουν να λερώνουν τους τοίχους και τους δρόμους με εθνικιστικές/ναζιστικές μπαρούφες.

Οι δικές μας απαντήσεις…

Από τη μία τα πανάκριβα σπίτια, τα πολυτελή αυτοκίνητα, το κυριλέ lifestyle, οι λουσάτες βιτρίνες, οι φράκτες με τις κάμερες, οι βιομήχανοι, οι μαφιόζοι, οι μπράβοι, οι φασίστες, οι βιαστές και όσοι συγκαλύπτουν. Από την άλλη τα σπίτια που τα παίρνουν οι τράπεζες, τα γεμάτα λεωφορεία, οι εργαζόμενοι σε σκατοδουλειές, όσοι μισούν τους φασίστες και το σύστημα που τους τρέφει, όσες δεν χωράνε στα πατριαρχικά πρότυπα, κάνουν αγώνες στα σχολεία, δείχνουν αλληλεγγύη και νοιάζονται για τους διπλανούς τους. Με λίγα λόγια όσοι και όσες αντιλαμβανόμαστε ότι στις γειτονιές μας δεν χωράνε ο φασισμός, η ομοφοβία και η εκμετάλλευση. Γνωρίζουμε ότι ο εχθρός μας δεν είναι ο ξένος και ο διαφορετικός, αλλά τα αφεντικά μας και όσοι τους κάνουν πλάτες. Δεν τρώμε το παραμύθι του κράτους και των κυβερνήσεων. Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες δικαστηρίων ούτε καταδικάζεται με συστημικά μέσα. Άλλωστε, με την ίδια ευκολία που το σύστημα καταδικάζει τον φασισμό, το ίδιο εύκολα τον βάζει και στο κοινοβούλιο όποτε το βολεύει. Οι αγώνες μας οφείλουν να είναι πολύμορφοι, οριζόντιοι, αντιθεσμικοί και αντικρατικοί. Απέναντι στην κρατική βαρβαρότητα, εμείς προτάσσουμε την αυτοοργάνωση των ζωών μας και τους συλλογικούς αγώνες μέσα από αδιαμεσολάβητες διαδικασίες τόσο στις γειτονιές μας όσο και παντού. Ενάντια στον φασισμό, αλλά και στο καταπιεστικό σύστημα που ζούμε, στήνουμε αναχώματα και απαντάμε με συνεχή αντίσταση και καθημερινούς αγώνες. Με όπλο την αλληλεγγύη μας, στεκόμαστε η μία δίπλα στο άλλο και σπάμε την κουλτούρα του ατομικισμού και της αποξένωσης που μας επιβάλλουν. Η δικιά μας ενότητα είναι μόνο ταξική, και όχι εθνική, καθώς παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς εξουσία, χωρίς σύνορα, στρατούς, φτώχεια, ρατσισμό, εκμεταλλευτές, διακρίσεις και πατριαρχία.

Ενάντια σε κράτος, φασίστες και αφεντικά κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά 

Ζούμε μαζί δουλεύουμε μαζί ντόπιοι- μετανάστριες τσακίζουμε ναζί

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση,  Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

Αυτή τη περίοδο κολλιέται στις γειτονιές των νοτίων η παραπάνω αφίσα.

Ενάντια σε εθνικισμό-ρατσισμό-φασισμό, στον πόλεμο, την εκμετάλλευση,
την εξαθλίωση, τις έμφυλες καταπιέσεις, την καταστροφή της φύσης,
τον ολοκληρωτικό έλεγχο των ζωών μας, την κρατική βία, τον κοινωνικό κανιβαλισμό,
τον ατομικισμό και την αποξένωση
Ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία & κάθε σχέση εξουσίας

Να ξεφυτρώσουν από τα νότια μέχρι και παντού…
η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ [συνελεύσεις, συλλογικότητες, στέκια-καταλήψεις, κοινότητες αγώνα και αλληλοβοήθειας]
η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ [αγώνες ταξικοί, αντιφασιστικοί, συγκρουσιακοί, αντιεραρχικοί, αντιθεσμικοί, συμπεριληπτικοί, πολύμορφοι]
η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ [μεταξύ των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεσμένων, των αντιστεκόμενων,των εκτοπισμένων, ντόπιων και μεταναστριών]
…εκεί που δεν τις σπέρνουν

Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net

Πριν ένα χρόνο, το ελληνικό λιμενικό εφαρμόζοντας την αντιμεταναστευτική πολιτική του Ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βύθισε το πλοίο «Ανδριάννα», πνίγοντας παραπάνω από 600 μετανάστρες/τριες στα ανοιχτά της Πύλου. Καμία κρατική δολοφονία να μην μείνει αναπάντητη!

Στηρίζουμε την πορεία για τον ένα χρόνο από το ναυάγιο την Παρασκεύη 14/6 στις 19:00 στα Προπύλαια.

Γέμισε η Μεσόγειος κορμιά μεταναστών, είναι και οι Έλληνες φονιάδες των λαών

Αλληλεγγύη σε κάθε κατατρεγμένο/η

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστριών/ων

(Κείμενο που είχε γραφτεί τον Ιούλιο του 2023 https://athens.indymedia.org/post/1626044/ )

Τα ενοίκια στα ύψη, το σούπερ μάρκετ απλησίαστο, το ρεύμα πανάκριβο. Τα πάντα ακριβαίνουν χωρίς σταματημό. Ως εδώ! Δεν θα μείνουμε απλοί παρατηρητές. Αντιστεκόμαστε στην διαρκή υποτίμηση των ζωών μας, συλλογικά, αυτοοργανωμένα, αλληλέγγυα.

Στηρίζουμε την διαδήλωση ενάντια στην ακρίβεια, το Σάββατο 20/4 στις 12:00 στο μετρό της Δάφνης.

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net

Την Κυριακή 18/2 θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ Dreams of Silk στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38). Μετά την προβολή, θα ακολουθήσει συζήτηση.

Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ: Συνεντεύξεις μαθητριών ενός σχολείου στην Τεχεράνη το 2002, στις οποίες μιλούν για την καθημερινότητα, τα όνειρά τους, τους στόχους τους, τους προβηματισμούς και τα εμπόδια που τους επιβάλλονται.

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net

Την Κυριακή 17/12 καλέσαμε σε Πολιτικό Καφενείο-Ανοιχτή Συζήτηση για τις κρατικές δολοφονίες.
Κρίναμε δόκιμη την δημοσίευση της (επιμελημένης) εισήγησης της συνέλευσής μας για την συζήτηση.

Εισήγηση για ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ-ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τις ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Στις 11 Νοεμβρίου 2023, ο 17χρονος Ροµ Χρήστος Μιχαλόπουλος εκτελείται από ένστολο της ΟΠΚΕ επειδή δεν σταμάτησε σε έλεγχο. Το 2022 ήταν ο 16χρονος Κώστας Φραγκούλης για 20 ευρώ βενζίνη. Το 2021 ο 18χρονος Νίκος Σαµπάνης µετά από καταδίωξη. Το μοτίβο είναι μάλλον προφανές. Και προφανής είναι και ο θεσμικός ρατσισμός απέναντι στους Ρομά, που τόσο οπλίζει τα χέρια των μπάτσων και τους δίνει το ελεύθερο να σκοτώνουν, όσο και την κοινωνία να δικαιολογεί και να νομιμοποιεί από την πλευρά της τις δολοφονίες αυτές. Η αιματηρή λίστα των κρατικών δολοφονιών δεν σταματά εκεί. Τον Σεπτέμβριο, ο Κώστας Μανιουδάκης πέφτει νεκρός ύστερα από βασανισμό και ξυλοδαρμό από τα σώματα ασφαλείας των ΤΑΕ- Σούδας, ενώ στο πλαίσιο της εντεινόμενης αστυνομικής βίας και καταστολής, 16χρονη αντιφασίστρια δέχεται δολοφονική επίθεση από άντρα της ΟΠΚΕ στο Νέο Ηράκλειο. Κοινός παρονομαστής όλων των περιπτώσεων που αναφέρθηκαν είναι πάλι ένα μοτίβο που αυτή τη φορά περιλαμβάνει το τρίπτυχο: δολοφονία-συγκάλυψη-λήθη. Και αυτό το μοτίβο εφαρμόζεται πάνω κάτω σε όλα τα ονόματα που βρίσκονται στον μακρύ κατάλογο δολοφονημένων από την ΕΛΑΣ, ο οποίος, κατά τη διάρκεια της αναζήτησης μας για πληροφορίες και ζύμωση, μας έσφιξε ακόμα πιο πολύ αυτόν τον κόμπο στο στομάχι. Και αυτός ο κόμπος μάλλον σφίγγεται καθημερινά, μαζί με το πάγωμα και την συνεχή αποστασιοποίηση και συνήθεια στην νέα (ή μάλλον όχι και τόσο νέα) πολιτική δολοφονιών που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Ταυτόχρονα, απέναντι στην ένστολη βία, η οποία βρίσκει νομιμοποίηση από όλο το σύστημα που την συντηρεί και την τρέφει, υπάρχει μια δεδομένη οργή και ένα «εμείς δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο» που όμως δεν εκφράζονται στο βεληνεκές που τους αρμόζει. Αυτές οι πρώιμες και αφιλτράριστες σκέψεις μας οδήγησαν στο να κάνουμε αυτήν την ανοιχτή εκδήλωση, να πάμε τον λόγο μας ένα βήμα παρακάτω, να ανοίξουμε το ζήτημα αυτό και να συζητήσουμε σε μια πρώτη βάση για την κρατική βαρβαρότητα που βιώνουμε και για το πως μπορούν να δοθούν απαντήσεις και να αναπτυχθούν αντανακλαστικά απέναντι σε αυτήν. 

Τι εννοούμε ως κρατικές δολοφονίες;

Διαχρονικά, δεν είναι ούτε λίγες, ούτε μεμονωμένες οι φορές που οι μηχανισμοί του κράτους έχουν δολοφονήσει. Μόνο από την μεταπολίτευση και μετά να κοιτάξει κανείς, θα εντοπίσει έναν μακρύ κατάλογο εκατοντάδων δολοφονημένων από την ΕΛΑΣ. Και αυτό φυσικά, αφορά τα περιστατικά που καταφέραμε να μάθουμε και δεν συγκαλύφθηκαν προτού βγουν στην επιφάνεια. Η θανατοπολιτική του κράτους και η βία αυτής στοχεύει κυρίως τις περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες. 

Άλλοτε, οι κρατικές δολοφονίες έχουν πολιτικό χαρακτήρα και αφορούν τον λεγόμενο εσωτερικό εχθρό, αναρχικές/ούς, κομμουνίστριες/στές, αγωνιστές/στριες. Για παράδειγμα η δολοφονία ανήλικων σε πολιτικοποιημένες γειτονιές όπως με τον Μιχάλη Καλτεζά (1985) και τον Αλέξη Γρηγορόπουλο (2008), οι θάνατοι που έχουν προκληθεί από ξυλοδαρμούς σε συγκεντρώσεις και πορείες, όπως με την Σταματίνα Κανελλοπούλου (1980) ή με τον Βασίλη Μάγγο (2020) και βεβαίως η δολοφονία ανταρτών πόλης, όπως ο Μιχάλης Πρέκας (1987) ή ο Λάμπρος Φούντας (2010) . 

Σε άλλες περιπτώσεις, στρέφονται εναντίον των προσφύγων/μεταναστ(ρι)ων οι οποίοι βαφτίζονται μεταξύ άλλων «ασύμμετρη απειλή» και «κίνδυνος για την εθνική ακεραιότητα». Τρανταχτό παράδειγμα η καλπάζουσα συνοριακή βία μέσω πνιγμών, pushbacks κλπ. Οι κρατικοί θεσμοί εξαντλούν την αγριότητά τους ενάντια στους κατατρεγμένους, αναγκάζοντας τις βάρκες τους να γυρίσουν πίσω με ελάχιστη βενζίνη ή απλά βυθίζοντας τες, πυροβολώντας τους στα σύνορα, στοιβάζοντας τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές με άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Αποκορύφωμα αυτής της ρατσιστικής πολιτικής αποτελεί το ναυάγιο στην Πύλο όπου πάνω από 600 μετανάστ(ρι)ες πνίγηκαν με το λιμενικό απλά να παρατηρεί αν όχι να συμβάλλει στον πνιγμό τους. 

Ακόμα και όσοι/ες καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα, κινδυνεύουν μέσα στις πόλεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ρατσιστικών κρατικών δολοφονιών αποτελεί το ΑΤ Ομόνοιας, το οποίο πολλάκις έχει γίνει γνωστό για θανάτους μεταναστ(ρι)ών υπό «αδιευκρίνιστες συνθήκες». Στο ίδιο πλαίσιο, δολοφονίες με διάχυτο ρατσισμό και απαξίωση για τις ζωές των πιο φτωχών είναι αυτές εναντίον των Ρομ. Οι κοινότητες των Ρομά, είναι μόνιμα στοχοποιημένες ως φύσει παραβατικές και εγκληματικές. Η ζωή τους υποτιμάται, υποβαθμίζεται και τακτικά ανάγεται σε παράδειγμα προς αποφυγή. Αυτό συμβαίνει σε τέτοιο βαθμό, που εκτός από τις συνεχείς αστυνομικές επιχειρήσεις στους καταυλισμούς τους, αρκούν ασήμαντες αφορμές για να πυροβολούνται εν ψυχρώ από τους ένστολους φονιάδες. 

Συνολικά, μπορούμε να πούμε ό,τι καθετί που παρεκκλίνει από τους κανόνες και από το «φυσιολογικό» αποτελεί εν δυνάμει στόχο. Οι φτωχοί/ες, τα τοξικοεξαρτημένα, οι γκει/τρανς/λεσβίες, οι αντιστεκόμενοι/ες και κάθε κοινωνική ομάδα η οποία βρίσκεται στο περιθώριο. Οι κρατικές δολοφονίες και, κατ’ επέκταση, η κρατική βία δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο σε περιστατικά που οι άμεσοι δρώντες είναι μπάτσοι. Η έννοια της κρατικής δολοφονίας λαμβάνει για εμάς μία πιο πλατιά σημασία μιας και τα τελευταία χρόνια φαίνεται να υπάρχει άνοδος του αριθμού των νεκρών, είτε από συμβάντα κρατικής αμέλειας, είτε από ξεκάθαρη στόχευση μιας ακραία βίαιης θανατοπολιτικής από την εφαρμογή μιας σειράς πολιτικών που οδηγούν σε απώλειες με “έμμεσο” τρόπο . Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πρώτου αποτελούν το «δυστύχημα» στα Τέμπη, όπου τουλάχιστον 57 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους ως αποτέλεσμα της χρόνιας έλλειψης πόρων και την ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρομικού δικτύου, με στόχευση το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος για το κεφάλαιο. Επίσης, οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες οι οποίες εκτυλίσσονται κάθε χρόνο προκαλώντας σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καταστροφή σπιτιών και ολόκληρων οικισμών ακόμα και θανάτων δεν έχουν τις παραπάνω συνέπειες λόγω μόνο της σφοδρότητας τους και της κλιματικής αλλαγής εν γένει. Σε αντίθεση με τα λεγόμενα του κυρίαρχου αφηγήματος, είναι επακόλουθο της λεηλασίας της φύσης και της άρνησης των κρατικών θεσμών να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων, ενώ επικαλούνται την μέριμνα των πολιτών και την προστασία του περιβάλλοντος. 

Γιατί το κράτος δολοφονεί; Γιατί με τόση ευκολία (πλέον);

Είναι η κακιά στιγμή; Είναι η κακή κυβέρνηση; Είναι αυθαιρεσία; Ανικανότητα; Αδιαφορία; Μήπως οι δολοφονίες είναι στιγμές του ταξικού πολέμου που διεξάγουν οι πάνω στους κάτω; Μήπως είναι ο θεσμικός και μη ρατσισμός; Κάποια από αυτά τα ερωτήματα μπορούν να απαντηθούν πιο εύκολα από μια αντιεξουσιαστική οπτική, ενώ κάποια από αυτά μπορούν να αποτελέσουν έναυσμα για συζήτηση. 

Αυτό που είναι δεδομένο για μας, είναι ότι το κράτος από καταβολής του και διαχρονικά αποτελεί μια μηχανή που εκλύει άφθονη ποσότητα βίας προς τους φτωχούς, όσους και όσες κάθε φορά θεωρούνται ως περισσευούμενοι/ες, αυτούς που αντιδρούν/αγωνίζονται/εξεγείρονται ή έστω καταπατούν τους νόμους του. Αυτό που λένε κοινωνική ειρήνη και περιλαμβάνει δημόσια τάξη, ασφάλεια και υποτίθεται ευημερία χτίζεται, μεταξύ άλλων, και με την κρατική επιβολή η οποία ανάλογα την περίοδο και τον τρόπο διακυβέρνησης εκφράζεται με διαφορετικές εντάσεις και τρόπους και η οποία αναπόφευκτα θα έχει και θύματα. Ούτως ή άλλως, το κράτος ποτέ δεν δίσταζε να δολοφονήσει όσους έκρινε ως περιττούς (μετανάστες, Ρομά, «περιθωριακοί/ες»).

Αυτό που επίσης μπορούμε να πούμε, είναι ότι διανύουμε μια μακρά περίοδο άγριας εκμετάλλευσης και επίθεσης σε ότι θεωρούσαμε ως τώρα δεδομένο, η οποία αποτυπώνεται μέσα από συνεχείς κρίσεις και μια διαρκή κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης». Βάζοντας στην εξίσωση και την επικράτηση του καπιταλιστικού ιδεώδους του κέρδους ως «το απόλυτο κριτήριο» αλλά και το γεγονός ότι η επιβίωση του καπιταλισμού απαιτεί «θυσίες», αντιλαμβανόμαστε γιατί όλο και περισσότερα κομμάτια μη προνομιούχου πληθυσμού μένουν στην απέξω από αξιοπρεπείς μισθούς, κοινωνική πρόνοια κλπ βιώνοντας μια διαρκή ανασφάλεια για την επόμενη μέρα. Το κοινωνικό κράτος έχει αποσυρθεί οριστικά και η ατομική ευθύνη έχει αναχθεί σε ύψιστη αξία.  

Σε αυτή τη συνθήκη τα σώματα ασφαλείας και ο στρατός αποκτούν αναβαθμισμένο ρόλο. Έχουν όλο και μεγαλύτερη ελευθερία στην καταστολή. Ξυλοκοπούν με κάθε ευκαιρία, δεν διστάζουν να ανοίξουν πυρ για ασήμαντες αφορμές οι οποίες μετέπειτα βαφτίζονται απαραίτητες για την διατήρηση του αφηγήματος «τάξη και ασφάλεια» και φυσικά προστατεύουν τα σύνορα με παράπλευρες απώλειες, οδηγώντας ανθρώπους σε πνιγμό. Η χρησιμότητα αυτής της στάσης του κράτους είναι πολλαπλή. Επικυρώνει την ιδέα ότι όσο σκατά και αν είναι τα πράγματα δεν πρέπει να κουνιέται φύλλο, κοινώς συνετίζει τρομοκρατώντας αλλά και διασφαλίζει την απρόσκοπτη κίνηση του εμπορεύματος, την ιδιοκτησία, την εθνική κυριαρχία και κλείνει το μάτι στις φασιστικές εφεδρείες του. 

Συγκάλυψη από μεριάς πολιτικών, θεσμών και ΜΜΕ

Κάθε φορά μετά από μία κρατική δολοφονία, ξεκινάει ένας χορός συγκάλυψης και νομιμοποίησης. Ξεκινούν πρώτα τα ΜΜΕ, παρουσιάζοντας τα γεγονότα έτσι ώστε να δικαιολογείται ο φόνος. Πολλές φορές περιγράφονται συμβάντα εντελώς ψεύτικα, ιδίως τις κρίσιμες πρώτες ώρες και μέρες. Σκοπός της συσκότισης αυτής είναι να υπάρχουν όσο το δυνατόν λιγότερες άμεσες αντιδράσεις. Τα κρατικά όργανα είναι πάντα σε άμυνα και κινδυνεύει η ζωή τους. Στη συνέχεια, καθώς τα γεγονότα δεν μπορούν πια να αποκρύβονται, οι πολιτικοί εκπρόσωποι δικαιολογούν πλήρως το έγκλημα. Εκφράζουν την συμπαράστασή τους στους θύτες, με δηλώσεις στα ΜΜΕ και επισκέψεις στις αρμόδιες υπηρεσίες. Παράλληλα, η ενημέρωση περνάει σε ένα δεύτερο στάδιο, της νομιμοποίησης του εγκλήματος. Οι πληροφορίες εστιάζουν στο προφίλ του θύματος και όχι του θύτη. Παρουσιάζεται το παρελθόν του με μελανά χρώματα και συκοφαντείται. Διαμορφώνεται η εικόνα ενός ανθρώπου που, λόγω του παραβατικού τρόπου ζωής του, ήταν αναμενόμενο ή/και επιβεβλημένο να εξουδετερωθεί. Ο θύτης παραμένει στη σκιά. Ούτε το όνομα του δεν γίνεται γνωστό. Πρόκειται περί ενός ατόμου που πρέπει να αθωωθεί και να ταλαιπωρηθεί δικαστικά όσο το δυνατόν λιγότερο. Άλλωστε προστάτευε το κοινωνικό σύνολο από τον Άλλο, ένα πρόσωπο ξένο προς την κοινωνία και εναντίον της. Μετά από αρκετό καιρό, έρχεται η σειρά της δικαστικής εξουσίας. Στη δίκη, που είναι πια μια μικρή είδηση που ίσα ίσα αναφέρεται στον Τύπο, χρησιμοποιείται όλο το ιδεολογικό οπλοστάσιο και τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν ΜΜΕ και πολιτική εξουσία. Η αθωωτική απόφαση για τα κρατικά όργανα είναι δεδομένη. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: το Κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας, και θα το χρησιμοποιεί όποτε χρειάζεται ενάντια στους “επικίνδυνους” πληθυσμούς. 

Γιατί η κοινωνική/κινηματική αντίδραση είναι δυσανάλογη;

Όπως και σε πολλές άλλες, έτσι και στην πρόσφατη δολοφονία του Χρήστου Μιχαλόπουλου, τα ΜΜΕ παρουσίασαν την ειδήση όπως βόλεψε καλύτερα, σαν ένα σενάριο εγκληματολογίας που παίζεται σε κάποιο σίριαλ, αντί για μια ωμή πραγματικότητα που συνεχώς κανονικοποιείται. Με την νέα κρατική δολοφονία, παρότι υπήρξαν αντανακλαστικά καλέσματα, πολύ σύντομα το συμβάν έμοιαζε να είχε ξεχαστεί. Το ότι δεν ανοίγει μύτη σε κάθε ακραίο περιστατικό που ακούμε μπορεί να χρεωθεί σε πολλούς λόγους. Είναι σίγουρο όμως ότι η κοινωνία δείχνει μια τρομερή ελαστικότητα τον τελευταίο καιρό στα αίσχη που συμβαίνουν αφήνοντας τα περιθώρια στο κράτος να εξαπλώσει χωρίς πολλές ενοχλήσεις τα σχέδια του για το πως θα μας συμπεριφέρονται οι μπάτσοι, για το πως θα είναι η μεταναστευτική πολιτική, για το πως θα ζούμε από δω και πέρα κλπ. Για αυτό θεωρούμε ότι έχει αξία η καταγραφή όσων από αυτούς μπορούμε να εντοπίσουμε. 

Κοινωνία:

Καταρχάς, η στροφή (παγκόσμια και ειδικά πανευρωπαϊκά) που παρατηρείται προς την ακροδεξιά, και τον συντηρητισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και την ξενοφοβία αποτυπώνεται με βεβαιότητα και εντός της Ελλάδας εδώ και μία δεκαετία. Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας έχει απομακρυνθεί από αξίες όπως η αλληλεγγύη και στρέφεται προς την ξενοφοβία, τον εθνικισμό και τον ρατσισμό. Το κοινωνικό σύνολο έτσι και αλλιώς αντιδρά όλο και δυσκολότερα για ζητήματα που την πλήττουν άμεσα, πόσο μάλλον για τις ζωές αυτών που θεωρούνται παρείσακτοι, παραβατικοί ή ταραξίες όπως οι μετανάστ[ριες], οι Ρομ και οι αναρχικοί.

Επίσης, από το 2008 και μετά ζούμε σε μια περίοδο διαρκούς κρίσης με διάφορους προσδιορισμούς (δημοσιονομική, περιβαλλοντική, ενεργειακή, υγειονομική, μεταναστευτική, δημόσιου χρέους κλπ), η οποία χαρακτηρίζεται από συχνές εκλογικές διαδικασίες που οδηγούν στην τακτική ανανέωση του «συμβολαίου εμπιστοσύνης» μεταξύ του κράτους και των πολιτών του. Μην ξεχνάμε ότι η κρατική διαχείριση στην περίοδο του covid-19 όπου καθημερινά ασκούνταν πιέσεις και περιορισμοί ακόμα και στις δομικές ελευθερίες όπως στο πότε και για ποιους λόγους θα βγαίνουμε από τα σπίτια μας, συνέβαλλε στην αποδοχή της ηγεμονίας των κρατικών θεσμών ως ρυθμιστή των ζωών μας. Επίσης, η ασφυκτική οικονομική λιτότητα που ασκείται σε συνδυασμό με την διαρκή εντατικοποίηση της καθημερινότητας (αυξανόμενο κόστος ζωής, μειώσεις πραγματικών μισθών, συνεχές κυνήγι επαγγελματικής ανέλιξης) καλλιεργούν συνειδήσεις που υπακούουν στον ατομισμό. Τα προβλήματα σταματούν να συλλογικοποιούνται και να αναγνωρίζονται ως κοινά. Η κοινωνία αδυνατεί ή αδιαφορεί να αντιδράσει και να εμπιστευτεί τους συλλογικούς αγώνες ως απάντηση τόσο στην ολότητα της καθημερινής καταπίεσης που δεχόμαστε όσο και σε στιγμές όπως αυτές που περιγράφουμε. 

Κίνημα:

Από την άλλη, τα κομμάτια της κοινωνίας που επιμένουν να συλλογικοποιούνται, να αυτοοργανώνονται, να αντιστέκονται και να ενεργοποιούν αντανακλαστικά αλληλεγγύης ,τα περιμένει ένα ολόκληρο οπλοστάσιο με στόχο την καταστολή, την φίμωση και την ενσωμάτωση. Από τους νόμους του κράτους που αυστηροποιούνται διαρκώς (βλ. νέος ποινικός κώδικας, εργασιακό νομοσχέδιο Γεωργιάδη κ.α.) μέχρι την αναβάθμιση της αστυνομικής βίας στις διαδηλώσεις και από εκεί την στοχοποίηση των αγωνιζόμενων, τις εκκενώσεις καταλήψεων, τον περιορισμό χώρων συνάντησης των κινημάτων κ.α. Οι δυνατότητες για ανάπτυξη συλλογικών αντιστάσεων λιγοστεύουν, η μαζικότητα δεν είναι επιθυμητή ενώ φαίνεται να υπάρχει δυσκολία να αναπτυχθούν κοινές αναλύσεις για την πραγματικότητα, στρατηγικές αντίστασης και αγώνα αλλά και ουσιώδεις μη εργαλειακές πολιτικές σχέσεις. Επίσης, αν και γίνονται προσπάθειες, παραμένει στοίχημα το να αναπτύξουμε συνδέσεις, κοινότητες και κοινούς αγώνες με τα πιο πληττώμενα κοινωνικά κομμάτια. Τέλος, μας φαίνεται απαραίτητη η επίτευξη της «κυκλοφορίας των αγώνων» (μεταφορά εμπειριών, καλών πρακτικών), η ανάπτυξη της κουλτούρας του διαλόγου και της κριτικής μεταξύ μας ώστε η ενέργεια που δίνουμε να αποτυπώνεται και να λειτουργεί σαν παρακαταθήκη για τις επόμενες προσπάθειες μας.  

μολόχα- συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια 

moloha_notia@espiv.net

17.12.2023