Το ήξερες ότι στην γειτονιά σου οι τράπεζες πετάνε κόσµο έξω από τα σπίτια τους;
Το πρωί της Πέµπτης 26/6, επιχειρήθηκε έξωση οικογένειας από πρώτη κατοικία στην οδό Χίου στην Τερψιθέα. Ένας θίασος αποτελούμενος από δικαστικούς κλητήρες, εκπροσώπους της doValue (γνωστή εταιρία που πρωτοστατεί στις εξώσεις πρώτης κατοικίας), µπάτσους, και έναν κλειδαρά, παραβίασαν την κλειδαριά του σπιτιού µε στόχο να πετάξουν στον δρόµο την οικογένεια που µένει εκεί. Η άμεση ανταπόκριση γειτόνων, αλληλέγγυου κόσµου, συντρόφων/ισσών και πολιτικών οργανώσεων, απέτρεψε στην πράξη την έξωση της οικογένειας από το σπίτι. ∆εν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην περιοχή, µόνο στην ίδια οδό γνωρίζουµε για άλλα δύο περιστατικά εξώσεων.
Οι συνέπειες των αλλεπάλληλων καπιταλιστικών κρίσεων των τελευταίων σχεδόν 20 χρόνων έχουν διαµορφώσει µια πολύ δύσκολη, σχεδόν δυστοπική καθηµερινότητα. Οι τραγικοί µισθοί, η ραγδαία και ασταµάτητη αύξηση του κόστους ζωής (super market, θέρµανση, µετακινήσεις κ.α.), τα πανάκριβα ενοίκια, η επισφάλεια και το ξεζούµισµα στη δουλειά είναι λίγα µόνο από όσα εξαναγκα- ζόµαστε να προσαρµοστούµε για να ζήσουµε.
Για το κεφάλαιο, κάθε κρίση είναι ευκαιρία για κέρδος είς βάρος των από κάτω. Ενώ πολλά νοικο- κυριά βρέθηκαν ξαφνικά µε µισό ειδόδηµα λόγω των απολύσεων και των περικοπών στους µισθούς, οι τράπεζες και οι διάφορες εταιρείες «κοράκια» βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να πλουτί- σουν εις βάρος µας. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσµα ένα µεγάλο µέρος της κοινωνίας να βρεθεί µε δάνεια που δεν µπορούσε να αποπληρώσει και περιουσίες σε υποθήκη. Το σύνολο των κυβερνή- σεων, διαµόρφωσαν νοµικό πλαίσιο σε συµφωνία µε τα συµφέροντα των τραπεζών, προκειµένου να «πουλήσουν» τα δάνεια αυτά σε εταιρίες διαχείρισης, γνωρίζοντας φυσικά ότι το αποτέλεσµα θα ήταν το ξεσπίτωµα πολλών ανθρώπων.
Για άλλη µία φορά, οι εκπρόσωποι του κράτους σκούζουν να µας πείσουν πως πρόκεται για ζήτηµα ατοµικής «αποτυχίας» και ατοµικής ευθύνης λίγων «ανεύθυνων» δήθεν κακοπληρωτών, αλλά η πραγµατικότητα είναι άλλη. Το κράτος και οι καπιταλιστές επιχειρούν να ρίξουν τα χρέη των τραπε- ζών ξανά στις πλάτες µας, αναδιανέµοντας τον πλούτο (συγκεκριµένα την πρώτη κατοικία) εις βάρος αυτών που µε τις ευλογίες κράτους και τραπεζών, δανείστηκαν λεφτά και υποθήκευσαν στα σπίτια τους. Οι πλειστηριασµοί και οι εξώσεις, η έλλειψη σπιτιών και τα πανάκριβα ενοίκια, δεν είναι φυσικά φαινόµενα αλλά άλλη µία όψη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Κράτος και κεφάλαιο βάζουν τα κέρδη τους πάνω από τις ανάγκες µας, µε άλλη µια βίαιη συστηµική επίθεση στις ζωές µας και στην ανάγκη µας για στέγαση.Αυτή τη φορά, η άµεση ανταπόκριση του κόσµου και η αλληλεγγύη απέτρεψαν την έξωση των γειτόνων µας από το σπίτι τους, το βέβαιο όµως είναι ότι τα αρπακτικά της doValue θα ξαναεπιχειρή- σουν. Είναι κρίσιµο όλη η γειτονιά να αναπτύξει άµεσα αντανακλαστικά, ώστε να βρεθούµε στο πλάι των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι που διαµένουν αλλά και κάθε πληττόµενου/ης.
Η στέγαση είναι ανάγκη, όχι ευκαιρία για κερδοφορία.
Καλούµε τον κόσµο της γειτονιάς και κάθε αλληλέγγυα/ο σε επιφυλακή, ώστε να αποτραπεί κάθε µελλοντική απόπειρα έξωσης στη περιοχή.
Να µπλοκάρουµε τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, που για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών πετάνε οικογένειες στο δρόµο.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Αργά το βράδυ της Τετάρτης 5/3/2025, δύο µετανάστες εργάτες αφού έχουν σχολάσει από τη δουλειά, περιµένουν το νυχτερινό λεωφορείο για να πάνε σπίτι τους. Εκεί, στη στάση δίπλα στο µετρό Αργυρού- πολης, δέχονται βίαιη επίθεση από άτοµα µε µηχανάκια. Τους ξυλοκοπούν, τους µαχαιρώνουν και τους κλέβουν τα κινητά. Τα θύµατα καταλήγουν στο νοσοκοµείο για τις πρώτες βοήθειες. Είναι προφανές ότι κίνητρο των επιτιθέµενων δεν ήταν η ληστεία.
Το νυχτερινό λεωφορείο που διαπερνά την Λ. Βουλιαγµένης και ενώνει τα νότια µε το κέντρο και τα δυτικά είναι γεµάτο µε µετανάστ[-ρι]ες που εργάζονται σε µαγαζιά εστίασης, σε σπίτια, σε κήπους κ.α.. Οι ξεφτίλες αυτοί επιτέθηκαν σε ανθρώπους που αναγκάζονται να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της Αθήνας για να βγάλουν το ψωµί τους, περιµένοντας το 790 µέσα στη νύχτα, µετά από εξουθενωτικές βάρδιες.
∆εν είναι πρωτοφανές φαινόµενο. Στο πρόσφατο παρελθόν έχουµε δει αντίστοιχες – φαινοµενικά τυχαίες
– επιθέσεις, οργανωµένα πογκρόµ ακόµα και δολοφονίες. Οι αρρωστηµένες αντιλήψεις περί φυλετικής ανωτερότητας και εθνικής καθαρότητας επιχειρούν να επιβληθούν στις γειτονιές µας µε τη βία. Οι επιθέ- σεις αυτές εκ πρώτης όψεως είναι µια επίδειξη µαγκιάς αλλά στην πραγµατικότητα αποτελούν προσπά- θεια επιβολής και τροµοκράτησης προς όσους θεωρούνται επικίνδυνοι για το έθνος, τη θρησκεία, τον πολιτισµό, την εθνική οικονοµία ή ότι άλλο τους κατέβει στο κεφάλι. Τα θύµατα κρίνονται ως κατώτερα µε βάση το χρώµα δέρµατος, την καταγωγή, τη θρησκεία και φυσικά µε βάση το εισόδηµα.
Από το Αιγαίο και τον Έβρο, µέχρι τα Α.Τ., τους δρόµους και τους χώρους εργασίας η κρατική [αντι-] µετα- ναστευτική πολιτική κακοποιεί και δολοφονεί. Όπου όµως δεν φτάνουν τα όπλα των λιµενικών και των µπάτσων, όπου δεν επαρκεί ο mainstream καθηµερινός ρατσισµός και εθνικισµός των ΜΜΕ, όπου τα αφεντικά δυσκολεύονται να εφαρµόσουν συνθήκες γαλέρας, αναλαµβάνουν τα φασιστοειδή. Οι θρασύ- δειλες αυτές επιθέσεις, πέρα από το να ικανοποιούν το αίσθηµα τάξης και ασφάλειας ενός εκφασισµένου κοµµατιού της κοινωνίας, συµβάλλουν στην πειθάρχηση, την πιο άγρια εκµετάλλευση και εξαθλίωση του πιο υποτιµηµένου εργατικού δυναµικού και κατ’ επέκταση όλων µας. Η κρίση βαθαίνει και ο καπιταλισµός δείχνει την πιο απάνθρωπη πλευρά του αφήνοντας στην άκρη το κοινωνικό του προσωπείο. Από τα Τέµπη και την Πύλο µέχρι τα εργοτάξια πολυκατοικιών σε χλιδάτες περιοχές (την Τετάρτη 12/03/2025, 28χρονος εργάτης, σκοτώθηκε στη Βούλα από ηλεκτροπληξία κατά την εκφόρτωση υλικών σε οικοδοµή) και την Ηλιούπολη (κύκλωµα trafficking / πρόσφατες οµοφοβικές επιθέσεις) φαίνεται πόσο ευάλωτοι/ες/α και αναλωσιµές/α/ες είµαστε. Η ρατσιστική, ταξική και πατριαρχική βία είναι εκφάνσεις του κοινωνικού πολέµου που διεξάγεται απέναντι µας.
Εντέλει, µετά από κάθε τέτοιο περιστατικό ντροπής και ξεφτίλας τίθονται πιο επιτακτικά τα ερωτήµατα: Θα αφήσουµε τις γειτονιές µας να γίνουν σφαγεία; Θα φοβούνται άνθρωποι να κυκλοφορήσουν ελεύ- θερα λόγω του χρώµατος του δέρµατος τους; Θα ανεχτούµε τους κανίβαλους αυτού του κόσµου να δρουν ανενόχλητοι;
Να µην επιτρέψουµε στην βαρβαρότητα να ριζώσει στις γειτονιές µας.
Οι απόπειρες των φασιστοειδών να βγουν από τις τρύπες τους – ακόµα και µέσα στη νύχτα – δεν θα µείνουν αναπάντητες.
Αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες ντόπιων-µεταναστ[-ρι]ων σε γειτονιές, χώρους εργασίας, σχολεία και κάθε κοινωνικό πεδίο.
Μέχρι όλοι/α/ες να είµαστε ελεύθεροι/α/ες.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
Ούτε στα νότια, ούτε πουθενά… [Ένα αντιφασιστικό κείμενο για τις γειτονιές των Νοτίων]
Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού
Μας επιβάλλουν να δουλεύουμε παραπάνω, να ζούμε με πενιχρά επιδόματα, να καταναλώνουμε περισσότερα προϊόντα αλλά να μην καταναλώνουμε ενέργεια (!). Να μην αντιδρούμε που δεν μπορούμε να νοικιάσουμε σπίτι, που οι επενδύσεις και οι «πράσινες» πολιτικές καταστρέφουν την φύση, που καιγόμαστε ή πνιγόμαστε ενώ ξοδεύονται δισεκατομμύρια ευρώ σε πολεμικό εξοπλισμό. Να μην εξεγειρόμαστε που οι κρατικές πολιτικές σκοτώνουν ανθρώπους σε τρένα και σαπιοκάραβα, που η αστυνομία δολοφονεί χωρίς δισταγμό φτωχές και αποκλεισμένους, που οι γυναικοκτονίες είναι καθημερινότητα. Συνηθίζουμε να ζούμε όλο και χειρότερα, σε κλίμα αβεβαιότητας, φόβου, τρομοκρατίας και χειραγώγησης από κράτος-αφεντικά-ΜΜΕ. Ο καπιταλισμός δημιουργεί συνεχώς προβλήματα που ονομάζονται κρίσεις (Πληθωριστική, Προσφυγική, Υγειονομική, Περιβαλλοντική, Ενεργειακή κ.α.) και εν συνεχεία μας αναγκάζει να δεχόμαστε υπομονετικά τις «λύσεις» του χωρίς να βγάλουμε άχνα. Με τα πρόσφατα νομοσχέδια (νέος ποινικός κώδικας, ιδιωτικοποίηση πανεπιστημίων, εργασιακά, αναπτυξιακός νόμος κ.α.) ισχυροποιούνται τα όπλα των κυρίαρχων για το πως θα μας εκμεταλλευτούν, πως θα διασφαλίσουν τα κέρδη και συμφέροντα των επιχειρηματιών, τον τρόπο που θα μας δικάσουν, πόσο εύκολα θα μας φυλακίσουν αν παραβούμε τους νόμους τους ή αντιδράσουμε. Και ενώ τα γκλόμπς και τα δακρυγόνα τους είναι σε ετοιμότητα, κράτος και κεφάλαιο εμφανίζονται ως υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων (πρόληψη έμφυλης βίας, νομοσχέδιο γάμου-τεκνοθεσίας ομοφυλόφιλων ζευγαριών, συμπεριληπτικές διαφημιστικές καμπάνιες πολυεθνικών κ.α.) και φοράνε το προσωπείο της ισότητας και της συμπερίληψης, με απώτερο στόχο να ελέγξουν και να (τους αγώνες με ανατρεπτικά χαρακτηριστικά.
Μια κοινωνία οργανωμένης σήψης
H υπακοή στον ισχυρό, ο πλήρης κοινωνικός έλεγχος και οι γενικευμένοι διαχωρισμοί που παράγουν ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός και ο ανταγωνισμός αποτελούν δομικά στοιχεία του φασισμού και εξαιρετικά χρήσιμα εργαλεία για την κρατική εξουσία και τα αφεντικά. Έτσι, οι κρατικοί θεσμοί (κοινοβούλιο, εκκλησία, σχολείο, αστυνομία, στρατός) και τα ΜΜΕ φροντίζουν να τονώνουν την εθνική συνείδηση και τα υποτιθέμενα κοινά συμφέροντα στη βάση του έθνους-κράτους. Μετανάστριες, αλλόθρησκοι, γκέι, τρανς, αναρχικά/κομμουνιστές, αγωνιζόμενες/εξεγερμένα και κάθε ένα που δεν χωράει ή δεν συμμορφώνεται στα πρότυπα ή αγωνίζεται, βαφτίζεται ως απειλή στην κοινωνική ειρήνη. Την ίδια στιγμή που οι μέχρι πρότινος «υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις» γίνονται όλο και πιο (άκρο-)δεξιές, τα φασιστικά κατακάθια διαφόρων αποχρώσεων γεμίζουν τα κοινοβούλια και επιχειρούν να επανεμφανιστούν στους δρόμους και τις γειτονιές, ενώ οι σάπιες ιδέες τους βρίσκουν πρόθυμα αυτιά. Ανάμεσα στους χρήσιμους ηλίθιους που είναι έτοιμοι να φάνε τους διπλανούς τους είναι δυστυχώς και άνθρωποι της τάξης μας που μέσα στη γενικότερη σύγχυση νομίζουν ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τα αφεντικά τους και τους φασίστες. Ο όχλος στη Θεσσαλονίκη που επιτέθηκε σε κουήρ άτομα καθώς και όλα τα περιστατικά ρατσισμού, τραμπουκισμού και προσπάθειας εξευτελισμού είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνίας μουδιασμένης και αποξενωμένης που νομίζει ότι αντιστέκεται, ενώ στην ουσία επιτίθεται στα πιο ευάλωτα και καταπιεσμένα κομμάτια της, βγάζοντας μόνη της τα μάτια της. Οι ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων σε γειτονιές της Αθήνας, οι ξυλοδαρμοί και δολοφονίες φτωχών μεταναστών εργατών, οι αυτόκλητες ένοπλες συμμορίες καθαρμάτων στον Έβρο, οι απαθείς τηλεθεατές που επικροτούν δολοφονίες από το λιμενικό και την αστυνομία, οι γυναικοκτόνοι και οι κακοποιητικοί σύντροφοι και πατεράδες και όσοι τους συγκαλύπτουν αποτελούν όλα κομμάτια του ίδιου παζλ κοινωνικής σήψης.
Την ίδια ώρα, κράτος-ΜΜΕ-ειδικοί αφού «έλυσαν» τα ζητήματα της έμφυλης βίας και της βίας στα γήπεδα στρέφουν την κοινή γνώμη στη νεολαία και στα φαινόμενα bullying, ρατσισμού, σεξισμού και ομοφοβίας στα σχολεία και τις γειτονιές. Δεν ξέρουμε αν αυτά τα φαινόμενα είναι σε έξαρση. Αυτά που όμως ξέρουμε είναι ότι πρώτον οι μαθήτριες/α/ες δεν είναι αποκομμένες από την κατάσταση που περιγράφουμε παραπάνω ούτε όμως είναι μια ομοιογενής οντότητα που ξαφνικά οργανώθηκε σε συμμορίες. Δεύτερον, το κράτος δεν το ενδιαφέρει η πάταξη της βίας αλλά η συμμόρφωση και η προετοιμασία μας για τα χειρότερα που ετοιμάζει. Οι έλεγχοι και οι συλλήψεις στις πλατείες, η ποινικοποίηση των σχολικών αγώνων (πχ καταλήψεων), οι κάμερες επιτήρησης και η προώθηση «αστυνομίας γονιών» (βλ.kifisia watch) για παρακολούθηση και ρουφιάνεμα των παιδιών, δεν έχουν καμία σχέση με την αντιμετώπιση των φαινομένων βίας.
Λίγα λόγια για τις γειτονιές μας…
Οι γειτονιές των νοτίων δεν αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση. Οι απόπειρες των φασιστών να πατήσουν πόδι στα νότια έχουν γίνει παλιότερα τόσο μέσω της Χ.Α., όσο και ακροδεξιών δημοτικών παρατάξεων και «ακομμάτιστων» επιτροπών κατοίκων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Όλες αυτές οι προσπάθειες έβρισκαν και βρίσκουν ανάχωμα στην διαρκή αντιφασιστική πολύμορφη δράση. Ωστόσο, τα φαινόμενα ρατσισμού, πατριαρχίας (περιστατικά έμφυλης κακοποίησης, trafficking, παραβιαστικών συμπεριφορών) και κοινωνικού κανιβαλισμού ριζώνουν και σε αυτές τις γειτονιές. Γειτονιές οι οποίες μετατρέπονται ακόμα περισσότερο σε σχεδιασμένες για πλουσίους και τουρίστες πανάκριβες, περιφραγμένες, αφιλόξενες περιοχές, από τις «μπίζνες της ανάπλασης» δημάρχων, επενδυτών και εργολάβων. Άλλωστε, οι δημοτικές αρχές, ως γρανάζι του κράτους και των σχεδιασμών του, παρά τα επικοινωνιακά τρικς περί ισότητας και καταπολέμησης των φαινομένων βίας αποτελούν και αυτές κομμάτι του προβλήματος αφού σε κάθε ευκαιρία το χαρτί του εθνικισμού χρησιμοποιείται, ντοπάροντας τους κατοίκους με πατροπαράδοτες αξίες και εθνική υπερηφάνεια (γκράφιτι 1821, ανάρτηση γιγάντιων σημαιών σε δημαρχεία και στον…Υμηττό, αλισβερίσια με φασίστες και παραστρατιωτικούς, ρατσιστικές δηλώσεις δημ. συμβούλων κ.α.), και στρώνουν τον δρόμο στα φασιστοειδη που συνεχίζουν να λερώνουν τους τοίχους και τους δρόμους με εθνικιστικές/ναζιστικές μπαρούφες.
Οι δικές μας απαντήσεις…
Από τη μία τα πανάκριβα σπίτια, τα πολυτελή αυτοκίνητα, το κυριλέ lifestyle, οι λουσάτες βιτρίνες, οι φράκτες με τις κάμερες, οι βιομήχανοι, οι μαφιόζοι, οι μπράβοι, οι φασίστες, οι βιαστές και όσοι συγκαλύπτουν. Από την άλλη τα σπίτια που τα παίρνουν οι τράπεζες, τα γεμάτα λεωφορεία, οι εργαζόμενοι σε σκατοδουλειές, όσοι μισούν τους φασίστες και το σύστημα που τους τρέφει, όσες δεν χωράνε στα πατριαρχικά πρότυπα, κάνουν αγώνες στα σχολεία, δείχνουν αλληλεγγύη και νοιάζονται για τους διπλανούς τους. Με λίγα λόγια όσοι και όσες αντιλαμβανόμαστε ότι στις γειτονιές μας δεν χωράνε ο φασισμός, η ομοφοβία και η εκμετάλλευση. Γνωρίζουμε ότι ο εχθρός μας δεν είναι ο ξένος και ο διαφορετικός, αλλά τα αφεντικά μας και όσοι τους κάνουν πλάτες. Δεν τρώμε το παραμύθι του κράτους και των κυβερνήσεων. Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες δικαστηρίων ούτε καταδικάζεται με συστημικά μέσα. Άλλωστε, με την ίδια ευκολία που το σύστημα καταδικάζει τον φασισμό, το ίδιο εύκολα τον βάζει και στο κοινοβούλιο όποτε το βολεύει. Οι αγώνες μας οφείλουν να είναι πολύμορφοι, οριζόντιοι, αντιθεσμικοί και αντικρατικοί. Απέναντι στην κρατική βαρβαρότητα, εμείς προτάσσουμε την αυτοοργάνωση των ζωών μας και τους συλλογικούς αγώνες μέσα από αδιαμεσολάβητες διαδικασίες τόσο στις γειτονιές μας όσο και παντού. Ενάντια στον φασισμό, αλλά και στο καταπιεστικό σύστημα που ζούμε, στήνουμε αναχώματα και απαντάμε με συνεχή αντίσταση και καθημερινούς αγώνες. Με όπλο την αλληλεγγύη μας, στεκόμαστε η μία δίπλα στο άλλο και σπάμε την κουλτούρα του ατομικισμού και της αποξένωσης που μας επιβάλλουν. Η δικιά μας ενότητα είναι μόνο ταξική, και όχι εθνική, καθώς παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς εξουσία, χωρίς σύνορα, στρατούς, φτώχεια, ρατσισμό, εκμεταλλευτές, διακρίσεις και πατριαρχία.
Ενάντια σε κράτος, φασίστες και αφεντικά κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά
Ζούμε μαζί δουλεύουμε μαζί ντόπιοι- μετανάστριες τσακίζουμε ναζί
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Πριν λίγες εβδομάδες, ένα αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες/στριες βυθίστηκε έξω από την Πύλο. Οι καταμετρημένοι νεκροί 84, εκατοντάδες οι αγνοούμενοι. Το ελληνικό Λιμενικό αδιαφόρησε επιδεικτικά για τη διάσωσή τους, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες ότι συνέβαλε καθοριστικά στη βύθιση του πλοίου.
Για την εκατόμβη αυτή, δεν έτρεξε κάστανο. Η καθημερινότητα των τηλεθεατών, των ψηφοφόρων και των τουριστών δεν έπρεπε να διαταραχθεί.Πρώτο μέλημα του πολιτικού θιάσου και των ΜΜΕ ήταν να απομακρύνει τις ευθύνες του Λιμενικού παραποιώντας τα γεγονότα, πέφτοντας σε δεκάδες αντιφάσεις. Δεν έτρεξε κάστανο, γιατί οι εκλογές απαιτούν εθνική ομοψυχία. Δεύτερο μέλημα, να μην ανοίξει επουδενί διάλογος για τις ευθύνες της μεταναστευτικής πολιτικής στους επαναλαμβανόμενους πνιγμούς ανθρώπων στη θάλασσα. Δεν έτρεξε κάστανο, γιάτι πάνω από τις ανθρώπινες ζωές είναι τα εθνικά συμφέροντα.
Άλλωστε οι ανθρώπινες ζωές στον καπιταλισμό δεν έχουν όλες την ίδια αξία. Ή, πιο σωστά, κάποιες ζωές δεν έχουν καμία αξία, όπως οι ζωές των μεταναστ[ρι]ών. Οι μετανάστ[ρι]ες αξιολογούνται ως εισβολείς, ως πρόβλημα, ως περιττοί/ες και αντιμετωπίζονται με τα όπλα της αστυνομίας, του στρατού και του λιμενικού. Εξάλλου, τα φτωχά άτομα σε αυτή (και σε κάθε) χώρα υποτιμούνται καθημερινά σε εργασιακές γαλέρες, νοσοκομεία, τρένα, σπίτια-τρώγλες, και ο θάνατος τους είναι «παράπλευρη απώλεια» και «ατομική ευθύνη». Με την σειρά τους, τα σώματα ασφαλείας ως προστάτες του εθνικού κορμού από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς έχουν το ακαταλόγιστο, δεν λογοδοτούν πουθενά και με την πρώτη ευκαιρία πριμοδοτούνται με 600 ευρώ στο χέρι. Και έτσι οι πλούσιοι, ντόπιοι και ξένοι, ροκανίζουν δημόσιο χρήμα, χτίζουν κάθε σπιθαμή γης, «επενδύουν» και «καινοτομούν» και απολαμβάνουν τους καρπούς της υποτίμησης μας, των άθλιων εργασιακών συνθηκών, των ιδιωτικοποιήσεων, της λεηλασίας της φύσης.
Πριν λίγες εβδομάδες, ένα αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες/στριες βυθίστηκε έξω από την Πύλο. Οι καταμετρημένοι νεκροί 84, εκατοντάδες οι αγνοούμενοι. Το ελληνικό Λιμενικό αδιαφόρησε επιδεικτικά για τη διάσωσή τους, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες ότι συνέβαλε καθοριστικά στη βύθιση του πλοίου.
Γιατί, όμως, βρέθηκαν όλοι/ες αυτοί/ες οι μετανάστ[ρι]ες πάνω σε ένα σαπιοκάραβο, ρισκάροντας τη ζωή τους; Μήπως για να γλυτώσουν από τους πολέμους (εμφύλιους και μη) στις πατρίδες τους, τις στρατιωτικές δικτατορίες και τα καθεστώτα, με την δεδομένη εμπλοκή της Δύσης (& της Ελλάδας) και όλων των κυρίαρχων δυνάμεων; Μήπως για μια καλύτερη ζωή, όπως άλλωστε κάνουν και πολλοί ντόπιοι/ες στις μέρες μας; Εξάλλου, στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας του καπιταλισμού, δισεκατομμύρια εργατών και εργατριών πρέπει να δουλεύουν κάτω από το όριο της φτώχειας και σε άθλιες συνθήκες για να εξασφαλίζονται τα κέρδη μικρών και μεγάλων αφεντικών και να διατηρείται η ευζωία των μεσαίων τάξεων των καπιταλιστικών μητροπόλεων.
Πριν λίγες εβδομάδες, ένα αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες/στριες βυθίστηκε έξω από την Πύλο. Οι καταμετρημένοι νεκροί 84, εκατοντάδες οι αγνοούμενοι. Το ελληνικό Λιμενικό αδιαφόρησε επιδεικτικά για τη διάσωσή τους, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες ότι συνέβαλε καθοριστικά στη βύθιση του πλοίου.
Το ελληνικό Λιμενικό δεν παραβίασε τους κανόνες της μεταναστευτικής πολιτικής της Ε.Ε. Απλά τους εφάρμοσε λίγο ατσούμπαλα. Ξέχασε να φορέσει το προσωπείο του απόλυτου προστάτη των ανθρώπινων δικαιωμάτων, για το οποίο αυτοθαυμάζεται ο δυτικός πολιτισμός. Αν ενεργούσαν κατά γράμμα, οι λιμενικοί θα τους πήγαιναν στη στεριά για να τους φυλακίσουν σε ένα καμπ – στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μετά από ένα, δύο χρόνια εγκλεισμού στα «φιλόξενα» κοντέινερ, κάποιοι/ες/α θα αναγκάζονταν να γυρίσουν πίσω και λίγοι «τυχεροί» θα έπαιρναν κάποια χαρτιά, που θα τους εξασφάλιζαν τις χειρότερες δουλειές με τους χειρότερους μισθούς, στο έλεος των αφεντικών, των μπάτσων, των δικαστών και των ρατσιστών. Κάπως έτσι φτιάχνεται η εργατική τάξη στον καπιταλιστικό παράδεισο σήμερα και εξασφαλίζεται ο αλληλοσπαραγμός εντός της. Κάθε μέρα, Κράτος, ΜΜΕ, σχολεία, μας μαθαίνουν ότι ο εχθρός είναι και εντός των τειχών. Όχι στις τράπεζες και στα υπουργεία, όπως λέμε εμείς που γράφουμε αυτό το κείμενο, αλλά στις βάρκες, στα υπόγεια και στα παλιά σπίτια που μένουν σήμερα τα ταξικά μας αδέρφια. Αντί ομως ν’ αντιλαμβανόμαστε την κοινή μας μοίρα και να αγωνιζόμαστε μαζί, κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε.
Πριν λίγες εβδομάδες, ένα αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες/στριες βυθίστηκε έξω από την Πύλο. Οι καταμετρημένοι νεκροί 84, εκατοντάδες οι αγνοούμενοι.
Όλα καλά λοιπόν…
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΕ-ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤ[ΡΙ]ΩΝ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΑ
Στηρίζουμε την διαδήλωση ενάντια στο κρατικό έγκλημα στην Πύλο | Πέμπτη 13/7, 19:00 Ομόνοια
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια
Tην Παρασκευή 31/3 μοιράσαμε το παρακάτω κείμενο στο Ελληνικό και κρεμάσαμε πανό με αφορμή τη σύγκρουση των τραίνων στα Τέμπη.
Ελεύθερες Δωρεάν και Ασφαλείς Μετακινήσεις σε Τραίνα/Μετρό/Λεωφορεία … μη σου πω και σε αεροπλάνα και βαπόρια.
Δεν ήταν ατύχημα, ήταν δολοφονία με ευθύνη κράτους και κεφαλαίου. Ήταν θέμα χρόνου να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Οι εργαζόμενοι/ες στο σιδηροδρομικό δίκτυο και τα σωματεία τους με απεργίες/ κινητοποιήσεις/ καταγγελίες προσπαθούσαν να αναδείξουν την κατάρρευση και την υπολειτουργία βασικών υποδομών, την υποστελέχωση, την ανεπαρκή εκπαίδευση και τον υπαρκτό κίνδυνο “ατυχημάτων”. Οι προσπάθειες τους – όπως όλες οι εργατικές διεκδικήσεις – αντιμετωπίζονται από κυβερνήσεις, αρμόδια υπουργεία, ελεγκτικές αρχές, διοικήσεις εταιριών και φυσικά τα ΜΜΕ με αδιαφορία, υποτίμηση έως και καταστολή.
Πάνω από όλα η ασφάλεια των κερδών των αφεντικών. Στο σύστημα που ζούμε είναι δεδομένο ότι βασικός σκοπός κάθε δραστηριότητας είναι το κέρδος. Αυτό καθορίζει ακόμα και τις υπηρεσίες που εξυπηρετούν τις καθημερινές μας ανάγκες (μετακίνηση, διατροφή, υγεία, εκπαίδευση κ.α.). Έτσι, η συντήρηση των υποδομών, η ποιότητα των υπηρεσιών και η βελτίωση των συνθηκών εργασίας αποτελούν κόστη για τα αφεντικά τα οποία προσπαθούν να αποφύγουν με κάθε ευκαιρία. Γι’αυτό και αυτά μετακυλίονται σε εμάς με αποτέλεσμα να αποκλείονται όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα από βασικές υπηρεσίες.
Εχθρός μας ο καπιταλισμός. Είναι παγίδα να εστιάσουμε στη μία ή στην άλλη κυβέρνηση, σε ‘καλές’ ή ‘κακές’ εταιρείες. Το πρόβλημα είναι συνολικό. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν αποδεχόμαστε την καπιταλιστική ανάπτυξη. Αν θέλουμε οι ζωές μας να εξαρτώνται από την ανεξέλεγκτη παραγωγή και την συνεχή κίνηση εμπορευμάτων, και τελικά αν θέλουμε να λογίζονται ως εμπορεύματα και να τιμολογούνται.
Δεν είναι εθνικό πένθος είναι ταξικός πόλεμος. Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνησηέσπευσε να κηρύξει εθνικό πένθος με μία κατεύθυνση συγκάλυψης για να διαχειριστεί τηνοργή. Ταυτόχρονα όμως αναφερόταν κυνικά στους νεκρούς ως “ανθρώπινες θυσίες” καικατέστειλε βίαια τις μαζικότερες κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες των τελευταίων ετών, πουδεν περιορίστηκαν μόνο στους δρόμους αλλά και σε καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων.
Πρέπει να μας βρουν απέναντί τους. Απέναντι σε κάθε κρατικό αφήγημα, απορρίπτουμε κάθεείδους διαχωρισμό και προτάσσουμε την αλληλεγγύη. Οφείλουμε να μην τους χαρίσουμετίποτα και να αγωνιζόμαστε με βάση τις ανάγκες μας, ενάντια και πέρα από τα κέρδη τους.
Διεκδικούμε μέσα από συλλογικούς αγώνες ελεύθερες, δωρεάν και ασφαλείςμετακινήσεις για όλους/όλες/όλα.
Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ. Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΔΡΑΣΗ.
ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ.
Μολόχα | Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
