Ως “Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια – Μολόχα” στηρίζουμε το κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια Ευελπίδων για τα 6 συλληφθέντα της πορείας ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA.

Πέμπτη 19/12 και ώρα 10:00 στο Κτίριο 2 αίθουσα 2, στα Δικαστήρια Ευελπίδων

Ακολουθεί το κείμενο της ανοιχτής συνέλευσης που είχε γραφτεί σχετικά με την υπόθεση (https://athens.indymedia.org/post/1629967/):

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA

Στις 14/11/2020, ως απάντηση στο λοκ αουτ του Πολυτεχνείου εν όψει του τριημέρου της 17ης Νοέμβρη και εν μέσω καθολικής καραντίνας, σύντροφοι και συντρόφισσες προχώρησαν σε ταυτόχρονη κατάληψη του κάτω Πολυτεχνείου και της πρυτανείας του Ε.Μ.Π στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου. Το κράτος αντέδρασε με την εκκένωση και των δύο καταλήψεων, κάνοντας συνολικά 92 συλλήψεις εκείνη την ημέρα, καθιστώντας ξανά εμφανή την εχθρική του στάση απέναντι στα εξεγερσιακά γεγονότα του παρελθόντος και του σήμερα.

Μετά το καλοκαίρι του ‘21, σύντροφοι που είχαν συλληφθεί κατά την εκκένωση της κατάληψης της πρυτανείας του Ε.Μ.Π δέχονται κλητεύσεις μέσω των οποίων καλούνταν να καταθέσουν DNA. Πρόφαση ήταν η ταύτιση δείγματος που βρέθηκε σε άδεια μπουκάλια μπύρας στην κατειλημμένη πρυτανεία με δείγμα από χαρτιά με αίμα που βρέθηκαν στα Εξάρχεια μετά από τη μαζική πορεία και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στις 6 Δεκέμβρη του 2014, κατά την επέτειο δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Όπως αναφέρουν και στο κείμενό τους οι 6 συλληφθέντες και συλληφθείσα: “Η όλη υπόθεση ήταν ένα εξώφθαλμο φιάσκο όπως και επιβεβαιώνεται από τους ίδιους τους θεσμούς που κίνησαν την διαδικασία. Αυτήν την στιγμή η “υπόθεση των δεκατεσσάρων” έχει μπει στο συρτάρι, αφού κρίθηκε παντελώς αβάσιμη και κακοστημένη, έχοντας ωστόσο αφήσει πίσω της συλλήψεις του κόσμου που βγήκε στον δρόμο, ως μια ακόμα στιγμή αντίστασης ενάντια στους μηχανισμούς στοχοποίησης αγωνιστών και παραγωγής διώξεων και κατηγορούμενων.” Με αφορμή τις διώξεις αυτές, συστάθηκε ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA, σε αλληλεγγύη με τους 14 συντρόφους. Εν μέσω καμπάνιας κινητοποιήσεων και παρεμβάσεων σε αλληλεγγύη με τους διωκόμενους συντρόφους, καλέστηκε από την συνέλευση και δημόσια συγκέντρωση – πορεία, το μεσημέρι τις 26 Οκτωβρίου του 2021.

Ήδη από τη έναρξη της πορείας, ήταν εμφανές από την στάση των μπάτσων πως η κινητοποίηση αλληλεγγύης θα χτυπιόταν με σκοπό να διαλυθεί: ασφυκτικός κλοιός και προκλήσεις προς το σώμα της πορείας που έβγαινε στον δρόμο. Λίγο αφότου η πορεία μπήκε στην Σόλωνος, χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί η πρώτη σύλληψη συντρόφου. Το χτύπημα αυτό ωστόσο δεν διέλυσε την πορεία, το συλλογικό σώμα συνέχισε την διαδρομή του με περισσότερη επιμονή και παλμό. Λίγα μέτρα πιο κάτω, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν για δεύτερη φορά στην πορεία, χτυπώντας και συλλαμβάνοντας και άλλα συντρόφια της περιφρούρησης. Τα συντρόφια κράτησαν τις θέσεις τους, δίνοντας τον απαραίτητο χώρο στο σώμα της πορείας να βρεθεί σε ασφαλή απόσταση από τους μπάτσους. Καθόλη την διάρκεια της πορείας, οι μπάτσοι προκάλεσαν τραυματισμούς σε διαδηλωτές, τραμπούκιζαν ακόμα και διερχόμενους που αντιδρούσαν την βια που έβλεπα, έσπασαν τζαμαρία μαγαζιού που μπήκε κόσμος για να τους αποφύγει. Το σώμα της πορείας, παρόλο που δέχθηκε βίαιες επιθέσεις, κατέληξε στο Πολυτεχνείο, όπου εκτυλίχθηκαν συγκρούσεις μέχρι οι μπάτσοι να σταματήσουν να πιέζουν και να αποχωρήσουν από το μέρος που ήταν συγκεντρωμένος ο κόσμος.

Η εν λόγω πορεία και η προσπάθεια διάλυσής της δεν αποσυνδέεται από το κλίμα τρομοκρατίας της μετά-κόβιντ εποχής και του τότε σχετικά πρόσφατου νόμου περί διαδηλώσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας και της τήρησης του νόμου καθώς και εκμεταλλευόμενο το μούδιασμα των κινημάτων τον πρώτο καιρό μετά τον κόβιντ, το κράτος βρήκε πρόσφορο έδαφος για να αναβαθμίσει και να σκληρύνει τους τρόπους καταστολής, ως κομμάτι ρουτίνας.

Στο σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως υποθέσεις σαν αυτή των δεκατεσσάρων καθώς και η αντιμετώπιση των πορειών και του κόσμου που συνεχίζει να αγωνίζεται (όπως έκανε και εκείνη την περίοδο) από το κράτος δεν κάτι τόσο μακρινά. Δικογραφίες έχουν στηθεί, άλλες φορές εξ ολοκλήρου κι άλλες με το ζόρι, έχοντας ως πειστήριο και αποδεικτικό εύρημα -ό,τι προτιμάει κάθε φορά το μαγειρείο του 6ου ορόφου- το περίφημο πλέον “μερικό μείγμα DNA”. Μπορούμε να αναφέρουμε εδώ τους συντρόφους Χ. Ματζουρίδη και Κώστα Κ. όπου οι υποθέσεις τους βασίστηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό και έπειτα τους αποσπάστηκε με τη βία δείγμα των ιδίων. Στην υπόθεση της τροχαίας του Πειραιά βλέπουμε επίσης το πως ακολουθήθηκε ένα παρόμοιο μοτίβο. Αξίζει να αναφέρουμε πως το μερικό μείγμα DNA έχει αποδειχθεί πολλάκις φορές πως είναι το πλέον αναξιόπιστο μέσο και πως ρεζιλεύεται κάθε φορά η ελληνική αστυνομία όταν προσπαθεί να χτίσει υποθέσεις πάνω σε αυτό. Θυμόμαστε την υπόθεση της Ηριάννας ή του Θεοφίλου, χωρίς ωστόσο να ξεχνάμε την ταλαιπωρία, τις διώξεις και το κόστος που επιφέρει στους συντρόφους μας.

Εισβολές σε πανεπιστήμια και διάλυση συγκεντρώσεων δε θα έλεγε κανείς πως μας εκπλήσσουν. Η καταστολή, με τον μανδύα του “νόμος και τάξη” καλά κρατεί. Εδώ να αναφέρουμε πώς την προηγούμενη της πορείας της 26ης Οκτωβρίου, είχε χτυπηθεί με μένος η πορεία για τον δολοφονημένο από τους μπάτσους 19χρονο ρομά Σαμπάνη. Έναν χρόνο μετά, το κράτος δολοφόνησε τον 18χρονο ρομά Κώστα Φραγκούλη, συνεχίζοντας να κανονικοποιεί πρακτικές σαν αυτές ενάντια στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί και ξυλοδαρμός της 16χρονης συντρόφισσας Βασιλικής από ομάδα ΟΠΚΕ στις 28 Οκτώβρη του 23, την ώρα αντιφασιστικής περιπολίας συντρόφων στην περιοχή του Ν. Ηράκλειο.

Έχοντας τέτοιους είδους δεδομένα, καταλαβαίνουμε πως είναι τουλάχιστον καθήκον όσων αγωνίζονται να σταθούν ανάχωμα σε αυτή την “κανονικότατα”. Το κράτος έχει στο οπλοστάσιό του πάνοπλες αρμαδες μπάτσων και πιστών μαριονέτων στις δικαστικές αίθουσες ώστε να έχουν το θράσος να κατηγορούν εμάς για οπλοφορία, οπλοχρησία, βία κατά αστυνομικών, διατάραξη κοινής ειρήνης κλπ. Είναι τουλάχιστον αστείο αν σκεφτεί κανείς πως τα όπλα μας απέναντι σε γκλομπ, πλαστικές σφαίρες, αύρες, χημικά, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δίκυκλα που πέφτουν σε σώματα πορειών με ταχύτητα, είναι σημαίες και πυροσβεστήρες, βάσει των οποίων κατηγορείται το μεγαλύτερο μέρος του ευρύτερο ανταγωνιστικού κινήματος όσο αναφορά τις συλλήψεις σε πορείες. Ξέρουμε πως το κράτος κατέχει το μονοπώλιο στη βία, στη βία πάνω στα σώματά μας και τους χώρους μας, έτσι και ‘μεις κατέχουμε το ηθικό μονοπώλιο στην κοινωνική αυτοάμυνα και στην αντίσταση, στην έμπρακτη αλληλεγγύη μας, που μόνο δίκαιη μπορεί να είναι. Η ποινικοποίηση της κοινωνικής αυτοάμυνας δεν μας φοβίζει, καθώς είναι χρέος μας να αντιστεκόμαστε και να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλην. Κάθε φορά που χτυπάνε έναν από μας ή ένα κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, στοχεύουν όλους, κι έτσι όλους μαζί θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Οι πολιτικές αποφάσεις των συνελεύσεών μας, η θέση και η στάση των συλλογικών μας σωμάτων και η αδιαπραγμάτευτη έμπρακτη αλληλεγγύη σε όσους και όσες πλήττει, στοχοποιεί και διώκει το κράτος, αφήνουν και την αντίστοιχη ηθική και πολιτική παρακαταθήκη στην κοινωνία και το κίνημα. Στεκόμαστε σε κάθε πεδίο αγώνα -στον δρόμο, στη σχολή, στην γειτονιά, στην εργασία, στα δικαστήρια, στις φυλακές- με όρους συλλογικής ευθύνης και δέσμευσης απέναντι σε κάθε πτυχή της αστικής τρομοκρατίας, απέναντι σε κάθε τι απαξιώνει τις ζωές μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA

Πριν ένα χρόνο, το ελληνικό λιμενικό εφαρμόζοντας την αντιμεταναστευτική πολιτική του Ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βύθισε το πλοίο «Ανδριάννα», πνίγοντας παραπάνω από 600 μετανάστρες/τριες στα ανοιχτά της Πύλου. Καμία κρατική δολοφονία να μην μείνει αναπάντητη!

Στηρίζουμε την πορεία για τον ένα χρόνο από το ναυάγιο την Παρασκεύη 14/6 στις 19:00 στα Προπύλαια.

Γέμισε η Μεσόγειος κορμιά μεταναστών, είναι και οι Έλληνες φονιάδες των λαών

Αλληλεγγύη σε κάθε κατατρεγμένο/η

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστριών/ων

(Κείμενο που είχε γραφτεί τον Ιούλιο του 2023 https://athens.indymedia.org/post/1626044/ )

Ως Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα Νότια – Μολόχα στηρίζουμε την Πορεία Υπεράσπισης των καταλήψεων & ελεύθερων χώρων που καλείται από Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων, Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια, Στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες το Σάββατο 21 Οκτωβρίου στις 12:00 στον Σταθμό ΗΣΑΠ Άνω Πατήσια.

Ακολουθεί το κείμενο της αφίσας:

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις. Κάτω τα χέρια από τα πάρκα και τις πλατείες. Η πόλη δεν ανήκει σε εργολάβους, επιχειρηματίες και τουρίστες. Η πόλη ανήκει σε μας που ζούμε τους χώρους και ζωντανεύουμε το χρόνο της. Σε εμάς που την χτίζουμε και παράγουμε τον πλούτο της.

Οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι χώροι είναι η ζωή κόντρα στον καθημερινό θάνατο που μας επιβάλουν. Γιατί εκεί συγκρούεται η κουλτούρα της συλλογικοποίησης με την κουλτούρα της ιδιώτευσης. Εκεί οργανωνόμαστε ενάντια στις κρατικές πολιτικές, στον εξευγενισμό, στις περιφράξεις, στην ακρίβεια, στα αυξημένα νοίκια, στην τουριστικοποίηση και στην καταστολή. Για έναν κόσμο χωρίς ρατσισμό, κουϊροφοβία και πατριαρχία.

Οι εκκενώσεις των καταλήψεων Άνω-Κάτω Πατησίων (Νάξου 75 & Κρασσά) και Ζιζάνια (Φυλής & Φερών) δεν θα μείνουν αναπάντητες. Αλληλεγγύη στην εκκενωμένη κατάληψη Ευαγγελισμού (Κρήτη), και στα κατειλημμένα στέκια Πολυτεχνείου ΕΜΠ και “Καλιαρντά” που επανακαταλήφθηκαν.

ΝΤΟΠΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ.

ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων

Κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ζιζάνια

Στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες

Ως Μολόχα, επιθυμούμε να δημοσιεύσουμε το κείμενο του συντρόφου μας Λάρι που έφυγε από κοντά μας στις 18/09/2023. Το κείμενο αυτό γράφτηκε στις 02/09 και αποτελούσε προσχέδιο για συζήτηση πάνω στο ζήτημα των εκλογών. Αφορμή για αυτό ήταν η πρωτοβουλία που είχε προκύψει μέσα από την συνέλευση μας για αντιεκλογική δράση τον Μάιο του 2023. Επιλέγουμε να το ανεβάσουμε αυτούσιο και χωρίς καμία επεξεργασία, διατηρώντας το όπως ακριβώς το είχε γράψει ο σύντροφος μας. 

Σύντροφε, πάντα παρών…
Ακολουθεί το κέιμενο:

Αντι-εκλογικός λόγος μετά τις εκλογές. 

Στις τελευταίες εκλογές καταμετρήθηκε το (ιστορικά) υψηλότερο ποσοστό αποχής, το οποίο μαζί με τις άκυρες και τις λευκές ψήφους έφτασε το 47.37%. Στην περιοχή μας, ως πρωτοβουλία από τον αυτό-διαχειριζόμενο χώρο Υπόστεγο, καλέσαμε σε συνειδητή αποχή από τις εκλογές, όπως άλλωστε έκαναν και σε άλλες περιοχές άτομα του αντι-εξουσιαστικού χώρου. Για αυτό θεωρούμε σημαντικό -και μετά τις εκλογές- να ακουστούν κάποιες σκέψεις, από αυτούς που (πράγματι) συνειδητά επέλεξαν να αποστασιοποιηθούν από την εκλογική διαδικασία.

Άλλωστε, η διαρκώς αυξανόμενη αποχή, σε κάθε εκλογική διαδικασία, αντιμετωπίζεται από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο ως κάτι το αρνητικό, ενώ αντίθετα εμείς θεωρούμε ότι είναι κάτι το απόλυτα θετικό. Ταυτόχρονα, απουσιάζει μια ουσιαστική ανάλυση για τα αίτια αυτή της (θετικής) εξέλιξης, καθώς αυτή συνήθως περιορίζεται σε αόριστες αναφορές όπως «οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα και πρέπει να τους ξανακερδίσουμε». Με αυτό τον τρόπο τα συστημικά ΜΜΕ, πολιτικοί και οι υπόλοιποι δημοσιολογούντες προσπαθούν συνειδητά να υποτιμήσουν την πολιτική επιλογή της αποχής-άκυρου-λευκού, ως μία αόριστη «ψυχολογική κατάσταση» και τελικά να προβάλουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα ως την «μόνη λύση». 

Αυτό το πέπλο προστασίας που απλώνουν πάνω από το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν είναι τυχαίο: Από τα παλιά θεοκρατικά καθεστώτα -που κυβερνούσαν οι «ελέω θεού» μονάρχες, έως τα σύγχρονα αστικά δημοκρατικά καθεστώτα του δυτικού κόσμου, που μας κυβερνούν στο «όνομα του λαού», κοινή και αναμφισβήτητη διαπίστωση – μόνη λύση -ήταν ότι «ο λαός πρέπει να κυβερνηθεί». Σε αυτό συμφωνούν όλοι: Βασιλείς, δημοκράτες πολιτικοί, φασίστες, παπάδες, επιφανείς επιστήμονες και όλοι καθημερινά μας επιβεβαιώνουν ότι « ο λαός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς Κυβέρνηση ». Έτσι το μόνο ερώτημα που θέτουν είναι «ποιος είναι ο καταλληλότερος να κυβερνήσει». Με άλλα λόγια, το εκλογικό δίλλημα -από το οποίο εμείς συνειδητά απείχαμε- , για το οποίο δεξιοί, αριστεροί και φασίστες διαγκωνίζονται στις εκλογές είναι ποιος τελικά θα είναι ο αρχηγός μας, ποιος θα μας εξουσιάζει, ποιος θα μας χειραγωγεί με απώτερο σκοπό την οικονομική μας εκμετάλλευση από τις κυρίαρχες τάξεις. 

Από αυτό το εκλογικό δίλημμά όλο και περισσότεροι αποστασιοποιούνται, αλλά όχι τυχαία, εξαιτίας μιας αόριστης «έλλειψης εμπιστοσύνης», όπως προαναφέραμε. Και στις μέρες μας οι κυβερνήσεις – που παρουσιάζονται ως η μόνη λύση – έχουν οδηγηθεί σε πλήρη παρακμή και έχουν χάσει κάθε ίχνος κύρους για μια σειρά από συγκεκριμένους λόγους: ανάμεσα σε άλλα οι ξεκάθαρες πλέον σχέσεις της Κυβέρνησης με την μαφία (Greek mafia), ο απόλυτος έλεγχος των Μ.Μ.Ε., οι επαναλαμβανόμενες κρατικές δολοφονίες ( Τέμπη – ναυάγιο Πύλου ), ο διαρκής εξευτελισμός των Κυβερνήσεων με σκάνδαλα ( υποκλοπές – SIEMENS – Νοvartis ), ο κυβερνητικά οργανωμένος έλεγχος της δικαστικής εξουσίας και ο εναγκαλισμός μεγάλου μέρους της αριστεράς με τις συστηματικές «λύσεις». ‘Όχι τυχαία λοιπόν οι κυρίαρχες τάξεις, άξιες περιφρόνησης, για να διατηρήσουν σήμερα την εξουσία τους, εγκαταλείπουν τις φιλελεύθερες αρχές τους και κάνουν χιλιάδες προσλήψεις ένστολων, υιοθετούν υπερορθόδοξες και φασιστικές θέσεις και πρακτικές και χτυπάνε τόσο κυριολεκτικά, όσο και με την γραφειοκρατία οποιοδήποτε χώρο μπορεί να διακινήσει αντίθετες απόψεις (εκκενώσεις καταλήψεων, έξωση από το κτήριο αρχαιολόγων, κατευθυνόμενή χρηματοδότηση σε ΜΜΕ, αντι-συνδικαλιστική νομοθεσία). Προσφεύγουν δηλαδή ξανά στην οργανωμένη κρατική βία και προσπαθούν να ενδυναμώσουν τα στοιχεία που θεμελιώνουν την ύπαρξη του Ελληνικού Κράτους: την γραφειοκρατία, την αστυνομία, την θρησκεία για να μας επιβάλλουν την «δημοκρατική τους Κυβέρνηση». 

Από την πλευρά μας, απείχαμε από τις εκλογές γιατί δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας κυβερνήσει. Κανείς δεν είναι κατάλληλος για κάτι τέτοιο, καθώς εμείς οι ίδιοι μπορούμε να ορίσουμε τι ζωές μας μόνοι μας. Για αυτό απορρίπτουμε κάθε «πεφωτισμένη» πολιτική θεωρία που διακηρύσσει προφητικά ότι μπορεί να προβλέψει το πως θα επιλυθούν στο μέλλον τα προβλήματα μας και επιλέγουμε την αυτό-οργάνωση μας. Απορρίπτουμε τις εκκλήσεις των πολιτικών που μας ζητούν να κάνουμε « λίγο ακόμα υπομονή γιατί… σε λίγο έρχονται καλύτερες μέρες» και καθορίζουμε μόνοι μας, σήμερα, εδώ και τώρα, τους τρόπους που θα δρούμε στην καθημερινότητα μας προσπαθώντας να εφαρμόσουμε αντι-εξουσιαστικές πρακτικές μέσα από θέσεις σαν τις ακόλουθες:  

• Στον νέο Ορθόδοξο φονταμενταλισμό και την πατριαρχεία, δηλώνουμε ότι δεν χρειαζόμαστε (ψευτο-)θεούς και επιλέγουμε ελεύθερα να ορίσουμε τα σώματα μας, προτάσσοντας την σεξουαλική ελευθερία, τον γυμνισμό και την αθεΐα. 
• Δεν χρειαζόμαστε την κρατική οργάνωση που πλέον εμφανώς προσπαθεί να ορίσει και να ελέγξει και την παραμικρή πτυχή της ζωής μας και μας αριθμοποιεί, αλλά δομούμε μικρές κοινότητες, όπου ελεύθερα επιλέγεται ο τρόπος οργάνωσης τους, στο πλαίσιο της ελευθερίας όλων και της αλληλεγγύης. Ταυτόχρονα αναζητούμε τους τρόπους επίλυσης των προβλημάτων που παρουσιάζονται στις κοινότητες μας, όχι με «νόμους», αλλά μέσα από την βιωματική εμπειρία, την αλληλοβοήθεια κα τη όξυνση της κριτικής μας αντίληψης.  
• Στην οικονομική εκμετάλλευση μας από τις κυρίαρχες τάξεις, που έχουν καταστήσει κανόνα την ανασφάλιστη εργασία, τις απλήρωτες ώρες εργασίας και τα εργατικά ατυχήματα, προτάσσουμε την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς και εργαζόμαστε μόνο όσο είναι απαραίτητο για την επιβίωση μας και των κοινοτήτων μας, χωρίς κέρδος για κανέναν.
• Μπροστά στην ανείπωτη πλέον οικολογική καταστροφή, που έχει επιβάλει η αδηφάγα καπιταλιστική ανάγκη διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης (όπως τσιμεντοποίηση των βουνών για τοποθέτηση χιλιάδων ανεμογεννητριών) αδιαφορώντας για την απονέκρωση των δασών και των θαλασσών, προτάσσουμε οικολογικά κινήματα. Όχι όμως αόριστα, για μια γενική προστασία του περιβάλλοντας, αλλά με πολιτική βάση: την δημιουργία κοινωνιών που δεν θα πραγματοποιούν τις αναρίθμητες εντελώς ανούσιες αλλά ενεργοβόρες καθημερινές πράξεις, που σήμερα μας επιβάλλονται προκειμένου να επιβιώσει ο βιομηχανικός καπιταλισμός.  
• Για τις βόμβες που πέφτουν πλέον ξανά και στην Ευρώπη, δηλώνουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη στρατούς και σύνορα, γιατί μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά, χωρίς τις κυβερνήσεις που προκαλούν τους πολέμους. Δείχνουμε καθημερινά έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και παλεύουμε μαζί τους ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό και φασισμό, ζητώντας την κατάργηση όλων των αιτιών που προκαλούν την μετανάστευση (πόλεμους, αποικιακή εκμετάλλευση, περιβαλλοντικές καταστροφές) .

Αντιλαμβανόμαστε ότι μπροστά στα πανίσχυρα καπιταλιστικά κράτη, πολλοί θεωρούν κάθε διαφοροποίηση ως μάταιη και για αυτό επιλέγουν την αποστασιοποίηση και την σιγή, ως μια προσπάθεια διατήρησης της προσωπικής τους αξιοπρέπειας. Εμείς αντίθετα θεωρούμε ότι ειδικά σήμερα, ακόμα και η μικρότερη πολιτική πράξη έχει αξία και για αυτό καλούμε, στο βαθμό που ο καθένας μπορεί να μετασχηματίσει τις συμβολικές πράξεις -όπως η αποχή- σε δράσεις . 

Για μια ζωή ελευθερίας χωρίς θεούς και κράτη.