Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δολοφονείται στο Κερατσίνι από ναζιστικό τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η περίοδος εκείνη στιγματίστηκε από την προσπάθεια των φασιστών να κυριαρχήσουν στους δρόμους με διακριτή παρουσία και επιθέσεις σε μετανάστ[-ριες] (επίθεση σε Αιγίπτιους αλιεργάτες, δολοφονία Σαχτζάτ Λουκμαν), αυτοοργανωμένους χώρους, αναρχικές, αριστερούς πάντα με τις πλάτες του κράτους. Από την άλλη οι μαζικές, πολύμορφες, δυναμικές δράσεις (αντιφασιστικές πορείες, επιθέσεις σε γραφεία της Χ.Α., περιφρουρήσεις) των αντιφασιστών έκαναν σαφές στους φασίστες ότι ο δημόσιος χώρος θα γίνεται όλο και πιο εχθρικός γι’ αυτούς και έβαλαν φραγμούς στην εξάπλωση τους.
Στα 11 χρόνια αυτά, μεσολάβησε το ξέπλυμα του κράτους μέσω της καταδίκης της Χ.Α. και ο περιορισμός της συγκροτημένης παρουσίας των φασιστών στους δρόμους. Ο φασισμός όμως διαχύθηκε και ριζώθηκε κοινωνικά ενώ εκφράστηκε και εκλογικά. Οι ρατσιστικές, οι ομοφοβικές και οι τρανσφοβικές επιθέσεις, ο φασιστικός και ρατσιστικός λόγος, τα εθνικιστικά συλαλλητήρια, οι ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων, οι αυτόκλητες ένοπλες συμμορίες στα σύνορα και η δημιουργία ενός δυναμικού ακροδεξιού ρεύματος επικρότησης των αντιμεταναστευτικών πολιτικών, της τάξης, της ασφάλειας και των παραδοσιακών αξιών της πατριαρχίας και των σεξιστικών διακρίσεων είναι το αποτέλεσμα αυτής της εδραίωσης.
Στα 11 χρόνια αυτά, περίοδο συστημικής κρίσης και ενεργοποίησης μόνιμου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, το κράτος λογοδοτεί όλο και λιγότερο, προωθεί τη ρητορική και τις πολιτικές που εξέφραζαν οι φασίστες εντείνοντας τους διαχωρισμούς, την εκμετάλλευση και την καταστολή και κλείνει το μάτι στις νέες φασιστικές παραφυάδες. Στο κοινοβούλιο (ψήφιση νέου ποινικού κώδικα, εργατικών νομοσχεδίων, αναπτυξιακού νόμου κ.α.), στα δικαστήρια (εκδικητικές διώξεις και φυλάκισεις, ατιμωρησία μπάτσων-δολοφόνων) και στην καθημερινότητα (δολοφονίες μεταναστών και ρομά, ξυλοδαρμοί ανηλίκων, απαγόρευση διαδηλώσεων και απεργιών, εκκένωση καταλήψεων) εκφράζεται η αλληλένδετη σχέση κοινοβουλευτικής δημοκρατίας-φασισμού με σκοπό την πλήρη κυριαρχία του καπιταλισμού πάνω στους υποτελείς και την ικανοποίηση συμφερόντων εφοπλιστών, βιομήχανων και εργολάβων. Άλλωστε το κράτος θέλει διαρκώς να μας υπενθυμίζει ότι κατέχει το μονοπώλιο της βίας και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει όπως το βολεύει, θέλοντας κάθε φορά να προασπιστεί καπιταλιστικά συμφέροντα.
Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες δικαστηρίων ούτε καταδικάζεται με συστημικά μέσα. Άλλωστε, με την ίδια ευκολία που το σύστημα καταδικάζει τον φασισμό, το ίδιο εύκολα τον βάζει και στο κοινοβούλιο. Ο φασισμός αντιμετωπίζεται στον δρόμο με συλλογικούς, ακηδεμόνευτους, αντιιεραρχικούς αγώνες, στις γειτονιές, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους εργασιακούς μας χώρους, στους τόπους που ζούμε και κινούμαστε. Ο φασισμός μπορεί να συντριβεί μόνο αν καταστραφεί το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει.
Ενάντια σε φασίστες, κράτος, αφεντικά – Κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά
Ζούμε μαζί δουλεύουμε μαζί ντόπιοι- μετανάστριες τσακίζουμε ναζί
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
moloha_notia@espiv.net
