ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ
με αφορμή την έκδοση αυτοπαρουσιαστικού κειμένου
&
ανταλλαγή εμπειριών γύρω από την αυτοοργάνωση και την πολιτική δράση στις γειτονιές
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 στις 18:00
στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38)
Το αυτοπαρουσιαστικό της συνέλευσης μπορεί να βρεθεί online εδώ ενώ σε έντυπη μορφή διατίθεται στα ανοίγματα του στεκιού
Μολόχα – Συνέλευση για αντίσταση, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη στα νότια
moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
Αναρτήσαμε 2 πανό σε Σούρμενα και Ηλιούπολη με αφορμή την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα και τους/τις 15 νεκρούς/ες μετανάστ[ρι]ες στη Χίο από το λιμενικό και εν’όψει της συμπλήρωσης 3 χρόνων από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη και τον πνιγμό 600 μεταναστ[ρι]ων ανοιχτά της Πύλου.
Να μη συνηθίσουμε τα καθημερινά εργατικά “ατυχήματα” σε χώρους δουλειάς, τους νεκρούς και τις αγνοούμενες στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, τα “μοιραία δυστυχήματα”.
Οργή για τους ανθρώπους της τάξης μας που χάνονται για τα κέρδη των αφεντικών και τις πολιτικές των κρατών.
Σάββατο 28.2 – Γενική Απεργία & Συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 12:00
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
moloha_notia@espiv.net | moloha.noblogs.org
Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου, κατά την περίοδο 2017-2020 απαρτίζονταν από τις καταλήψεις Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21 και Αρβαλή 3, οι οποίες υπήρξαν σημεία συλλογικής ζωής και αγώνα. Τον Γενάρη του 2020 η Ματρόζου 45 και η Παναιτωλίου 21 επανακαταλαμβάνονται μετά τις εκκενώσεις τον Δεκέμβριο του 2019. Η αστυνομία επιχειρεί εκ νέου εκκένωση με ισχυρές δυνάμεις όμως ο κόσμος της κατάληψης υπερασπίζεται μαχητικά τον επανακατειλλημμένο χώρο. Τελικά πολλές ώρες αργότερα και ενώ η γειτονιά έχει σηκωθεί στο πόδι, η αστυνομία εισβάλει και συλλαμβάνει τον κόσμο της κατάληψης μετά από άγριους ξυλοδαρμούς. Προηγουμένως έχει επιτεθεί στο άλλο κομμάτι της υπεράσπισης, στην συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω από το κτίριο, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις (το δικαστήριο έχει πάρει αναβολή για 26/1/2026). Η δυναμική υπεράσπιση της Ματρόζου 45 φρέναρε το κύμα κρατικών επιθέσεων σε απελευθερωμένους χώρους αγώνα το οποίο εφορμούνταν από το περιβόητο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη.
Τα συντρόφια πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε 6,5 χρόνια φυλάκισης (εκτίσιμη ποινή), με αναστολή μέχρι το εφετείο, με σκοπό, την φίμωση, την τρομοκράτηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση των κοινωνικών κομματιών που αμφισβητούν έμπρακτα τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου εντός της μητρόπολης και δημιουργούν ρωγμές στο κλίμα παραίτησης και απάθειας.
Στις 2/12 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό στο εφετείο.
Σε ένδειξη αλληλεγγύης στα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων βάλαμε στις γειτονιές μας αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου και κρεμάσαμε πανό σε Ηλιούπολη και Σούρμενα.
Αλληλεγγύη σε όσα διώκονται για την εκκένωση της (ανα)κατάληψης Ματρόζου 45 στο Κουκάκι
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 29.11.25, 13:00, πλ. Μερκούρη Πετράλωνα
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 2.12.25, 9:00πμ, δικαστήρια Ευελπίδων
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
moloha_notia@espiv.net
*Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση καθώς και τις αφίσες της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους/στις καταληψίες της Κοινότητας Κουκακίου https://nosquatterinprison.noblogs.org/2025/10/30/%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%b7%cf%88%ce%b9%ce%b1%cf%83-%cf%83%cf%84%ce%b7-%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%b7/
Ανοιχτή Συνάντηση Μνήμης για τα 2 χρόνια από την απώλεια του Συντρόφου μας Λάρι
Σάββατο 20 Σεπτέμβρη 2025, 18:30 στο κήπο του Στεκιού
Από τις συνελεύσεις, τα συντονιστικά, τις παρεμβάσεις και τις διαδηλώσεις …
Από τις καταλήψεις, τα στέκια και τις αυτοοργανωμένες δομές αλληλοβοήθειας…
Από την οργάνωση εκδηλώσεων και τη συνδιαμόρφωση λόγου ενάντια στους σχεδιασμούς και την προπαγάνδα των κυρίαρχων…
Από τις δικαστικές αίθουσες, τα κάθε είδους κελιά και τα κέντρα κράτησης μεταναστριών…
Από τις μάχες ενάντια στη λεηλασία της φύσης και την προάσπιση των γειτονιών μας από την επέλαση της ανάπτυξης…
Από την στήριξη των μεταναστευτικών αγώνων και την καθημερινή πάλη ενάντια στον φασισμό…
Απο τις βόλτες και τα γλέντια μας, τις χαρές και τις λύπες, τις νίκες και τις απογοητεύσεις…
Από τη συλλογική διαχείριση κινηματικών υποθέσεων και τις κουβέντες για τα μεγάλα ζητήματα της ύπαρξής μας…
Μέχρι και τον συνολικό αγώνα για ένα κόσμο Ελευθερίας, Ισότητας, Αλληλεγγύης.
Λάρι – Θανάσης Αρμάος (1981-2023)
Για πάντα δίπλα μας.
Για πάντα μέσα στις καρδιές μας.
Για πάντα Σύντροφος.
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο | 25ης Μαρτίου 38 | ypostego.wordpress.com | ypostego@espiv.net
Καθημερινά βιώνουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας τη βία του κράτους και του κεφαλαίου. Τα παραδείγματα πολλά… εξευτελιστικές τιμές σε βασικά τρόφιμα στο σουπερμάρκετ και στο ρεύμα, σπαστά ωράρια, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, νομιμοποίηση της 6ήμερης εργασίας, εξώσεις… Κράτος, κεφάλαιο και αφεντικά μας ρουφάνε τον ιδρώτα με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Η επίθεση που δεχόμαστε πάνω στις ζωές μας ήταν και παραμένει στόχος όλων των κυβερνητικών πολιτικών, ανεξαρτήτως δεξιάς ή αριστερής ιδεολογίας.
Οι «λύσεις» που προτείνουν οι διαχειριστές του κράτους και του κεφαλαίου μέσω των δήθεν αυξήσεων στον κατώτατο μισθό είναι ανεπαρκείς μπροστά στις αυξήσεις στο κόστος ζωής και στα πραγματικά μας προβλήματα, ενώ στόχο έχουν μόνο να μας κάνουν να σωπάσουμε. Είναι γεγονός ότι η συνεχόμενη και μεθοδευμένη αυτή βία μας εξαντλεί, μας τραυματίζει, δολοφονεί τους ανθρώπους της τάξης μας στους χώρους εργασίας (όπως και βλέπουμε με τα πρόσφατα εργατικά ατυχήματα, τα οποία όλο και πληθαίνουν) και σίγουρα η βία που δεχόμαστε δεν τελειώνει εκεί.
«Δυστυχήματα» σε ράγες και νοσοκομεία, πνιγμοί στις θάλασσες, κρατικές δολοφονίες σε δρόμους, μέσω ή και έξω από τα τμήματα, μάταιες απόπειρες συγκάλυψης, έρχονται συνεχώς για να μας υπενθυμίσουν ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες στο βωμό του κέρδους. Μπροστά στην ζοφερή καθημερινότητα που βιώνουμε είναι αναγκαίο να μην σιωπήσουμε, αλλά να αντισταθούμε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα.
Απέναντι στη μοιρολατρία και την υποταγή, συλλογικές ακηδεμόνευτες αντιστάσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας
Όλες/όλα/όλοι στους δρόμους στην γενική απεργία την Τετάρτη 9 Απριλίου
Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
moloha_notia@espiv.net
Συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης (πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως), Σάββατο 05/04, στις 19:00.
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά
Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική και συνολικότερα η πατριαρχική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά, τα μη ετεροφυλόφιλα και τα τρανς άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις καιτις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τιςγειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσειως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+κοινότητα, σε παράγοντες όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Προηγούμενη παρέμβαση –> https://ypostego.wordpress.com/2025/03/05/paremvasi-agiamavra-1-3-2025/
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ | ΣΑΒΒΑΤΟ 22/3/2025 – 19:00 – ΜΕΤΡΟ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
Αργά το βράδυ της Τετάρτης 5/3/2025, δύο µετανάστες εργάτες αφού έχουν σχολάσει από τη δουλειά, περιµένουν το νυχτερινό λεωφορείο για να πάνε σπίτι τους. Εκεί, στη στάση δίπλα στο µετρό Αργυρού- πολης, δέχονται βίαιη επίθεση από άτοµα µε µηχανάκια. Τους ξυλοκοπούν, τους µαχαιρώνουν και τους κλέβουν τα κινητά. Τα θύµατα καταλήγουν στο νοσοκοµείο για τις πρώτες βοήθειες. Είναι προφανές ότι κίνητρο των επιτιθέµενων δεν ήταν η ληστεία.
Το νυχτερινό λεωφορείο που διαπερνά την Λ. Βουλιαγµένης και ενώνει τα νότια µε το κέντρο και τα δυτικά είναι γεµάτο µε µετανάστ[-ρι]ες που εργάζονται σε µαγαζιά εστίασης, σε σπίτια, σε κήπους κ.α.. Οι ξεφτίλες αυτοί επιτέθηκαν σε ανθρώπους που αναγκάζονται να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της Αθήνας για να βγάλουν το ψωµί τους, περιµένοντας το 790 µέσα στη νύχτα, µετά από εξουθενωτικές βάρδιες.
∆εν είναι πρωτοφανές φαινόµενο. Στο πρόσφατο παρελθόν έχουµε δει αντίστοιχες – φαινοµενικά τυχαίες
– επιθέσεις, οργανωµένα πογκρόµ ακόµα και δολοφονίες. Οι αρρωστηµένες αντιλήψεις περί φυλετικής ανωτερότητας και εθνικής καθαρότητας επιχειρούν να επιβληθούν στις γειτονιές µας µε τη βία. Οι επιθέ- σεις αυτές εκ πρώτης όψεως είναι µια επίδειξη µαγκιάς αλλά στην πραγµατικότητα αποτελούν προσπά- θεια επιβολής και τροµοκράτησης προς όσους θεωρούνται επικίνδυνοι για το έθνος, τη θρησκεία, τον πολιτισµό, την εθνική οικονοµία ή ότι άλλο τους κατέβει στο κεφάλι. Τα θύµατα κρίνονται ως κατώτερα µε βάση το χρώµα δέρµατος, την καταγωγή, τη θρησκεία και φυσικά µε βάση το εισόδηµα.
Από το Αιγαίο και τον Έβρο, µέχρι τα Α.Τ., τους δρόµους και τους χώρους εργασίας η κρατική [αντι-] µετα- ναστευτική πολιτική κακοποιεί και δολοφονεί. Όπου όµως δεν φτάνουν τα όπλα των λιµενικών και των µπάτσων, όπου δεν επαρκεί ο mainstream καθηµερινός ρατσισµός και εθνικισµός των ΜΜΕ, όπου τα αφεντικά δυσκολεύονται να εφαρµόσουν συνθήκες γαλέρας, αναλαµβάνουν τα φασιστοειδή. Οι θρασύ- δειλες αυτές επιθέσεις, πέρα από το να ικανοποιούν το αίσθηµα τάξης και ασφάλειας ενός εκφασισµένου κοµµατιού της κοινωνίας, συµβάλλουν στην πειθάρχηση, την πιο άγρια εκµετάλλευση και εξαθλίωση του πιο υποτιµηµένου εργατικού δυναµικού και κατ’ επέκταση όλων µας. Η κρίση βαθαίνει και ο καπιταλισµός δείχνει την πιο απάνθρωπη πλευρά του αφήνοντας στην άκρη το κοινωνικό του προσωπείο. Από τα Τέµπη και την Πύλο µέχρι τα εργοτάξια πολυκατοικιών σε χλιδάτες περιοχές (την Τετάρτη 12/03/2025, 28χρονος εργάτης, σκοτώθηκε στη Βούλα από ηλεκτροπληξία κατά την εκφόρτωση υλικών σε οικοδοµή) και την Ηλιούπολη (κύκλωµα trafficking / πρόσφατες οµοφοβικές επιθέσεις) φαίνεται πόσο ευάλωτοι/ες/α και αναλωσιµές/α/ες είµαστε. Η ρατσιστική, ταξική και πατριαρχική βία είναι εκφάνσεις του κοινωνικού πολέµου που διεξάγεται απέναντι µας.
Εντέλει, µετά από κάθε τέτοιο περιστατικό ντροπής και ξεφτίλας τίθονται πιο επιτακτικά τα ερωτήµατα: Θα αφήσουµε τις γειτονιές µας να γίνουν σφαγεία; Θα φοβούνται άνθρωποι να κυκλοφορήσουν ελεύ- θερα λόγω του χρώµατος του δέρµατος τους; Θα ανεχτούµε τους κανίβαλους αυτού του κόσµου να δρουν ανενόχλητοι;
Να µην επιτρέψουµε στην βαρβαρότητα να ριζώσει στις γειτονιές µας.
Οι απόπειρες των φασιστοειδών να βγουν από τις τρύπες τους – ακόµα και µέσα στη νύχτα – δεν θα µείνουν αναπάντητες.
Αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες ντόπιων-µεταναστ[-ρι]ων σε γειτονιές, χώρους εργασίας, σχολεία και κάθε κοινωνικό πεδίο.
Μέχρι όλοι/α/ες να είµαστε ελεύθεροι/α/ες.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net
Δύο χρόνια μετά από την σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, το μήνυμα είναι ένα: «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα…». Η καπιταλιστική κανονικότητα λένε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαταραχτεί. Οι νεκροί και οι νεκρές ήταν απλά άτυχοι, θύματα των χρόνιων παθογενειών των δημοσίων υπηρεσιών. Κράτος και Κεφάλαιο αποποιούνται κάθε ευθύνη, άλλωστε τoυς αξίζει ασυλία αφού εγγυώνται την κερδοφορία και την οικονομική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον Βορίδη «μικρό ζήτημα τα Τέμπη σε σχέση με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη» και λογικό αφού οι ζωές των προλετάριων που υποτιμούνται καθημερινά και χάνονται όλο και πιο συχνά στις ράγες, στα σύνορα, στους χώρους εργασίας και τους δρόμους, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν θεωρούνται και τόσο σημαντικές. Είναι η αναγκαία θυσία, οι παράπλευρες απώλειες, οι σημειώσεις στο περιθώριο των βιβλίων εσόδων – εξόδων. Αυτό που έχει σημασία λένε, είναι τα μεγάλα deals αφεντικών. Αυτά που υποτίθεται εξασφαλίζουν την κοινωνική ευημερία και πρόοδο αλλά στην πραγματικότητα μας έχουν στραγγίξει οικονομικά, υφαρπάζουν κάθε σπιθαμή γης και κάνουν τη ζωή μας όλο και χειρότερη. Οι αντιδράσεις λένε είναι, απλά, γραφικές εώς και επικίνδυνες. Εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη λένε και η κοινωνία θα δικαιωθεί. Μια δικαιοσύνη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με ένα σύστημα που λειτουργεί σταθερά εις βάρος μας.
Καλούμε στη συγκέντρωση για τα Τέμπη στις 28 Φλεβάρη. Για να μην ξεχαστούν όσοι και όσες από εμάς θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Για να δώσουν οι από κάτω μια απάντηση στα εγκλήματα της Εξουσίας. Για να μη γίνει η κρατική-καπιταλιστική δολοφονία αφορμή για απολίτικες κραυγές και εκκλήσεις στη σούπα της εθνικής ενότητας. Για να μην ξεχάσουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι η περιβόητη δικαιοσύνη ήταν, είναι και θα είναι ταξική. Διότι γνωρίζουμε ότι το λεγόμενο Κράτος Δικαίου πρέπει να εξασφαλίσει την συνέχιση του καπιταλισμού με κάθε κόστος και όχι κάποιο αφηρημένο αίσθημα δικαίου.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ – Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ (ΑΥΤΟ-)ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ–ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση-Αντίσταση-Αλληλεγγύη στα νότια
moloha_notia@espiv.net
Ως “Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια – Μολόχα” στηρίζουμε το κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια Ευελπίδων για τα 6 συλληφθέντα της πορείας ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA.
Πέμπτη 19/12 και ώρα 10:00 στο Κτίριο 2 αίθουσα 2, στα Δικαστήρια Ευελπίδων
Ακολουθεί το κείμενο της ανοιχτής συνέλευσης που είχε γραφτεί σχετικά με την υπόθεση (https://athens.indymedia.org/post/1629967/):
ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA
Στις 14/11/2020, ως απάντηση στο λοκ αουτ του Πολυτεχνείου εν όψει του τριημέρου της 17ης Νοέμβρη και εν μέσω καθολικής καραντίνας, σύντροφοι και συντρόφισσες προχώρησαν σε ταυτόχρονη κατάληψη του κάτω Πολυτεχνείου και της πρυτανείας του Ε.Μ.Π στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου. Το κράτος αντέδρασε με την εκκένωση και των δύο καταλήψεων, κάνοντας συνολικά 92 συλλήψεις εκείνη την ημέρα, καθιστώντας ξανά εμφανή την εχθρική του στάση απέναντι στα εξεγερσιακά γεγονότα του παρελθόντος και του σήμερα.
Μετά το καλοκαίρι του ‘21, σύντροφοι που είχαν συλληφθεί κατά την εκκένωση της κατάληψης της πρυτανείας του Ε.Μ.Π δέχονται κλητεύσεις μέσω των οποίων καλούνταν να καταθέσουν DNA. Πρόφαση ήταν η ταύτιση δείγματος που βρέθηκε σε άδεια μπουκάλια μπύρας στην κατειλημμένη πρυτανεία με δείγμα από χαρτιά με αίμα που βρέθηκαν στα Εξάρχεια μετά από τη μαζική πορεία και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στις 6 Δεκέμβρη του 2014, κατά την επέτειο δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Όπως αναφέρουν και στο κείμενό τους οι 6 συλληφθέντες και συλληφθείσα: “Η όλη υπόθεση ήταν ένα εξώφθαλμο φιάσκο όπως και επιβεβαιώνεται από τους ίδιους τους θεσμούς που κίνησαν την διαδικασία. Αυτήν την στιγμή η “υπόθεση των δεκατεσσάρων” έχει μπει στο συρτάρι, αφού κρίθηκε παντελώς αβάσιμη και κακοστημένη, έχοντας ωστόσο αφήσει πίσω της συλλήψεις του κόσμου που βγήκε στον δρόμο, ως μια ακόμα στιγμή αντίστασης ενάντια στους μηχανισμούς στοχοποίησης αγωνιστών και παραγωγής διώξεων και κατηγορούμενων.” Με αφορμή τις διώξεις αυτές, συστάθηκε ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA, σε αλληλεγγύη με τους 14 συντρόφους. Εν μέσω καμπάνιας κινητοποιήσεων και παρεμβάσεων σε αλληλεγγύη με τους διωκόμενους συντρόφους, καλέστηκε από την συνέλευση και δημόσια συγκέντρωση – πορεία, το μεσημέρι τις 26 Οκτωβρίου του 2021.
Ήδη από τη έναρξη της πορείας, ήταν εμφανές από την στάση των μπάτσων πως η κινητοποίηση αλληλεγγύης θα χτυπιόταν με σκοπό να διαλυθεί: ασφυκτικός κλοιός και προκλήσεις προς το σώμα της πορείας που έβγαινε στον δρόμο. Λίγο αφότου η πορεία μπήκε στην Σόλωνος, χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί η πρώτη σύλληψη συντρόφου. Το χτύπημα αυτό ωστόσο δεν διέλυσε την πορεία, το συλλογικό σώμα συνέχισε την διαδρομή του με περισσότερη επιμονή και παλμό. Λίγα μέτρα πιο κάτω, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν για δεύτερη φορά στην πορεία, χτυπώντας και συλλαμβάνοντας και άλλα συντρόφια της περιφρούρησης. Τα συντρόφια κράτησαν τις θέσεις τους, δίνοντας τον απαραίτητο χώρο στο σώμα της πορείας να βρεθεί σε ασφαλή απόσταση από τους μπάτσους. Καθόλη την διάρκεια της πορείας, οι μπάτσοι προκάλεσαν τραυματισμούς σε διαδηλωτές, τραμπούκιζαν ακόμα και διερχόμενους που αντιδρούσαν την βια που έβλεπα, έσπασαν τζαμαρία μαγαζιού που μπήκε κόσμος για να τους αποφύγει. Το σώμα της πορείας, παρόλο που δέχθηκε βίαιες επιθέσεις, κατέληξε στο Πολυτεχνείο, όπου εκτυλίχθηκαν συγκρούσεις μέχρι οι μπάτσοι να σταματήσουν να πιέζουν και να αποχωρήσουν από το μέρος που ήταν συγκεντρωμένος ο κόσμος.
Η εν λόγω πορεία και η προσπάθεια διάλυσής της δεν αποσυνδέεται από το κλίμα τρομοκρατίας της μετά-κόβιντ εποχής και του τότε σχετικά πρόσφατου νόμου περί διαδηλώσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας και της τήρησης του νόμου καθώς και εκμεταλλευόμενο το μούδιασμα των κινημάτων τον πρώτο καιρό μετά τον κόβιντ, το κράτος βρήκε πρόσφορο έδαφος για να αναβαθμίσει και να σκληρύνει τους τρόπους καταστολής, ως κομμάτι ρουτίνας.
Στο σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως υποθέσεις σαν αυτή των δεκατεσσάρων καθώς και η αντιμετώπιση των πορειών και του κόσμου που συνεχίζει να αγωνίζεται (όπως έκανε και εκείνη την περίοδο) από το κράτος δεν κάτι τόσο μακρινά. Δικογραφίες έχουν στηθεί, άλλες φορές εξ ολοκλήρου κι άλλες με το ζόρι, έχοντας ως πειστήριο και αποδεικτικό εύρημα -ό,τι προτιμάει κάθε φορά το μαγειρείο του 6ου ορόφου- το περίφημο πλέον “μερικό μείγμα DNA”. Μπορούμε να αναφέρουμε εδώ τους συντρόφους Χ. Ματζουρίδη και Κώστα Κ. όπου οι υποθέσεις τους βασίστηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό και έπειτα τους αποσπάστηκε με τη βία δείγμα των ιδίων. Στην υπόθεση της τροχαίας του Πειραιά βλέπουμε επίσης το πως ακολουθήθηκε ένα παρόμοιο μοτίβο. Αξίζει να αναφέρουμε πως το μερικό μείγμα DNA έχει αποδειχθεί πολλάκις φορές πως είναι το πλέον αναξιόπιστο μέσο και πως ρεζιλεύεται κάθε φορά η ελληνική αστυνομία όταν προσπαθεί να χτίσει υποθέσεις πάνω σε αυτό. Θυμόμαστε την υπόθεση της Ηριάννας ή του Θεοφίλου, χωρίς ωστόσο να ξεχνάμε την ταλαιπωρία, τις διώξεις και το κόστος που επιφέρει στους συντρόφους μας.
Εισβολές σε πανεπιστήμια και διάλυση συγκεντρώσεων δε θα έλεγε κανείς πως μας εκπλήσσουν. Η καταστολή, με τον μανδύα του “νόμος και τάξη” καλά κρατεί. Εδώ να αναφέρουμε πώς την προηγούμενη της πορείας της 26ης Οκτωβρίου, είχε χτυπηθεί με μένος η πορεία για τον δολοφονημένο από τους μπάτσους 19χρονο ρομά Σαμπάνη. Έναν χρόνο μετά, το κράτος δολοφόνησε τον 18χρονο ρομά Κώστα Φραγκούλη, συνεχίζοντας να κανονικοποιεί πρακτικές σαν αυτές ενάντια στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί και ξυλοδαρμός της 16χρονης συντρόφισσας Βασιλικής από ομάδα ΟΠΚΕ στις 28 Οκτώβρη του 23, την ώρα αντιφασιστικής περιπολίας συντρόφων στην περιοχή του Ν. Ηράκλειο.
Έχοντας τέτοιους είδους δεδομένα, καταλαβαίνουμε πως είναι τουλάχιστον καθήκον όσων αγωνίζονται να σταθούν ανάχωμα σε αυτή την “κανονικότατα”. Το κράτος έχει στο οπλοστάσιό του πάνοπλες αρμαδες μπάτσων και πιστών μαριονέτων στις δικαστικές αίθουσες ώστε να έχουν το θράσος να κατηγορούν εμάς για οπλοφορία, οπλοχρησία, βία κατά αστυνομικών, διατάραξη κοινής ειρήνης κλπ. Είναι τουλάχιστον αστείο αν σκεφτεί κανείς πως τα όπλα μας απέναντι σε γκλομπ, πλαστικές σφαίρες, αύρες, χημικά, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δίκυκλα που πέφτουν σε σώματα πορειών με ταχύτητα, είναι σημαίες και πυροσβεστήρες, βάσει των οποίων κατηγορείται το μεγαλύτερο μέρος του ευρύτερο ανταγωνιστικού κινήματος όσο αναφορά τις συλλήψεις σε πορείες. Ξέρουμε πως το κράτος κατέχει το μονοπώλιο στη βία, στη βία πάνω στα σώματά μας και τους χώρους μας, έτσι και ‘μεις κατέχουμε το ηθικό μονοπώλιο στην κοινωνική αυτοάμυνα και στην αντίσταση, στην έμπρακτη αλληλεγγύη μας, που μόνο δίκαιη μπορεί να είναι. Η ποινικοποίηση της κοινωνικής αυτοάμυνας δεν μας φοβίζει, καθώς είναι χρέος μας να αντιστεκόμαστε και να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλην. Κάθε φορά που χτυπάνε έναν από μας ή ένα κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, στοχεύουν όλους, κι έτσι όλους μαζί θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Οι πολιτικές αποφάσεις των συνελεύσεών μας, η θέση και η στάση των συλλογικών μας σωμάτων και η αδιαπραγμάτευτη έμπρακτη αλληλεγγύη σε όσους και όσες πλήττει, στοχοποιεί και διώκει το κράτος, αφήνουν και την αντίστοιχη ηθική και πολιτική παρακαταθήκη στην κοινωνία και το κίνημα. Στεκόμαστε σε κάθε πεδίο αγώνα -στον δρόμο, στη σχολή, στην γειτονιά, στην εργασία, στα δικαστήρια, στις φυλακές- με όρους συλλογικής ευθύνης και δέσμευσης απέναντι σε κάθε πτυχή της αστικής τρομοκρατίας, απέναντι σε κάθε τι απαξιώνει τις ζωές μας.
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA
Ως Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια, στηρίζουμε την αντιφασιστική συγκέντρωση στο μετρό της Αργυρούπολης την Κυριακή 22/12 στις 12:00. Δεν αφήνουμε ούτε σπιθαμή από τις γειτονιές μας σε ρατσιστές και φασίστες.
Ενάντια σε κράτος, φασίστες και αφεντικά.
Κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
moloha_notia@espiv.net