Δύο χρόνια μετά από την απώλεια του συντρόφου και φίλου μας Λάρι, δημοσιεύουμε σε ηλεκτρονική μορφή την έκδοση που επιμεληθήκαμε, τυπώσαμε και παρουσιάσαμε τον Σεπτέμβριο του 2024 στην Ανοιχτή Εκδήλωση Μνήμης.
Η παρούσα έκδοση, η οποία κατά βάση επεξεργάστηκε και κυκλοφορεί από τον κόσμο που δραστηριοποιείται σε αυτή τη χρονική φάση στο Υπόστεγο, επιχειρεί να αποτελέσει μια αποτύπωση της παρουσίας του φίλου και συντρόφου μας Λάρι στο κινηματικό πεδίο. Κυρίως μέσα από κείμενα που συντάχτηκαν στο Υπόστεγο την περίοδο 2023-2024, μέσα από κείμενα που διαβάστηκαν στην ανοιχτή συνάντηση μνήμης της 5ης Νοεμβρίου 2023, μέσα από υλικό που μας στάλθηκε και μέσα από ό,τι δημοσιοποιήθηκε στο Athens Indymedia μετά τον θάνατό του. Αλλά και μέσα από αφίσες και κείμενα συλλογικοτήτων που συμμετείχε, καθώς και από φωτογραφίες από διαδηλώσεις και παρεμβάσεις, όπως και από στιγμές εντός του Υποστέγου.
Η ηλεκτρονική έκδοση περιλαμβάνει κάποιο νεότερο υλικό καθώς και ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις.
Ανοιχτή Συνάντηση Μνήμης για τα 2 χρόνια από την απώλεια του Συντρόφου μας Λάρι Σάββατο 20 Σεπτέμβρη 2025, 18:30 στο κήπο του Στεκιού
Από τις συνελεύσεις, τα συντονιστικά, τις παρεμβάσεις και τις διαδηλώσεις … Από τις καταλήψεις, τα στέκια και τις αυτοοργανωμένες δομές αλληλοβοήθειας… Από την οργάνωση εκδηλώσεων και τη συνδιαμόρφωση λόγου ενάντια στους σχεδιασμούς και την προπαγάνδα των κυρίαρχων… Από τις δικαστικές αίθουσες, τα κάθε είδους κελιά και τα κέντρα κράτησης μεταναστριών… Από τις μάχες ενάντια στη λεηλασία της φύσης και την προάσπιση των γειτονιών μας από την επέλαση της ανάπτυξης… Από την στήριξη των μεταναστευτικών αγώνων και την καθημερινή πάλη ενάντια στον φασισμό… Απο τις βόλτες και τα γλέντια μας, τις χαρές και τις λύπες, τις νίκες και τις απογοητεύσεις… Από τη συλλογική διαχείριση κινηματικών υποθέσεων και τις κουβέντες για τα μεγάλα ζητήματα της ύπαρξής μας… Μέχρι και τον συνολικό αγώνα για ένα κόσμο Ελευθερίας, Ισότητας, Αλληλεγγύης.
Λάρι – Θανάσης Αρμάος (1981-2023) Για πάντα δίπλα μας. Για πάντα μέσα στις καρδιές μας. Για πάντα Σύντροφος.
Το ήξερες ότι στην γειτονιά σου οι τράπεζες πετάνε κόσµο έξω από τα σπίτια τους;
Το πρωί της Πέµπτης 26/6, επιχειρήθηκε έξωση οικογένειας από πρώτη κατοικία στην οδό Χίου στην Τερψιθέα. Ένας θίασος αποτελούμενος από δικαστικούς κλητήρες, εκπροσώπους της doValue (γνωστή εταιρία που πρωτοστατεί στις εξώσεις πρώτης κατοικίας), µπάτσους, και έναν κλειδαρά, παραβίασαν την κλειδαριά του σπιτιού µε στόχο να πετάξουν στον δρόµο την οικογένεια που µένει εκεί. Η άμεση ανταπόκριση γειτόνων, αλληλέγγυου κόσµου, συντρόφων/ισσών και πολιτικών οργανώσεων, απέτρεψε στην πράξη την έξωση της οικογένειας από το σπίτι. ∆εν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην περιοχή, µόνο στην ίδια οδό γνωρίζουµε για άλλα δύο περιστατικά εξώσεων.
Οι συνέπειες των αλλεπάλληλων καπιταλιστικών κρίσεων των τελευταίων σχεδόν 20 χρόνων έχουν διαµορφώσει µια πολύ δύσκολη, σχεδόν δυστοπική καθηµερινότητα. Οι τραγικοί µισθοί, η ραγδαία και ασταµάτητη αύξηση του κόστους ζωής (super market, θέρµανση, µετακινήσεις κ.α.), τα πανάκριβα ενοίκια, η επισφάλεια και το ξεζούµισµα στη δουλειά είναι λίγα µόνο από όσα εξαναγκα- ζόµαστε να προσαρµοστούµε για να ζήσουµε.
Για το κεφάλαιο, κάθε κρίση είναι ευκαιρία για κέρδος είς βάρος των από κάτω. Ενώ πολλά νοικο- κυριά βρέθηκαν ξαφνικά µε µισό ειδόδηµα λόγω των απολύσεων και των περικοπών στους µισθούς, οι τράπεζες και οι διάφορες εταιρείες «κοράκια» βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να πλουτί- σουν εις βάρος µας. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσµα ένα µεγάλο µέρος της κοινωνίας να βρεθεί µε δάνεια που δεν µπορούσε να αποπληρώσει και περιουσίες σε υποθήκη. Το σύνολο των κυβερνή- σεων, διαµόρφωσαν νοµικό πλαίσιο σε συµφωνία µε τα συµφέροντα των τραπεζών, προκειµένου να «πουλήσουν» τα δάνεια αυτά σε εταιρίες διαχείρισης, γνωρίζοντας φυσικά ότι το αποτέλεσµα θα ήταν το ξεσπίτωµα πολλών ανθρώπων.
Για άλλη µία φορά, οι εκπρόσωποι του κράτους σκούζουν να µας πείσουν πως πρόκεται για ζήτηµα ατοµικής «αποτυχίας» και ατοµικής ευθύνης λίγων «ανεύθυνων» δήθεν κακοπληρωτών, αλλά η πραγµατικότητα είναι άλλη. Το κράτος και οι καπιταλιστές επιχειρούν να ρίξουν τα χρέη των τραπε- ζών ξανά στις πλάτες µας, αναδιανέµοντας τον πλούτο (συγκεκριµένα την πρώτη κατοικία) εις βάρος αυτών που µε τις ευλογίες κράτους και τραπεζών, δανείστηκαν λεφτά και υποθήκευσαν στα σπίτια τους. Οι πλειστηριασµοί και οι εξώσεις, η έλλειψη σπιτιών και τα πανάκριβα ενοίκια, δεν είναι φυσικά φαινόµενα αλλά άλλη µία όψη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Κράτος και κεφάλαιο βάζουν τα κέρδη τους πάνω από τις ανάγκες µας, µε άλλη µια βίαιη συστηµική επίθεση στις ζωές µας και στην ανάγκη µας για στέγαση.Αυτή τη φορά, η άµεση ανταπόκριση του κόσµου και η αλληλεγγύη απέτρεψαν την έξωση των γειτόνων µας από το σπίτι τους, το βέβαιο όµως είναι ότι τα αρπακτικά της doValue θα ξαναεπιχειρή- σουν. Είναι κρίσιµο όλη η γειτονιά να αναπτύξει άµεσα αντανακλαστικά, ώστε να βρεθούµε στο πλάι των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι που διαµένουν αλλά και κάθε πληττόµενου/ης.
Η στέγαση είναι ανάγκη, όχι ευκαιρία για κερδοφορία.
Καλούµε τον κόσµο της γειτονιάς και κάθε αλληλέγγυα/ο σε επιφυλακή, ώστε να αποτραπεί κάθε µελλοντική απόπειρα έξωσης στη περιοχή.
Να µπλοκάρουµε τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, που για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών πετάνε οικογένειες στο δρόµο.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Ως μια ακόμα απάντηση σε κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, το Σάββατο 5 Απρίλη 2025 και από τις 7μμ και για δυο ώρες περίπου πραγματοποιήσαμε μία δημόσια καλεσμένη συγκέντρωση-μικροφωνική στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, στην οποία συμμετείχαν γύρω στα 100 άτομα, φωνάχτηκαν αντιπατριαρχικά και αντισεξιστικά συνθήματα, διαβαζόταν από τη μικροφωνική και μοιραστηκε εντός και περιμετρικά της πλατείας το σχετικό κείμενό μας, πετάχτηκαν τρικάκια και αναρτήθηκαν και διάφορα πανό.
Κατά τις προηγούμενες ημέρες είχαμε προχωρήσει σε αφισοκολλήσεις και μοιράσματα κειμένων σε διάφορες γειτονιές της Ηλιούπολης και σε κεντρικά σημεία των νοτίων προαστίων.
ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά
Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική και συνολικότερα η πατριαρχική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά, τα μη ετεροφυλόφιλα και τα τρανς άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις και τις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τις γειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσειως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, σε παράγοντες όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Καθημερινά βιώνουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας τη βία του κράτους και του κεφαλαίου. Τα παραδείγματα πολλά… εξευτελιστικές τιμές σε βασικά τρόφιμα στο σουπερμάρκετ και στο ρεύμα, σπαστά ωράρια, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, νομιμοποίηση της 6ήμερης εργασίας, εξώσεις… Κράτος, κεφάλαιο και αφεντικά μας ρουφάνε τον ιδρώτα με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Η επίθεση που δεχόμαστε πάνω στις ζωές μας ήταν και παραμένει στόχος όλων των κυβερνητικών πολιτικών, ανεξαρτήτως δεξιάς ή αριστερής ιδεολογίας.
Οι «λύσεις» που προτείνουν οι διαχειριστές του κράτους και του κεφαλαίου μέσω των δήθεν αυξήσεων στον κατώτατο μισθό είναι ανεπαρκείς μπροστά στις αυξήσεις στο κόστος ζωής και στα πραγματικά μας προβλήματα, ενώ στόχο έχουν μόνο να μας κάνουν να σωπάσουμε. Είναι γεγονός ότι η συνεχόμενη και μεθοδευμένη αυτή βία μας εξαντλεί, μας τραυματίζει, δολοφονεί τους ανθρώπους της τάξης μας στους χώρους εργασίας (όπως και βλέπουμε με τα πρόσφατα εργατικά ατυχήματα, τα οποία όλο και πληθαίνουν) και σίγουρα η βία που δεχόμαστε δεν τελειώνει εκεί.
«Δυστυχήματα» σε ράγες και νοσοκομεία, πνιγμοί στις θάλασσες, κρατικές δολοφονίες σε δρόμους, μέσω ή και έξω από τα τμήματα, μάταιες απόπειρες συγκάλυψης, έρχονται συνεχώς για να μας υπενθυμίσουν ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες στο βωμό του κέρδους. Μπροστά στην ζοφερή καθημερινότητα που βιώνουμε είναι αναγκαίο να μην σιωπήσουμε, αλλά να αντισταθούμε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα.
Απέναντι στη μοιρολατρία και την υποταγή, συλλογικές ακηδεμόνευτες αντιστάσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας
Όλες/όλα/όλοι στους δρόμους στην γενική απεργία την Τετάρτη 9 Απριλίου
Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία Ηλιούπολης (πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως), Σάββατο 05/04, στις 19:00.
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική και συνολικότερα η πατριαρχική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά, τα μη ετεροφυλόφιλα και τα τρανς άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις καιτις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τιςγειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσειως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+κοινότητα, σε παράγοντες όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχική βία
Αργά το βράδυ της Τετάρτης 5/3/2025, δύο µετανάστες εργάτες αφού έχουν σχολάσει από τη δουλειά, περιµένουν το νυχτερινό λεωφορείο για να πάνε σπίτι τους. Εκεί, στη στάση δίπλα στο µετρό Αργυρού- πολης, δέχονται βίαιη επίθεση από άτοµα µε µηχανάκια. Τους ξυλοκοπούν, τους µαχαιρώνουν και τους κλέβουν τα κινητά. Τα θύµατα καταλήγουν στο νοσοκοµείο για τις πρώτες βοήθειες. Είναι προφανές ότι κίνητρο των επιτιθέµενων δεν ήταν η ληστεία.
Το νυχτερινό λεωφορείο που διαπερνά την Λ. Βουλιαγµένης και ενώνει τα νότια µε το κέντρο και τα δυτικά είναι γεµάτο µε µετανάστ[-ρι]ες που εργάζονται σε µαγαζιά εστίασης, σε σπίτια, σε κήπους κ.α.. Οι ξεφτίλες αυτοί επιτέθηκαν σε ανθρώπους που αναγκάζονται να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της Αθήνας για να βγάλουν το ψωµί τους, περιµένοντας το 790 µέσα στη νύχτα, µετά από εξουθενωτικές βάρδιες.
∆εν είναι πρωτοφανές φαινόµενο. Στο πρόσφατο παρελθόν έχουµε δει αντίστοιχες – φαινοµενικά τυχαίες
– επιθέσεις, οργανωµένα πογκρόµ ακόµα και δολοφονίες. Οι αρρωστηµένες αντιλήψεις περί φυλετικής ανωτερότητας και εθνικής καθαρότητας επιχειρούν να επιβληθούν στις γειτονιές µας µε τη βία. Οι επιθέ- σεις αυτές εκ πρώτης όψεως είναι µια επίδειξη µαγκιάς αλλά στην πραγµατικότητα αποτελούν προσπά- θεια επιβολής και τροµοκράτησης προς όσους θεωρούνται επικίνδυνοι για το έθνος, τη θρησκεία, τον πολιτισµό, την εθνική οικονοµία ή ότι άλλο τους κατέβει στο κεφάλι. Τα θύµατα κρίνονται ως κατώτερα µε βάση το χρώµα δέρµατος, την καταγωγή, τη θρησκεία και φυσικά µε βάση το εισόδηµα.
Από το Αιγαίο και τον Έβρο, µέχρι τα Α.Τ., τους δρόµους και τους χώρους εργασίας η κρατική [αντι-] µετα- ναστευτική πολιτική κακοποιεί και δολοφονεί. Όπου όµως δεν φτάνουν τα όπλα των λιµενικών και των µπάτσων, όπου δεν επαρκεί ο mainstream καθηµερινός ρατσισµός και εθνικισµός των ΜΜΕ, όπου τα αφεντικά δυσκολεύονται να εφαρµόσουν συνθήκες γαλέρας, αναλαµβάνουν τα φασιστοειδή. Οι θρασύ- δειλες αυτές επιθέσεις, πέρα από το να ικανοποιούν το αίσθηµα τάξης και ασφάλειας ενός εκφασισµένου κοµµατιού της κοινωνίας, συµβάλλουν στην πειθάρχηση, την πιο άγρια εκµετάλλευση και εξαθλίωση του πιο υποτιµηµένου εργατικού δυναµικού και κατ’ επέκταση όλων µας. Η κρίση βαθαίνει και ο καπιταλισµός δείχνει την πιο απάνθρωπη πλευρά του αφήνοντας στην άκρη το κοινωνικό του προσωπείο. Από τα Τέµπη και την Πύλο µέχρι τα εργοτάξια πολυκατοικιών σε χλιδάτες περιοχές (την Τετάρτη 12/03/2025, 28χρονος εργάτης, σκοτώθηκε στη Βούλα από ηλεκτροπληξία κατά την εκφόρτωση υλικών σε οικοδοµή) και την Ηλιούπολη (κύκλωµα trafficking / πρόσφατες οµοφοβικές επιθέσεις) φαίνεται πόσο ευάλωτοι/ες/α και αναλωσιµές/α/ες είµαστε. Η ρατσιστική, ταξική και πατριαρχική βία είναι εκφάνσεις του κοινωνικού πολέµου που διεξάγεται απέναντι µας.
Εντέλει, µετά από κάθε τέτοιο περιστατικό ντροπής και ξεφτίλας τίθονται πιο επιτακτικά τα ερωτήµατα: Θα αφήσουµε τις γειτονιές µας να γίνουν σφαγεία; Θα φοβούνται άνθρωποι να κυκλοφορήσουν ελεύ- θερα λόγω του χρώµατος του δέρµατος τους; Θα ανεχτούµε τους κανίβαλους αυτού του κόσµου να δρουν ανενόχλητοι;
Να µην επιτρέψουµε στην βαρβαρότητα να ριζώσει στις γειτονιές µας.
Οι απόπειρες των φασιστοειδών να βγουν από τις τρύπες τους – ακόµα και µέσα στη νύχτα – δεν θα µείνουν αναπάντητες.
Αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες ντόπιων-µεταναστ[-ρι]ων σε γειτονιές, χώρους εργασίας, σχολεία και κάθε κοινωνικό πεδίο.
Μέχρι όλοι/α/ες να είµαστε ελεύθεροι/α/ες.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ-ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια
Το πρωί της Τετάρτης 12/03/2025, 28χρονος εργάτης, σκοτώθηκε στη Βούλα. Ο εργάτης κεραυνοβολήθηκε από ρεύμα κατά την εκφόρτωση υλικών σε οικοδομή, όταν ο γερανός που χειριζόταν ακούμπησε σε ηλεκτροφόρα καλώδια.
Η είδηση ενός ακόμα νεκρού εργάτη δεν μπορεί παρά να μας εξοργίζει. Τα εργατικά «δυστυχήματα» (όπως βαφτίζονται από τα ΜΜΕ) έρχονται να συμπληρώσουν την μακρά λίστα των ανθρώπων της τάξης μας που υποτιμούνται καθημερινά και χάνονται όλο και πιο συχνά στους χώρους εργασίας (ή και στα σύνορα, στις ράγες …).
Διαρκώς, ερχόμαστε αντιμέτωπα με τις συνέπειες των αντιεργατικών πολιτικών του κράτους και των διαχειριστών του, καθώς και του αδηφάγου κεφαλαίου που ευνοείται από αυτές. Μηδενικά μέτρα ασφαλείας, ελαστικά ωράρια εργασίας, πενιχροί μισθοί και διαρκής ενταντικοποίηση, όλα μαζί συντάσσουν την εικόνα της πραγματικότητας που συναντάμε όσα αναγκαζόμαστε να εργαστούμε προκειμένου να επιβιώσουμε. Μπροστά στα κέρδη των αφεντικών και μπροστά στη διαιώνιση του κράτους και του κεφαλαίου, οι ζωές μας δεν είναι υπολογίσιμες και αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά.
Πριν μερικές μέρες ρατσιστική επίθεση σε μετανάστες εργάτες που περιμέναν το βραδινό λεωφορείο στην Αργυρούπολη, τώρα θάνατος εργάτη στη Βούλα λόγω πλημμελών μέτρων ασφαλείας. Για εμάς είναι σαφές. Δεν είναι δυστύχημα, είναι άλλη μία εργοδοτική δολοφονία.
Τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, από τα νότια μέχρι και παντού.
Συλλογικοποίηση, αντίσταση και αλληλεγγύη σε κάθε πτυχή των ζωών μας. Μέχρι την κατάργηση της μισθωτής εκμετάλλευσης.
Μέχρι τότε, τα αφεντικά να πληρώσουν τον λογαριασμό για τους νεκρούς της τάξης μας.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Αργά το βράδυ της Τετάρτης 5/3, δύο μετανάστες αφού έχουν σχολάσει από τη δουλειά περιμένουν το νυχτερινό λεωφορείο για να πάνε σπίτι τους. Εκεί, στη στάση δίπλα στο μετρό Αργυρούπολης, δέχονται βίαιη επίθεση από άτομα σε μηχανάκια. Τους ξυλοκοπούν, ο ένας δέχεται μαχαιριά και τους κλέβουν τα κινητά. Τα θύματα καταλήγουν στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες.
Ας μη γελιόμαστε, την Τετάρτη στην γειτονιά μας, ενώ οι κινητοποιήσεις για τα 2 χρόνια από την κρα- τική-καπιταλιστικη δολοφονια στα Τέμπη τάραζαν την κοινωνική ειρήνη, κάποιοι έκαναν μια ρατσιστι- κή/φασιστική επίθεση και όχι μια τυχαία ληστεία με λεία τα κινητά. Δεν έχει σημασία να μάθουμε τα ακριβή κίνητρα των φασιστοειδών. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα ρατσιστικά και εθνικιστικά σκατά που έχουν στο κεφάλι τους εφαρμόζονται με βίαιο τρόπο στα πιο υποτιμημένα κομμάτια της τάξης μας. Άλλες φορές στο φως της μέρας με την ανοχή ενός κομματιού της κοινωνίας, αυτή τη φορά μέσα στα σκοτάδια, επιχειρούν να επιβάλλουν στον δημόσιο χώρο αρρωστημένες αντιλήψεις περί φυλετι- κής ανωτερότητας και εθνικής καθαρότητας. Με τη βία, που μπορεί να φτάσει ως τα πογκρόμ ή και τις δολοφονίες στοχεύουν να τρομοκρατήσουν και να πειθαρχήσουν κάθε τι που χαρακτηρίζουν ως αδύ- ναμο, ξένο, μη κανονικό και επικίνδυνο για το έθνος, την οικογένεια, την θρησκεία κλπ.
Κάθε βράδυ, το νυχτερινό λεωφορείο που διαπερνά την Λ. Βουλιαγμένης και ενώνει τα νότια προάστια με το κέντρο και τα δυτικά είναι γεμάτο με μετανάστ[-ρι]ες που εργάζονται σε μαγαζιά εστίασης, σε σπίτια, σε κήπους. Τα φασιστοειδή είναι τόσο ξεφτίλες που επιτέθηκαν σε ανθρώπους που αναγκάζο- νται να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της Αθήνας για να βγάλουν το ψωμί τους, περιμένοντας το 790 μέσα στη νύχτα, μετά από εξουθενωτικές βάρδιες. Εκτός των άλλων, τέτοιες θρασύδειλες επιθέσεις πάνε χέρι-χέρι με την κρατική αντι-μεταναστευτική πολιτική που στα σύνορα, στο Αιγαίο, στα Α.Τ. και στα κέντρα κράτησης κακοποιεί και δολοφονεί μετανάστ[-ριες]. Τα παραπάνω συμβάλλουν στην συνο- λική εξαθλίωση και την ακραία εκμετάλλευση τους από τα αφεντικά που αυξάνουν τα κέρδη τους ανα- γκάζοντας τους να δουλεύουν μαύρα, 12ωρα, για μισθούς πείνας. Oι φασίστες κάνουν τη βρώμικη δου- λειά του κράτους, είναι τα τσιράκια των αφεντικών.
Πριν ένα χρόνο, έγινε ρατσιστική επίθεση με μπουνιές και κλωτσιές από πατριώτη οδηγό σε μετανά- στη ντελιβερά στο Μπραχάμι ενώ αντίστοιχα περιστατικά έχουν γίνει και σε άλλες γειτονιές της Αθήνας. Μετά από κάθε τέτοιο περιστατικό ντροπής και ξεφτίλας τίθονται πιο επιτακτικά τα ερωτή- ματα: Θα αφήσουμε τις γειτονιές μας να γίνουν σφαγεία; Θα φοβούνται άνθρωποι να κυκλοφορήσουν ελεύθερα λόγω του χρώματος του δέρματος τους; Θα ανεχτούμε τους κανίβαλους αυτού του κόσμου να δρουν ανενόχλητοι;
Να μην επιτρέψουμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό να βρει χώρο στις γειτονιές μας. Αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες ντόπιων-μεταναστ[-ρι]ων σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Οι απόπειρες των φασιστοειδών να βγουν από τις τρύπες τους – ακόμα και μέσα στη νύχτα – δεν θα μείνουν αναπάντητες. Μέχρι όλοι- /α/ες να είμαστε ελεύθεροι/α/ες.
ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤ[-ΡΙ]ΕΣ ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net
Σε απάντηση πρόσφατων ομοφοβικών επιθέσεων στην περιοχή της Ηλιούπολης, το Σάββατο 1 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε, στη γειτονιά της Αγίας Μαύρας, μαζική παρέμβαση από 40-45 συντρόφια. Μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, έγινε αφισοκόλληση, πετάχτηκαν τρικάκια και φωνάχτηκαν αντιπατριαρχικά και αντισεξιστικά συνθήματα. Ο κόσμος της περιοχής έδειξε ενδιαφέρον και ανταποκρίθηκε θετικά.
ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ, ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχία
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά και τα μη-ετεροφιλόφυλα άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις και τις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τις γειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσει ως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, σε παράγοντα όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχία
