Αναρτήσαμε 2 πανό σε Σούρμενα και Ηλιούπολη με αφορμή την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα και τους/τις 15 νεκρούς/ες μετανάστ[ρι]ες στη Χίο από το λιμενικό και εν’όψει της συμπλήρωσης 3 χρόνων από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη και τον πνιγμό 600 μεταναστ[ρι]ων ανοιχτά της Πύλου.
Να μη συνηθίσουμε τα καθημερινά εργατικά “ατυχήματα” σε χώρους δουλειάς, τους νεκρούς και τις αγνοούμενες στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, τα “μοιραία δυστυχήματα”.
Οργή για τους ανθρώπους της τάξης μας που χάνονται για τα κέρδη των αφεντικών και τις πολιτικές των κρατών.
Σάββατο 28.2 – Γενική Απεργία & Συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 12:00
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, κατά την περίοδο 2017-2020 απαρτίζονταν από τις καταλήψεις Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21 και Αρβαλή 3, οι οποίες υπήρξαν σημεία συλλογικής ζωής και αγώνα. Τον Γενάρη του 2020 η Ματρόζου 45 και η Παναιτωλίου 21 επανακαταλαμβάνονται μετά τις εκκενώσεις τον Δεκέμβριο του 2019. Η αστυνομία επιχειρεί εκ νέου εκκένωση με ισχυρές δυνάμεις όμως ο κόσμος της κατάληψης υπερασπίζεται μαχητικά τον επανακατειλλημμένο χώρο. Τελικά πολλές ώρες αργότερα και ενώ η γειτονιά έχει σηκωθεί στο πόδι, η αστυνομία εισβάλει και συλλαμβάνει τον κόσμο της κατάληψης μετά από άγριους ξυλοδαρμούς. Προηγουμένως έχει επιτεθεί στο άλλο κομμάτι της υπεράσπισης, στην συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από το κτίριο, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις (το δικαστήριο έχει πάρει αναβολή για 26/1/2026). Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 φρέναρε το κύμα κρατικών επιθέσεων σε απελευθερωμένους χώρους αγώνα το οποίο εφορμούνταν από το περιβόητο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη.
Τα συντρόφια πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, με σκοπό, την φίμωση, την τρομοκράτηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση των κοινωνικών κομματιών που αμφισβητούν έμπρακτα τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου εντός της μητρόπολης και δημιουργούν ρωγμές στο κλίμα παραίτησης και απάθειας.
Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο.
Σε ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων βάλαμε στις γειτονιές μας αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου και κρεμάσαμε πανό σε Ηλιούπολη και Σούρμενα.
Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
Ως μια ακόμα απάντηση σε κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, το Σάββατο 5 Απρίλη 2025 και από τις 7μμ και για δυο ώρες περίπου πραγματοποιήσαμε μία δημόσια καλεσμένη συγκέντρωση-μικροφωνική στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, στην οποία συμμετείχαν γύρω στα 100 άτομα, φωνάχτηκαν αντιπατριαρχικά και αντισεξιστικά συνθήματα, διαβαζόταν από τη μικροφωνική και μοιραστηκε εντός και περιμετρικά της πλατείας το σχετικό κείμενό μας, πετάχτηκαν τρικάκια και αναρτήθηκαν και διάφορα πανό.
Κατά τις προηγούμενες ημέρες είχαμε προχωρήσει σε αφισοκολλήσεις και μοιράσματα κειμένων σε διάφορες γειτονιές της Ηλιούπολης και σε κεντρικά σημεία των νοτίων προαστίων.
ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά
Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική και συνολικότερα η πατριαρχική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά, τα μη ετεροφυλόφιλα και τα τρανς άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις και τις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τις γειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσειως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, σε παράγοντες όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Καθημερινά βιώνουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας τη βία του κράτους και του κεφαλαίου. Τα παραδείγματα πολλά… εξευτελιστικές τιμές σε βασικά τρόφιμα στο σουπερμάρκετ και στο ρεύμα, σπαστά ωράρια, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, νομιμοποίηση της 6ήμερης εργασίας, εξώσεις… Κράτος, κεφάλαιο και αφεντικά μας ρουφάνε τον ιδρώτα με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Η επίθεση που δεχόμαστε πάνω στις ζωές μας ήταν και παραμένει στόχος όλων των κυβερνητικών πολιτικών, ανεξαρτήτως δεξιάς ή αριστερής ιδεολογίας.
Οι «λύσεις» που προτείνουν οι διαχειριστές του κράτους και του κεφαλαίου μέσω των δήθεν αυξήσεων στον κατώτατο μισθό είναι ανεπαρκείς μπροστά στις αυξήσεις στο κόστος ζωής και στα πραγματικά μας προβλήματα, ενώ στόχο έχουν μόνο να μας κάνουν να σωπάσουμε. Είναι γεγονός ότι η συνεχόμενη και μεθοδευμένη αυτή βία μας εξαντλεί, μας τραυματίζει, δολοφονεί τους ανθρώπους της τάξης μας στους χώρους εργασίας (όπως και βλέπουμε με τα πρόσφατα εργατικά ατυχήματα, τα οποία όλο και πληθαίνουν) και σίγουρα η βία που δεχόμαστε δεν τελειώνει εκεί.
«Δυστυχήματα» σε ράγες και νοσοκομεία, πνιγμοί στις θάλασσες, κρατικές δολοφονίες σε δρόμους, μέσω ή και έξω από τα τμήματα, μάταιες απόπειρες συγκάλυψης, έρχονται συνεχώς για να μας υπενθυμίσουν ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες στο βωμό του κέρδους. Μπροστά στην ζοφερή καθημερινότητα που βιώνουμε είναι αναγκαίο να μην σιωπήσουμε, αλλά να αντισταθούμε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα.
Απέναντι στη μοιρολατρία και την υποταγή, συλλογικές ακηδεμόνευτες αντιστάσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας
Όλες/όλα/όλοι στους δρόμους στην γενική απεργία την Τετάρτη 9 Απριλίου
Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Δύο χρόνια μετά από την σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, το μήνυμα είναι ένα: «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα…». Η καπιταλιστική κανονικότητα λένε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαταραχτεί. Οι νεκροί και οι νεκρές ήταν απλά άτυχοι, θύματα των χρόνιων παθογενειών των δημοσίων υπηρεσιών. Κράτος και Κεφάλαιο αποποιούνται κάθε ευθύνη, άλλωστε τoυς αξίζει ασυλία αφού εγγυώνται την κερδοφορία και την οικονομική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον Βορίδη «μικρό ζήτημα τα Τέμπη σε σχέση με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη» και λογικό αφού οι ζωές των προλετάριων που υποτιμούνται καθημερινά και χάνονται όλο και πιο συχνά στις ράγες, στα σύνορα, στους χώρους εργασίας και τους δρόμους, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν θεωρούνται και τόσο σημαντικές. Είναι η αναγκαία θυσία, οι παράπλευρες απώλειες, οι σημειώσεις στο περιθώριο των βιβλίων εσόδων – εξόδων. Αυτό που έχει σημασία λένε, είναι τα μεγάλα deals αφεντικών. Αυτά που υποτίθεται εξασφαλίζουν την κοινωνική ευημερία και πρόοδο αλλά στην πραγματικότητα μας έχουν στραγγίξει οικονομικά, υφαρπάζουν κάθε σπιθαμή γης και κάνουν τη ζωή μας όλο και χειρότερη. Οι αντιδράσεις λένε είναι, απλά, γραφικές εώς και επικίνδυνες. Εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη λένε και η κοινωνία θα δικαιωθεί. Μια δικαιοσύνη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με ένα σύστημα που λειτουργεί σταθερά εις βάρος μας.
Καλούμε στη συγκέντρωση για τα Τέμπη στις 28 Φλεβάρη. Για να μην ξεχαστούν όσοι και όσες από εμάς θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Για να δώσουν οι από κάτω μια απάντηση στα εγκλήματα της Εξουσίας. Για να μη γίνει η κρατική-καπιταλιστική δολοφονία αφορμή για απολίτικες κραυγές και εκκλήσεις στη σούπα της εθνικής ενότητας. Για να μην ξεχάσουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι η περιβόητη δικαιοσύνη ήταν, είναι και θα είναι ταξική. Διότι γνωρίζουμε ότι το λεγόμενο Κράτος Δικαίου πρέπει να εξασφαλίσει την συνέχιση του καπιταλισμού με κάθε κόστος και όχι κάποιο αφηρημένο αίσθημα δικαίου.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ – Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ (ΑΥΤΟ-)ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ–ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση-Αντίσταση-Αλληλεγγύη στα νότια
Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ημέρα που έφυγε ο Λάρι (Θανάσης Αρμάος). Η απουσία του εξακολουθεί να βαραίνει το μυαλό και την καρδιά μας. Ένας χρόνος χωρίς τον φίλο και σύντροφό μας. Ένας χρόνος που μας λείπει η ψύχραιμη ματιά του και τα καθαρά λόγια του. Ένας χρόνος με ένα κενό που δεν αναπληρώνεται: στις συνελεύσεις, στις δράσεις, στις εκδηλώσεις, στα μαζέματα και στις ζωές μας.
Το Σάββατο 28 Σεπτέμβρη, στις 18:00, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο θα γίνει Ανοιχτή Εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη του Λάρι. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα παρουσιαστεί έντυπη έκδοση που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του.
Ως Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια – Μολόχα στηρίζουμε την Πορεία Υπεράσπισης των καταλήψεων & ελεύθερων χώρων που καλείται από Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια, Στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες το Σάββατο 21 Οκτωβρίου στις 12:00 στον Σταθμό ΗΣΑΠ Άνω Πατήσια.
Ακολουθεί το κείμενο της αφίσας:
ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις. Κάτω τα χέρια από τα πάρκα και τις πλατείες. Η πόλη δεν ανήκει σε εργολάβους, επιχειρηματίες και τουρίστες. Η πόλη ανήκει σε μας που ζούμε τους χώρους και ζωντανεύουμε το χρόνο της. Σε εμάς που την χτίζουμε και παράγουμε τον πλούτο της.
Οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι χώροι είναι η ζωή κόντρα στον καθημερινό θάνατο που μας επιβάλουν. Γιατί εκεί συγκρούεται η κουλτούρα της συλλογικοποίησης με την κουλτούρα της ιδιώτευσης. Εκεί οργανωνόμαστε ενάντια στις κρατικές πολιτικές, στον εξευγενισμό, στις περιφράξεις, στην ακρίβεια, στα αυξημένα νοίκια, στην τουριστικοποίηση και στην καταστολή. Για έναν κόσμο χωρίς ρατσισμό, κουϊροφοβία και πατριαρχία.
Οι εκκενώσεις των καταλήψεων Άνω-Κάτω Πατησίων (Νάξου 75 & Κρασσά) και Ζιζάνια (Φυλής & Φερών) δεν θα μείνουν αναπάντητες. Αλληλεγγύη στην εκκενωμένη κατάληψη Ευαγγελισμού (Κρήτη), και στα κατειλημμένα στέκια Πολυτεχνείου ΕΜΠ και “Καλιαρντά” που επανακαταλήφθηκαν.
ΝΤΟΠΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ.
Τους τελευταίους μήνες ζούμε σε μια διαρκή συνθήκη αλλεπάλληλων «τυχαίων» ή «ακραίων» ή «αναπόφευκτων» γεγονότων. Ενδεικτικά αναφέρουμε την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη, την δολοφονία μεταναστ[ρι]ών ανοιχτά της Πύλου, τις πυρκαγιές που ανενόχλητες κατέκαψαν δάση, σπίτια και άφησαν πίσω δεκάδες νεκρούς, την δολοφονία/πνιγμό ανθρώπου στο λιμάνι του Πειραιά και τώρα τον θάνατο ανθρώπων και την καταστροφή ολόκληρων περιοχών από το νερό και τη λάσπη.
Το κράτος, τώρα, περισσότερο από ποτέ, δεν ενδιαφέρεται ούτε για την ανθρώπινη ζωή ούτε για την φύση παρά μόνο για την διαιώνιση του ενώ οι ζωές των υποτελών τάξεων μετράνε όλο και λιγότερο στις εξισώσεις των κυρίαρχων. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι εν μέσω της πυρκαγιάς στη Δαδιά και ενώ ο κρατικός μηχανισμός έδειχνε ανήμπορος να επέμβει επέλεγε να επιτεθεί σε χώρους αντίστασης, αυτοοργάνωσης και αγώνα (Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, Κατάληψη Ζιζάνια, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου) και μέσω κυβερνητικών στελεχών και πρωθυπουργού να πει ότι για τις φωτιές ευθύνονται οι μετανάστες.. Σε ευθυγράμμιση με τα αφεντικά τους τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ ύφαιναν και πάλι την υπερασπιστική γραμμή της κυβέρνησης κλείνοντας παράλληλα το μάτι στη δράση φασιστοειδών που ανέλαβαν τον ρόλο σερίφη. Τέλος ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στρέφεται σε ρατσιστικές και ξενοφοβικές αντιλήψεις και συστρατεύεται με διαφόρων τύπων φασιστικές εφεδρείες αντί να στρέψει την οργή του εκεί που βρίσκεται ο εχθρός, στα υπουργεία και στα πολυτελή γραφεία.
Σε αυτή τη ζοφερή συνθήκη επιλέγουμε να μη βυθιστούμε στην κατάθλιψη και τη σιωπή. Προσπαθούμε, εκτός των άλλων, με τις δυνάμεις μας, να σπείρουμε στις περιοχές μας μηνύματα οργής και αντίστασης ενάντια σε αυτούς που κατατρώνε καθημερινά τις ζωές και μηνύματα αλληλεγγύης και στήριξης σε όλες τις αγωνιζόμενες, όλους τους κατατρεγμένους.
Αντικρατικός, αντιφασιστικός, αντιρατσιστικός, αντισεξιστικός αγώνας σε όλες τις γειτονιές
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net
Την Πέμπτη 22/6 κρεμάσαμε δύο πανό σε γειτονιές των νοτίων (Αργυρούπολη και Ηλιούπολη) για το έγκλημα στην Πύλο που οδήγησε στην δολοφονία εκαντοντάδων μεταναστριών και μεταναστών.
Ο πόλεμος προς τις εκτοπισμένες και τους εκτοπισμένους που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα έχει όνομα. Λέγεται ευρωπαική και ελληνική μεταναστευτική πολιτική και περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών στα συνορα ως εισβολή, «επιχειρήσεις απώθησης (pushbacks) στο Αιγαίο και παρανομοποίηση/εκγλεισμό όσων διασωθούν. Το Ελληνικό Λιμενικό πρωτοστατεί στον πόλεμο αυτό. Οργανώνει και πραγματοποιεί τα pushbacks και πολλές φορές οδηγεί στον πνιγμό μετανάστ@. Και σε αυτό το ναυάγιο φαίνεται ξεκάθαρα ο ρόλος του λιμενικού, όσο και αν οι κρατικές αρχές μαζί με τα ΜΜΕ εξαπολύουν ψέμματα για να ξεπλύνουν το αίμα τόσων ανθρώπων από τα χέρια τους. Μπόλικη εθνική ασφάλεια και ρατσισμό και ολίγη από υποκρισία εθνικού πένθους περιλαμβάνει το αφήγημα που ορίζει την ατζέντα του δημόσιου λόγου συγκαλύπτοντας την μεγαλύερη δολοφονία μεταναστ(ρι)ών (και γενικότερα το μεγαλύτερο ναυάγιο) που έχει συμβεί στην ανατολική μεσόγειο. Δολοφονία προλετάριων που αναζητούσαν μία καλύτερη ζωή.
Η κατάσταση των τελευταίων ετών δείχνει ότι οι ταξικοί διαχωρισμοί διαρκώς μεγαλώνουν και αυξάνεται ο αριθμός όλων αυτών που θεωρούνται περιττοί/ες/α από τον καπιταλισμό. Οι μη έχοντες, είτε ντόπιες είτε μετανάστες/τριες, αλλα ειδικά οι άνθρωποι χωρίς χαρτιά, αντιμετωπιζόμαστε φανερά ως αριθμοί, συχνά αμελητέοι στις εξισώσεις τους. Στα εργοτάξια, στα νοσοκομεία, στις ράγες, στις θάλασσες, οι ζωές μας υπολογίζονται με βάση το κόστος και το όφελος, με βάση τα καπιταλιστικά κέρδη και τα εθνικά συμφέροντα.
Ντόπιες/οι/α και μετανάστες/τριες/α να αντισταθούμε στην εντεινόμενη υποτίμηση των ζωών μας, συλλογικά και μακριά από τους πλαστούς διαχωρισμούς που μας επιβάλλουν οι απο τα πάνω. Να σπάσουμε το τείχος της αδιαφορίας και του κυνισμού, απέναντι στην θανατοπολιτική που εφαρμόζεται. Να βεθούμε με αποφασιστικότητα απέναντι στον φανερό και συγκαλυμμένο ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας.
Και στα Τέμπη και στην Πύλο,οι δολοφόνοι είναι οι ίδιοι.
Φράχτης Έβρου – Pushbacks – Λιμενική Αρχή, Δολοφονία είναι η Μεταναστευτική Πολιτική
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση,αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
