Καθημερινά βιώνουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας τη βία του κράτους και του κεφαλαίου. Τα παραδείγματα πολλά… εξευτελιστικές τιμές σε βασικά τρόφιμα στο σουπερμάρκετ και στο ρεύμα, σπαστά ωράρια, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, νομιμοποίηση της 6ήμερης εργασίας, εξώσεις… Κράτος, κεφάλαιο και αφεντικά μας ρουφάνε τον ιδρώτα με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Η επίθεση που δεχόμαστε πάνω στις ζωές μας ήταν και παραμένει στόχος όλων των κυβερνητικών πολιτικών, ανεξαρτήτως δεξιάς ή αριστερής ιδεολογίας.

Οι «λύσεις» που προτείνουν οι διαχειριστές του κράτους και του κεφαλαίου μέσω των δήθεν αυξήσεων στον κατώτατο μισθό είναι ανεπαρκείς μπροστά στις αυξήσεις στο κόστος ζωής και στα πραγματικά μας προβλήματα, ενώ στόχο έχουν μόνο να μας κάνουν να σωπάσουμε. Είναι γεγονός ότι η συνεχόμενη και μεθοδευμένη αυτή βία μας εξαντλεί, μας τραυματίζει, δολοφονεί τους ανθρώπους της τάξης μας στους χώρους εργασίας (όπως και βλέπουμε με τα πρόσφατα εργατικά ατυχήματα, τα οποία όλο και πληθαίνουν) και σίγουρα η βία που δεχόμαστε δεν τελειώνει εκεί.

«Δυστυχήματα» σε ράγες και νοσοκομεία, πνιγμοί στις θάλασσες, κρατικές δολοφονίες σε δρόμους, μέσω ή και έξω από τα τμήματα, μάταιες απόπειρες συγκάλυψης, έρχονται συνεχώς για να μας υπενθυμίσουν ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες στο βωμό του κέρδους. Μπροστά στην ζοφερή καθημερινότητα που βιώνουμε είναι αναγκαίο να μην σιωπήσουμε, αλλά να αντισταθούμε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα.

Απέναντι στη μοιρολατρία και την υποταγή, συλλογικές ακηδεμόνευτες αντιστάσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας

Όλες/όλα/όλοι στους δρόμους στην γενική απεργία την Τετάρτη 9 Απριλίου

Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net

Δύο χρόνια μετά από την σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, το μήνυμα είναι ένα: «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα…». Η καπιταλιστική κανονικότητα λένε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαταραχτεί. Οι νεκροί και οι νεκρές ήταν απλά άτυχοι, θύματα των χρόνιων παθογενειών των δημοσίων υπηρεσιών. Κράτος και Κεφάλαιο αποποιούνται κάθε ευθύνη, άλλωστε τoυς αξίζει ασυλία αφού εγγυώνται την κερδοφορία και την οικονομική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον Βορίδη «μικρό ζήτημα τα Τέμπη σε σχέση με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη» και λογικό αφού οι ζωές των προλετάριων που υποτιμούνται καθημερινά και χάνονται όλο και πιο συχνά στις ράγες, στα σύνορα, στους χώρους εργασίας και τους δρόμους, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν θεωρούνται και τόσο σημαντικές. Είναι η αναγκαία θυσία, οι παράπλευρες απώλειες, οι σημειώσεις στο περιθώριο των βιβλίων εσόδων – εξόδων. Αυτό που έχει σημασία λένε, είναι τα μεγάλα deals αφεντικών. Αυτά που υποτίθεται εξασφαλίζουν την κοινωνική ευημερία και πρόοδο αλλά στην πραγματικότητα μας έχουν στραγγίξει οικονομικά, υφαρπάζουν κάθε σπιθαμή γης και κάνουν τη ζωή μας όλο και χειρότερη. Οι αντιδράσεις λένε είναι, απλά, γραφικές εώς και επικίνδυνες. Εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη λένε και η κοινωνία θα δικαιωθεί. Μια δικαιοσύνη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με ένα σύστημα που λειτουργεί σταθερά εις βάρος μας.

Καλούμε στη συγκέντρωση για τα Τέμπη στις 28 Φλεβάρη. Για να μην ξεχαστούν όσοι και όσες από εμάς θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Για να δώσουν οι από κάτω μια απάντηση στα εγκλήματα της Εξουσίας. Για να μη γίνει η κρατική-καπιταλιστική δολοφονία αφορμή για απολίτικες κραυγές και εκκλήσεις στη σούπα της εθνικής ενότητας. Για να μην ξεχάσουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι η περιβόητη δικαιοσύνη ήταν, είναι και θα είναι ταξική. Διότι γνωρίζουμε ότι το λεγόμενο Κράτος Δικαίου πρέπει να εξασφαλίσει την συνέχιση του καπιταλισμού με κάθε κόστος και όχι κάποιο αφηρημένο αίσθημα δικαίου.

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ – Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ (ΑΥΤΟ-)ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ–ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ 

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση-Αντίσταση-Αλληλεγγύη στα νότια

moloha_notia@espiv.net

Ως Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια – Μολόχα στηρίζουμε την Πορεία Υπεράσπισης των καταλήψεων & ελεύθερων χώρων που καλείται από Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια, Στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες το Σάββατο 21 Οκτωβρίου στις 12:00 στον Σταθμό ΗΣΑΠ Άνω Πατήσια.

Ακολουθεί το κείμενο της αφίσας:

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις. Κάτω τα χέρια από τα πάρκα και τις πλατείες. Η πόλη δεν ανήκει σε εργολάβους, επιχειρηματίες και τουρίστες. Η πόλη ανήκει σε μας που ζούμε τους χώρους και ζωντανεύουμε το χρόνο της. Σε εμάς που την χτίζουμε και παράγουμε τον πλούτο της.

Οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι χώροι είναι η ζωή κόντρα στον καθημερινό θάνατο που μας επιβάλουν. Γιατί εκεί συγκρούεται η κουλτούρα της συλλογικοποίησης με την κουλτούρα της ιδιώτευσης. Εκεί οργανωνόμαστε ενάντια στις κρατικές πολιτικές, στον εξευγενισμό, στις περιφράξεις, στην ακρίβεια, στα αυξημένα νοίκια, στην τουριστικοποίηση και στην καταστολή. Για έναν κόσμο χωρίς ρατσισμό, κουϊροφοβία και πατριαρχία.

Οι εκκενώσεις των καταλήψεων Άνω-Κάτω Πατησίων (Νάξου 75 & Κρασσά) και Ζιζάνια (Φυλής & Φερών) δεν θα μείνουν αναπάντητες. Αλληλεγγύη στην εκκενωμένη κατάληψη Ευαγγελισμού (Κρήτη), και στα κατειλημμένα στέκια Πολυτεχνείου ΕΜΠ και “Καλιαρντά” που επανακαταλήφθηκαν.

ΝΤΟΠΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ.

ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων

Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια

Στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες

Τους τελευταίους μήνες ζούμε σε μια διαρκή συνθήκη αλλεπάλληλων «τυχαίων» ή «ακραίων» ή «αναπόφευκτων» γεγονότων. Ενδεικτικά αναφέρουμε την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη, την δολοφονία μεταναστ[ρι]ών ανοιχτά της Πύλου, τις πυρκαγιές που ανενόχλητες κατέκαψαν δάση, σπίτια και άφησαν πίσω δεκάδες νεκρούς, την δολοφονία/πνιγμό ανθρώπου στο λιμάνι του Πειραιά και τώρα τον θάνατο ανθρώπων και την καταστροφή ολόκληρων περιοχών από το νερό και τη λάσπη.

Το κράτος, τώρα, περισσότερο από ποτέ, δεν ενδιαφέρεται ούτε για την ανθρώπινη ζωή ούτε για την φύση παρά μόνο για την διαιώνιση του ενώ οι ζωές των υποτελών τάξεων μετράνε όλο και λιγότερο στις εξισώσεις των κυρίαρχων. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι εν μέσω της πυρκαγιάς στη Δαδιά και ενώ ο κρατικός μηχανισμός έδειχνε ανήμπορος να επέμβει επέλεγε να επιτεθεί σε χώρους αντίστασης, αυτοοργάνωσης και αγώνα (Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, Κατάληψη Ζιζάνια, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου) και μέσω κυβερνητικών στελεχών και πρωθυπουργού να πει ότι για τις φωτιές ευθύνονται οι μετανάστες.. Σε ευθυγράμμιση με τα αφεντικά τους τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ ύφαιναν και πάλι την υπερασπιστική γραμμή της κυβέρνησης κλείνοντας παράλληλα το μάτι στη δράση φασιστοειδών που ανέλαβαν τον ρόλο σερίφη. Τέλος ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στρέφεται σε ρατσιστικές και ξενοφοβικές αντιλήψεις και συστρατεύεται με διαφόρων τύπων φασιστικές εφεδρείες αντί να στρέψει την οργή του εκεί που βρίσκεται ο εχθρός, στα υπουργεία και στα πολυτελή γραφεία.

Σε αυτή τη ζοφερή συνθήκη επιλέγουμε να μη βυθιστούμε στην κατάθλιψη και τη σιωπή. Προσπαθούμε, εκτός των άλλων, με τις δυνάμεις μας, να σπείρουμε στις περιοχές μας μηνύματα οργής και αντίστασης ενάντια σε αυτούς που κατατρώνε καθημερινά τις ζωές και μηνύματα αλληλεγγύης και στήριξης σε όλες τις αγωνιζόμενες, όλους τους κατατρεγμένους.

Αντικρατικός, αντιφασιστικός, αντιρατσιστικός, αντισεξιστικός αγώνας σε όλες τις γειτονιές

Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια
επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net

Την Πέμπτη 22/6 κρεμάσαμε δύο πανό σε γειτονιές των νοτίων (Αργυρούπολη και Ηλιούπολη) για το έγκλημα στην Πύλο που οδήγησε στην δολοφονία εκαντοντάδων μεταναστριών και μεταναστών.

Ο πόλεμος προς τις εκτοπισμένες και τους εκτοπισμένους που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα έχει όνομα. Λέγεται ευρωπαική και ελληνική μεταναστευτική πολιτική και περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών στα συνορα ως εισβολή, «επιχειρήσεις απώθησης (pushbacks) στο Αιγαίο και παρανομοποίηση/εκγλεισμό όσων διασωθούν. Το Ελληνικό Λιμενικό πρωτοστατεί στον πόλεμο αυτό. Οργανώνει και πραγματοποιεί τα pushbacks και πολλές φορές οδηγεί στον πνιγμό μετανάστ@. Και σε αυτό το ναυάγιο φαίνεται ξεκάθαρα ο ρόλος του λιμενικού, όσο και αν οι κρατικές αρχές μαζί με τα ΜΜΕ εξαπολύουν ψέμματα για να ξεπλύνουν το αίμα τόσων ανθρώπων από τα χέρια τους. Μπόλικη εθνική ασφάλεια και ρατσισμό και ολίγη από υποκρισία εθνικού πένθους περιλαμβάνει το αφήγημα που ορίζει την ατζέντα του δημόσιου λόγου συγκαλύπτοντας την μεγαλύερη δολοφονία μεταναστ(ρι)ών (και γενικότερα το μεγαλύτερο ναυάγιο) που έχει συμβεί στην ανατολική μεσόγειο. Δολοφονία προλετάριων που αναζητούσαν μία καλύτερη ζωή.

Η κατάσταση των τελευταίων ετών δείχνει ότι οι ταξικοί διαχωρισμοί διαρκώς μεγαλώνουν και αυξάνεται ο αριθμός όλων αυτών που θεωρούνται περιττοί/ες/α από τον καπιταλισμό. Οι μη έχοντες, είτε ντόπιες είτε μετανάστες/τριες, αλλα ειδικά οι άνθρωποι χωρίς χαρτιά, αντιμετωπιζόμαστε φανερά ως αριθμοί, συχνά αμελητέοι στις εξισώσεις τους. Στα εργοτάξια, στα νοσοκομεία, στις ράγες, στις θάλασσες, οι ζωές μας υπολογίζονται με βάση το κόστος και το όφελος, με βάση τα καπιταλιστικά κέρδη και τα εθνικά συμφέροντα.

Ντόπιες/οι/α και μετανάστες/τριες/α να αντισταθούμε στην εντεινόμενη υποτίμηση των ζωών μας, συλλογικά και μακριά από τους πλαστούς διαχωρισμούς που μας επιβάλλουν οι απο τα πάνω. Να σπάσουμε το τείχος της αδιαφορίας και του κυνισμού, απέναντι στην θανατοπολιτική που εφαρμόζεται. Να βεθούμε με αποφασιστικότητα απέναντι στον φανερό και συγκαλυμμένο ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Και στα Τέμπη και στην Πύλο,οι δολοφόνοι είναι οι ίδιοι.

Φράχτης Έβρου – Pushbacks – Λιμενική Αρχή, Δολοφονία είναι η Μεταναστευτική Πολιτική

Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση,αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια

moloha_notia@espiv.net

Tην Παρασκευή 31/3 μοιράσαμε το παρακάτω κείμενο στο Ελληνικό και κρεμάσαμε πανό με αφορμή τη σύγκρουση των τραίνων στα Τέμπη.

Ελεύθερες Δωρεάν και Ασφαλείς Μετακινήσεις σε Τραίνα/Μετρό/Λεωφορεία
… μη σου πω και σε αεροπλάνα και βαπόρια.

Δεν ήταν ατύχημα, ήταν δολοφονία με ευθύνη κράτους και κεφαλαίου. Ήταν θέμα χρόνου να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Οι εργαζόμενοι/ες στο σιδηροδρομικό δίκτυο και τα σωματεία τους με απεργίες/ κινητοποιήσεις/ καταγγελίες προσπαθούσαν να αναδείξουν την κατάρρευση και την υπολειτουργία βασικών υποδομών, την υποστελέχωση, την ανεπαρκή εκπαίδευση και τον υπαρκτό κίνδυνο “ατυχημάτων”. Οι προσπάθειες τους – όπως όλες οι εργατικές διεκδικήσεις – αντιμετωπίζονται από κυβερνήσεις, αρμόδια υπουργεία, ελεγκτικές αρχές, διοικήσεις εταιριών και φυσικά τα ΜΜΕ με αδιαφορία, υποτίμηση έως και καταστολή.

Πάνω από όλα η ασφάλεια των κερδών των αφεντικών. Στο σύστημα που ζούμε είναι δεδομένο ότι βασικός σκοπός κάθε δραστηριότητας είναι το κέρδος. Αυτό καθορίζει ακόμα και τις υπηρεσίες που εξυπηρετούν τις καθημερινές μας ανάγκες (μετακίνηση, διατροφή, υγεία, εκπαίδευση κ.α.). Έτσι, η συντήρηση των υποδομών, η ποιότητα των υπηρεσιών και η βελτίωση των συνθηκών εργασίας αποτελούν κόστη για τα αφεντικά τα οποία προσπαθούν να αποφύγουν με κάθε ευκαιρία. Γι’αυτό και αυτά μετακυλίονται σε εμάς με αποτέλεσμα να αποκλείονται όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα από βασικές υπηρεσίες.

Εχθρός μας ο καπιταλισμός. Είναι παγίδα να εστιάσουμε στη μία ή στην άλλη κυβέρνηση, σε ‘καλές’ ή ‘κακές’ εταιρείες. Το πρόβλημα είναι συνολικό. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν αποδεχόμαστε την καπιταλιστική ανάπτυξη. Αν θέλουμε οι ζωές μας να εξαρτώνται από την ανεξέλεγκτη παραγωγή και την συνεχή κίνηση εμπορευμάτων, και τελικά αν θέλουμε να λογίζονται ως εμπορεύματα και να τιμολογούνται.

Δεν είναι εθνικό πένθος είναι ταξικός πόλεμος. Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνησηέσπευσε να κηρύξει εθνικό πένθος με μία κατεύθυνση συγκάλυψης για να διαχειριστεί τηνοργή. Ταυτόχρονα όμως αναφερόταν κυνικά στους νεκρούς ως “ανθρώπινες θυσίες” καικατέστειλε βίαια τις μαζικότερες κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες των τελευταίων ετών, πουδεν περιορίστηκαν μόνο στους δρόμους αλλά και σε καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων.

Πρέπει να μας βρουν απέναντί τους. Απέναντι σε κάθε κρατικό αφήγημα, απορρίπτουμε κάθεείδους διαχωρισμό και προτάσσουμε την αλληλεγγύη. Οφείλουμε να μην τους χαρίσουμετίποτα και να αγωνιζόμαστε με βάση τις ανάγκες μας, ενάντια και πέρα από τα κέρδη τους.

Διεκδικούμε μέσα από συλλογικούς αγώνες ελεύθερες, δωρεάν και ασφαλείςμετακινήσεις για όλους/όλες/όλα.

Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ. Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΔΡΑΣΗ.

ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ.

Μολόχα | Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net