Την Παρασκευή 19/7/2024, είχε καλεστεί πανελλαδική μέρα δράσης υπεράσπισης των καταλήψεων. Στην Αθήνα εκείνη την ημέρα πραγματοποιήθηκε κεντρική πορεία, με αφετηρία την πλ. Βικτωρίας, διοργανωμένη από καταλήψεις, στέκια και συλλογικότητες. Ήδη από την προσυγκέντρωση υπήρχε πληθώρα ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων πέριξ της πλατείας. Η πορεία ξεκίνησε περικυκλωμένη από μπάτσους, με προκλητική συμπεριφορά. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα, όταν στη γωνία Αχαρνών και Δεριγνύ τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στον κόσμο με τον πλέον χαρακτηριστικό τους τρόπο: χρήση χημικών, κρότου λάμψης και ξύλο. Ακολούθησε κυνηγητό στα γύρω στενά, ενώ ΜΑΤ και ΔΡΑΣΗ χτυπούσαν ανελλιπώς οποιαδήποτε προσπάθεια ανασυγκρότησης του σώματος της πορείας. Ο απολογισμός ήταν 38 προσαγωγές, εκ των οποίων οι 32 μετατράπηκαν σε συλλήψεις (δύο εξ αυτών μέλη της συνέλευσής μας). Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν τα συντρόφια είναι: απόπειρα σωματικής βλάβης, οπλοκατοχή/οπλοχρησία, βία κατά υπαλλήλων, φθορά ξένης ιδιοκτησίας και απείθεια. Ακολούθησε κράτηση στη ΓΑΔΑ και στο Α.Τ. Μαραθώνα για 3 μέρες, μέχρι και τη Δευτέρα οπού αφέθηκαν.

Η οργάνωση πανελλαδικής μέρας δράσεων υπεράσπισης των καταλήψεων και η πορεία που ακολούθησε στην Αθήνα, ήταν μία απάντηση στις συνεχείς επιθέσεις που δέχονται οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και οι καταλήψεις. Λίγα μόνο παραδείγματα είναι: η πέμπτη εκκένωση και κατεδάφιση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου, η δεύτερη εκκένωση του Κοινωνικού Κέντρου Ζιζάνια, η πέμπτη εκκένωση του Αναρχικού Στεκιού Utopia A.D στην Κομοτηνή και πολύ πρόσφατα, η εκκένωση του Παπουτσάδικου στο Χαϊδάρι και οι δύο απανωτές εκκενώσεις της Libertatia στη Θεσσαλονίκη. Αλλά γιατί θεωρούμε τόσο σημαντικές τις καταλήψεις; Οι καταλήψεις και γενικά οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, δρουν σαν ορμητήριο των πολιτικών μας προταγμάτων, ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση, τον φασισμό, την κρατική βαρβαρότητα, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις έμφυλες καταπιέσεις. Κόντρα στον θεσμό της ιδιοκτησίας, στις καταλήψεις διαμορφώνονται και δοκιμάζονται στην πράξη η αυτοοργάνωση, η αντιιεραρχία, η αντιεμπορευματικότητα και οι αδιαμεσολάβητες σχέσεις και αποτελούν ανάσες ελευθερίας μέσα στον αποπνικτικό αστικό ιστό. Μέσα σε αυτές πραγματοποιούνται πολιτικές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, συλλογικές κουζίνες, δραστηριοποιούνται καλλιτεχνικές ομάδες και άλλα πολλά, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούν ως στέγη για άτομα που είτε το έχουν ανάγκη, είτε το κάνουν ως μια ευρύτερη πολιτική επιλογή. Για όλους τους παραπάνω λόγους – και πολλούς ακόμα – αντιλαμβανόμαστε τις καταλήψεις ως εικόνα από το μέλλον που θα θέλαμε, ένα μέλλον χωρίς αφεντικά και κράτη. Για αυτό και βρίσκονται στο στόχαστρο των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών, όπως και κάθε κίνηση αλληλεγγύης και εγχείρημα προάσπισής τους.

Η γενικευμένη καταστολή είναι η στρατηγική του κράτους σε μια πολεμική περίοδο θανάτου, εξαθλίωσης και κατατρεγμών στο εξωτερικό και άγριας εκμετάλλευσης και φτωχοποίησης από το αυξημένο κόστος διαβίωσης, στο εσωτερικό που χαρακτηρίζεται από κοινωνική απογοήτευση και μιζέρια. Τους αγώνες που διεκδικούν και αμφισβητούν τα κυρίαρχα αφηγήματα, το κράτος επιχειρεί να τους φιμώσει και να τους απονομιμοποιήσει κοινωνικά. Προσφάτως, σε πανεπιστήμια (εισβολή μπάτσων στο ΑΠΘ μετά από παρέμβαση στον πρύτανη, όργιο καταστολής στο Κάτω Πολυτεχνείο στη βραδιά του ερευνητή) και στον δρόμο (συνεχείς επιθέσεις σε πορείες, βλ. πορεία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ένα χρόνο μετά την έναρξη της γενοκτονίας) η μπατσοκρατία, η βία, οι συλλήψεις και οι διώξεις γίναν κανονικότητα αξιοποιώντας τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα και στον κώδικα ποινικής δικονομίας, που μεταφράζονται σε δυσανάλογα αυστηρές ποινές και συνολικά σε ένα πιο αυταρχικό δικαστικό σύστημα. Η καταστολή είναι κομμάτι της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας των δολοφονιών σε σύνορα και Α.Τ., των πογκρόμ και της καθημερινής βίας που βιώνουν τα πιο περιθωριοποιημένα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα κομμάτια της τάξης μας (Ρομά, μετανάστ(ρι)ες, τοξικοεξαρτημένα κ.α.) από τα σώματα ασφαλείας και το σοφρωνιστικό σύστημα. Το κράτος μην έχοντας να υποσχεθεί τίποτα πλέον, εφαρμόζει τις πολιτικές υποτίμησης και εξόντωσης με ραγδαιότητα.

Σε πείσμα των καιρών και παρά τις δυσμενείς συνθήκες που καλούμαστε να αντιμετωπίζουμε καθημερινά, θεωρούμε μονόδρομο το δυνάμωμα των συλλογικών αγώνων, με οριζόντιο χαρακτήρα που δημιουργούν ρήγματα και απειλές για την κυριαρχία και συμβάλλουν στην ικανοποίηση των αναγκών μας. Σε αυτή την κατεύθυνση, είναι αναγκαία η παρουσία μας στον δρόμο και εν γένει στον δημόσιο χώρο. Μόνο έτσι μπορούμε να αναδείξουμε ό,τι θέλουν να μείνει στην αφάνεια και να ταράξουμε τα νερά της “εύρυθμης” καθημερινότητας που αφήνει χώρο μόνο για εργασία και κατανάλωση. Αναπόσπαστο κομμάτι των συλλογικών μας αντιστάσεων και ισχυρό όπλο ενάντια στις διώξεις που βιώνουμε, είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη που αποτελεί ανάχωμα στον φόβο και την ηττοπάθεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλη. Όλοι/ες/α στα δικαστήρια της Ευελπίδων, την Πέμπτη 7/11/2024.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ 32 ΔΙΩΚΩΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net

Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δολοφονείται στο Κερατσίνι από ναζιστικό τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η περίοδος εκείνη στιγματίστηκε από την προσπάθεια των φασιστών να κυριαρχήσουν στους δρόμους με διακριτή παρουσία και επιθέσεις σε μετανάστ[-ριες] (επίθεση σε Αιγίπτιους αλιεργάτες, δολοφονία Σαχτζάτ Λουκμαν), αυτοοργανωμένους χώρους, αναρχικές, αριστερούς πάντα με τις πλάτες του κράτους. Από την άλλη οι μαζικές, πολύμορφες, δυναμικές δράσεις (αντιφασιστικές πορείες, επιθέσεις σε γραφεία της Χ.Α., περιφρουρήσεις) των αντιφασιστών έκαναν σαφές στους φασίστες ότι ο δημόσιος χώρος θα γίνεται όλο και πιο εχθρικός γι’ αυτούς και έβαλαν φραγμούς στην εξάπλωση τους.

Στα 11 χρόνια αυτά, μεσολάβησε το ξέπλυμα του κράτους μέσω της καταδίκης της Χ.Α. και ο περιορισμός της συγκροτημένης παρουσίας των φασιστών στους δρόμους. Ο φασισμός όμως διαχύθηκε και ριζώθηκε κοινωνικά ενώ εκφράστηκε και εκλογικά. Οι ρατσιστικές, οι ομοφοβικές και οι τρανσφοβικές επιθέσεις, ο φασιστικός και ρατσιστικός λόγος, τα εθνικιστικά συλαλλητήρια, οι ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων, οι αυτόκλητες ένοπλες συμμορίες στα σύνορα και η δημιουργία ενός δυναμικού ακροδεξιού ρεύματος επικρότησης των αντιμεταναστευτικών πολιτικών, της τάξης, της ασφάλειας και των παραδοσιακών αξιών της πατριαρχίας και των σεξιστικών διακρίσεων είναι το αποτέλεσμα αυτής της εδραίωσης.

Στα 11 χρόνια αυτά, περίοδο συστημικής κρίσης και ενεργοποίησης μόνιμου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, το κράτος λογοδοτεί όλο και λιγότερο, προωθεί τη ρητορική και τις πολιτικές που εξέφραζαν οι φασίστες εντείνοντας τους διαχωρισμούς, την εκμετάλλευση και την καταστολή και κλείνει το μάτι στις νέες φασιστικές παραφυάδες. Στο κοινοβούλιο (ψήφιση νέου ποινικού κώδικα, εργατικών νομοσχεδίων, αναπτυξιακού νόμου κ.α.), στα δικαστήρια (εκδικητικές διώξεις και φυλάκισεις, ατιμωρησία μπάτσων-δολοφόνων) και στην καθημερινότητα (δολοφονίες μεταναστών και ρομά, ξυλοδαρμοί ανηλίκων, απαγόρευση διαδηλώσεων και απεργιών, εκκένωση καταλήψεων) εκφράζεται η αλληλένδετη σχέση κοινοβουλευτικής δημοκρατίας-φασισμού με σκοπό την πλήρη κυριαρχία του καπιταλισμού πάνω στους υποτελείς και την ικανοποίηση συμφερόντων εφοπλιστών, βιομήχανων και εργολάβων. Άλλωστε το κράτος θέλει διαρκώς να μας υπενθυμίζει ότι κατέχει το μονοπώλιο της βίας και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει όπως το βολεύει, θέλοντας κάθε φορά να προασπιστεί καπιταλιστικά συμφέροντα.

Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες δικαστηρίων ούτε καταδικάζεται με συστημικά μέσα. Άλλωστε, με την ίδια ευκολία που το σύστημα καταδικάζει τον φασισμό, το ίδιο εύκολα τον βάζει και στο κοινοβούλιο. Ο φασισμός αντιμετωπίζεται στον δρόμο με συλλογικούς, ακηδεμόνευτους, αντιιεραρχικούς αγώνες, στις γειτονιές, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους εργασιακούς μας χώρους, στους τόπους που ζούμε και κινούμαστε. Ο φασισμός μπορεί να συντριβεί μόνο αν καταστραφεί το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει.

Ενάντια σε φασίστες, κράτος, αφεντικά – Κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά

Ζούμε μαζί δουλεύουμε μαζί ντόπιοι- μετανάστριες τσακίζουμε ναζί

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ημέρα που έφυγε ο Λάρι (Θανάσης Αρμάος). Η απουσία του εξακολουθεί να βαραίνει το μυαλό και την καρδιά μας. Ένας χρόνος χωρίς τον φίλο και σύντροφό μας. Ένας χρόνος που μας λείπει η ψύχραιμη ματιά του και τα καθαρά λόγια του. Ένας χρόνος με ένα κενό που δεν αναπληρώνεται: στις συνελεύσεις, στις δράσεις, στις εκδηλώσεις, στα μαζέματα και στις ζωές μας.

Το Σάββατο 28 Σεπτέμβρη, στις 18:00, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο θα γίνει Ανοιχτή Εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη του Λάρι. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα παρουσιαστεί έντυπη έκδοση που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του.

Ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα του Θ. Πικάση, ο οποίος βρίσκεται σε απεργία πείνας από 8/7, αναρτήσαμε πανό στις γειτονιές των νοτίων.

Νίκη στην απεργία πείνας του Θ. Πικάση!

Αλληλεγγύη στους αγώνες των κρατουμένων!

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια

moloha_notia@espiv.net

Το Υπόστεγο αποχαιρετά τον σύντροφο και φίλο Λάρι που μας άφησε ξαφνικά στις 18/9.
Πενθούμε για τον άνθρωπο που ήταν από την αρχή εδώ. Από τη δημιουργία του Υποστέγου έως και σήμερα στους αγώνες, στους δρόμους, στα εγχειρήματα, στις χαρές και στις δυσκολίες. Ως σύντροφος πάντα με έμπρακτη αλληλεγγύη δίπλα στους κατατρεγμένους, πάντα με αυταπάρνηση και συνεχώς με νέες ιδέες και προτάσεις, με θετική ενέργεια για μια ζωή ελευθερίας χωρίς θεούς και κράτη.

Θα ζεις για πάντα μέσα στους αγώνες μας.
Λάρι Θανάσης Αρμάος πάντα παρών.

Αυτοδιαχειριζομενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο