Αργά το βράδυ της Τετάρτης 5/3, δύο μετανάστες αφού έχουν σχολάσει από τη δουλειά περιμένουν το νυχτερινό λεωφορείο για να πάνε σπίτι τους. Εκεί, στη στάση δίπλα στο μετρό Αργυρούπολης, δέχονται βίαιη επίθεση από άτομα σε μηχανάκια. Τους ξυλοκοπούν, ο ένας δέχεται μαχαιριά και τους κλέβουν τα κινητά. Τα θύματα καταλήγουν στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες.
Ας μη γελιόμαστε, την Τετάρτη στην γειτονιά μας, ενώ οι κινητοποιήσεις για τα 2 χρόνια από την κρα- τική-καπιταλιστικη δολοφονια στα Τέμπη τάραζαν την κοινωνική ειρήνη, κάποιοι έκαναν μια ρατσιστι- κή/φασιστική επίθεση και όχι μια τυχαία ληστεία με λεία τα κινητά. Δεν έχει σημασία να μάθουμε τα ακριβή κίνητρα των φασιστοειδών. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα ρατσιστικά και εθνικιστικά σκατά που έχουν στο κεφάλι τους εφαρμόζονται με βίαιο τρόπο στα πιο υποτιμημένα κομμάτια της τάξης μας. Άλλες φορές στο φως της μέρας με την ανοχή ενός κομματιού της κοινωνίας, αυτή τη φορά μέσα στα σκοτάδια, επιχειρούν να επιβάλλουν στον δημόσιο χώρο αρρωστημένες αντιλήψεις περί φυλετι- κής ανωτερότητας και εθνικής καθαρότητας. Με τη βία, που μπορεί να φτάσει ως τα πογκρόμ ή και τις δολοφονίες στοχεύουν να τρομοκρατήσουν και να πειθαρχήσουν κάθε τι που χαρακτηρίζουν ως αδύ- ναμο, ξένο, μη κανονικό και επικίνδυνο για το έθνος, την οικογένεια, την θρησκεία κλπ.
Κάθε βράδυ, το νυχτερινό λεωφορείο που διαπερνά την Λ. Βουλιαγμένης και ενώνει τα νότια προάστια με το κέντρο και τα δυτικά είναι γεμάτο με μετανάστ[-ρι]ες που εργάζονται σε μαγαζιά εστίασης, σε σπίτια, σε κήπους. Τα φασιστοειδή είναι τόσο ξεφτίλες που επιτέθηκαν σε ανθρώπους που αναγκάζο- νται να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της Αθήνας για να βγάλουν το ψωμί τους, περιμένοντας το 790 μέσα στη νύχτα, μετά από εξουθενωτικές βάρδιες. Εκτός των άλλων, τέτοιες θρασύδειλες επιθέσεις πάνε χέρι-χέρι με την κρατική αντι-μεταναστευτική πολιτική που στα σύνορα, στο Αιγαίο, στα Α.Τ. και στα κέντρα κράτησης κακοποιεί και δολοφονεί μετανάστ[-ριες]. Τα παραπάνω συμβάλλουν στην συνο- λική εξαθλίωση και την ακραία εκμετάλλευση τους από τα αφεντικά που αυξάνουν τα κέρδη τους ανα- γκάζοντας τους να δουλεύουν μαύρα, 12ωρα, για μισθούς πείνας. Oι φασίστες κάνουν τη βρώμικη δου- λειά του κράτους, είναι τα τσιράκια των αφεντικών.
Πριν ένα χρόνο, έγινε ρατσιστική επίθεση με μπουνιές και κλωτσιές από πατριώτη οδηγό σε μετανά- στη ντελιβερά στο Μπραχάμι ενώ αντίστοιχα περιστατικά έχουν γίνει και σε άλλες γειτονιές της Αθήνας. Μετά από κάθε τέτοιο περιστατικό ντροπής και ξεφτίλας τίθονται πιο επιτακτικά τα ερωτή- ματα: Θα αφήσουμε τις γειτονιές μας να γίνουν σφαγεία; Θα φοβούνται άνθρωποι να κυκλοφορήσουν ελεύθερα λόγω του χρώματος του δέρματος τους; Θα ανεχτούμε τους κανίβαλους αυτού του κόσμου να δρουν ανενόχλητοι;
Να μην επιτρέψουμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό να βρει χώρο στις γειτονιές μας. Αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες ντόπιων-μεταναστ[-ρι]ων σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Οι απόπειρες των φασιστοειδών να βγουν από τις τρύπες τους – ακόμα και μέσα στη νύχτα – δεν θα μείνουν αναπάντητες. Μέχρι όλοι- /α/ες να είμαστε ελεύθεροι/α/ες.
ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤ[-ΡΙ]ΕΣ ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Μολόχα – Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια επικοινωνία: moloha_notia@espiv.net
Σε απάντηση πρόσφατων ομοφοβικών επιθέσεων στην περιοχή της Ηλιούπολης, το Σάββατο 1 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε, στη γειτονιά της Αγίας Μαύρας, μαζική παρέμβαση από 40-45 συντρόφια. Μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, έγινε αφισοκόλληση, πετάχτηκαν τρικάκια και φωνάχτηκαν αντιπατριαρχικά και αντισεξιστικά συνθήματα. Ο κόσμος της περιοχής έδειξε ενδιαφέρον και ανταποκρίθηκε θετικά.
ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ, ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχία
Ούτε στην Ηλιούπολη, ούτε πουθενά Καμία ομοφοβική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη
Με αφορμή κάποια πρόσφατα συμβάντα ομοφοβικής βίας στην Ηλιούπολη, θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές ότι κανένα τέτοιο περιστατικό δεν θα γίνει ανεκτό, ούτε στις γειτονιές αυτές, αλλά ούτε και πουθενά. Άλλωστε, η ομοφοβική βία δεν παρουσιάζεται μόνο σε μια περιοχή, αλλά αποτελεί ένα καθημερινό βίωμα για πάρα πολλές/-ά/-ούς από εμάς, για φίλους, για γνωστά και για γειτόνισσές μας. Άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, στοχοποιούνται από το πουθενά και γίνονται αποδέκτες σωματικής και ψυχολογικής βίας, πογκρόμ επιθέσεων με χλευασμούς, βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, απλά και μόνο επειδή από ορισμένους θεωρείται ότι το φέρσιμό τους, η εμφάνισή τους ή το ντύσιμό τους (που άλλοτε συνάδει με την έμφυλη ταυτότητά τους και άλλοτε όχι) δεν ευθυγραμμίζεται/συμβαδίζει με τα κυρίαρχα πρότυπα. Ο φόβος που νιώθουν οι θηλυκότητες, τα μη-δυαδικά και τα μη-ετεροφιλόφυλα άτομα αποτελεί ακόμα μια συνέπεια της πατριαρχίας, η οποία είναι το αίτιο για τον καθημερινό σεξισμό, την έμφυλη βία, τις κακοποιήσεις και τις γυναικοκτονίες που συμβαίνουν, όχι μόνο στον δρόμο και στο δημόσιο πεδίο, αλλά και εντός των σπιτιών, των χώρων εργασίας, των σχολείων κλπ. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά που μένουν στην αφάνεια. Ωστόσο, δύο εξ αυτών έχουν σημαδέψει τις γειτονιές μας: Το 2021 19χρονη κατήγγειλε με τη βοήθεια αλληλέγγυας κοπέλας τον μπάτσο Δημήτρη Μπουγιούκο και άλλους δύο άντρες (σύντροφος και πατέρας της) οι οποίοι την εξέδιδαν, την βίαζαν και την κακοποιούσαν συστηματικά σε σπίτι στην Ηλιούπολη, ενώ το 2022 γυναίκα ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της στην Αργυρούπολη, κάτι που τελικά οδήγησε στον θάνατό της.
Μπορεί να επικρατεί η αντίληψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία συμπερίληψης και ανοχής στη διαφορετικότητα και ότι το καθένα μας μπορεί να εκφράζεται όπως επιθυμεί. Περιστατικά, όμως, όπως τα παραπάνω έρχονται να μας υπενθυμίζουν και να επιβεβαιώνουν ότι στην πραγματικότητα η κοινωνία ήταν και παραμένει έντονα πατριαρχική και ότι η καθημερινότητα πολλών από εμάς, κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι. Στην εδραίωση και τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης συντελεί η άνοδος της ακροδεξιάς, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχρονη ακροδεξιά προκειμένου να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης που επέβαλλαν είτε οι δεξιές είτε οι αριστερές κυβερνήσεις, προωθεί μια σταυροφορία ενάντια στην υποτιθέμενη «woke ατζέντα», την οποία έχει αναγορεύσει ως πηγή όλων των κακών. Έτσι, μαζί με τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και συντηρητικές ιδέες, κατασκευάζεται μία «αντι-woke ατζέντα», η οποία παρουσιάζεται τεχνηέντως ως προασπιστής των πατροπαράδοτων δυτικών αξιών και ηθών και ανακηρύσσει αυθαίρετα τους αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τις μετανάστριες/-ες/-ά, τους «αλλόθρησκους», τους γκέι και τις λεσβίες, τα queer και trans άτομα και τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, σε παράγοντα όξυνσης όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Προφανώς, όλες, όλοι και όλα μας καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μπαρούφα! Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας δεν βρίσκονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους/-ες/-α αυτού του κόσμου, αφού με αυτούς βρισκόμαστε στην ίδια θέση/πλευρά. Εχθροί μας είναι οι τραπεζίτες που κάνουν εξώσεις, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται άγρια και πλουτίζουν στις πλάτες μας, η κρατική πολιτική που δολοφονεί σε ράγες, νοσοκομεία και σύνορα, η αστυνομία που καταστέλλει κάθε αντίδραση, η ματσίλα και η πατριαρχία που καθημερινά μας καταπιέζει και καθιστά την καθημερινότητά μας ακόμα πιο ανελεύθερη.
Δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καθένα/καθεμιά/καθένας από εμάς απαιτούν συλλογικές απαντήσεις. Αγωνιζόμαστε συλλογικά, ενάντια στην κουλτούρα που απαντάει με το δόγμα «κοίτα τη δουλειά σου», ώστε καθένα μας να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα στις γειτονιές μας, και παντού, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, έμφυλης ταυτότητας, ντυσίματος, ιδιοσυγκρασίας, σωματικής διάπλασης, αρτιμέλειας, ψυχικής κατάστασης, εθνικότητας. Δεν πρόκειται να κάτσουμε σπίτια μας επειδή έχει γίνει trend η ματσίλα, ούτε επειδή κάποιοι θεωρούν κανονικό το να τραμπουκίζουν κόσμο. Επίσης, δεν εμπιστευόμαστε το κράτος για να μας προστατέψει. Δεν θέλουμε στις γειτονιές μας παραπάνω μπάτσους (καλή ώρα όπως ο Μπουγιούκος που επέστρεψε στο σώμα…), ούτε περισσότερες κάμερες, ούτε περαιτέρω επιτήρηση. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλα μας και όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Αντιμετωπίζουμε από κοινού και με αλληλεγγύη, κόντρα στην αδιαφορία και τον ατομισμό, όλα τα περιστατικά πατριαρχικής επιβολής πάνω στα σώματά μας. Για κάθε ένα από εμάς που επιχειρούν να χτυπήσουν, θα βγαίνουν δεκάδες άλλα μπροστά, στο πλευρό του, για να το υπερασπιστούν.
Σε πλατείες, δρόμους, σχολεία και λεωφορεία θέλουμε να είμαστε ελεύθερα και όχι γενναία
Καμία μόνη, κανένα μόνο, κανένας μόνος ενάντια στον φόβο
Χτίζουμε κοινότητες αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και κάθε εξουσία
Αλληλέγγυα, Αλληλέγγυες, Αλληλέγγυοι ενάντια στην πατριαρχία
Δύο χρόνια μετά από την σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, το μήνυμα είναι ένα: «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα…». Η καπιταλιστική κανονικότητα λένε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαταραχτεί. Οι νεκροί και οι νεκρές ήταν απλά άτυχοι, θύματα των χρόνιων παθογενειών των δημοσίων υπηρεσιών. Κράτος και Κεφάλαιο αποποιούνται κάθε ευθύνη, άλλωστε τoυς αξίζει ασυλία αφού εγγυώνται την κερδοφορία και την οικονομική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον Βορίδη «μικρό ζήτημα τα Τέμπη σε σχέση με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη» και λογικό αφού οι ζωές των προλετάριων που υποτιμούνται καθημερινά και χάνονται όλο και πιο συχνά στις ράγες, στα σύνορα, στους χώρους εργασίας και τους δρόμους, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν θεωρούνται και τόσο σημαντικές. Είναι η αναγκαία θυσία, οι παράπλευρες απώλειες, οι σημειώσεις στο περιθώριο των βιβλίων εσόδων – εξόδων. Αυτό που έχει σημασία λένε, είναι τα μεγάλα deals αφεντικών. Αυτά που υποτίθεται εξασφαλίζουν την κοινωνική ευημερία και πρόοδο αλλά στην πραγματικότητα μας έχουν στραγγίξει οικονομικά, υφαρπάζουν κάθε σπιθαμή γης και κάνουν τη ζωή μας όλο και χειρότερη. Οι αντιδράσεις λένε είναι, απλά, γραφικές εώς και επικίνδυνες. Εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη λένε και η κοινωνία θα δικαιωθεί. Μια δικαιοσύνη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με ένα σύστημα που λειτουργεί σταθερά εις βάρος μας.
Καλούμε στη συγκέντρωση για τα Τέμπη στις 28 Φλεβάρη. Για να μην ξεχαστούν όσοι και όσες από εμάς θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Για να δώσουν οι από κάτω μια απάντηση στα εγκλήματα της Εξουσίας. Για να μη γίνει η κρατική-καπιταλιστική δολοφονία αφορμή για απολίτικες κραυγές και εκκλήσεις στη σούπα της εθνικής ενότητας. Για να μην ξεχάσουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι η περιβόητη δικαιοσύνη ήταν, είναι και θα είναι ταξική. Διότι γνωρίζουμε ότι το λεγόμενο Κράτος Δικαίου πρέπει να εξασφαλίσει την συνέχιση του καπιταλισμού με κάθε κόστος και όχι κάποιο αφηρημένο αίσθημα δικαίου.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ – Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ (ΑΥΤΟ-)ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ–ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση-Αντίσταση-Αλληλεγγύη στα νότια
Ως “Συνέλευση για αυτοοργάνωση, αντίσταση, αλληλεγγύη στα νότια – Μολόχα” στηρίζουμε το κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια Ευελπίδων για τα 6 συλληφθέντα της πορείας ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA.
Πέμπτη 19/12 και ώρα 10:00 στο Κτίριο 2 αίθουσα 2, στα Δικαστήρια Ευελπίδων
Ακολουθεί το κείμενο της ανοιχτής συνέλευσης που είχε γραφτεί σχετικά με την υπόθεση (https://athens.indymedia.org/post/1629967/):
ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΛΗΨΗ DNA
Στις 14/11/2020, ως απάντηση στο λοκ αουτ του Πολυτεχνείου εν όψει του τριημέρου της 17ης Νοέμβρη και εν μέσω καθολικής καραντίνας, σύντροφοι και συντρόφισσες προχώρησαν σε ταυτόχρονη κατάληψη του κάτω Πολυτεχνείου και της πρυτανείας του Ε.Μ.Π στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου. Το κράτος αντέδρασε με την εκκένωση και των δύο καταλήψεων, κάνοντας συνολικά 92 συλλήψεις εκείνη την ημέρα, καθιστώντας ξανά εμφανή την εχθρική του στάση απέναντι στα εξεγερσιακά γεγονότα του παρελθόντος και του σήμερα.
Μετά το καλοκαίρι του ‘21, σύντροφοι που είχαν συλληφθεί κατά την εκκένωση της κατάληψης της πρυτανείας του Ε.Μ.Π δέχονται κλητεύσεις μέσω των οποίων καλούνταν να καταθέσουν DNA. Πρόφαση ήταν η ταύτιση δείγματος που βρέθηκε σε άδεια μπουκάλια μπύρας στην κατειλημμένη πρυτανεία με δείγμα από χαρτιά με αίμα που βρέθηκαν στα Εξάρχεια μετά από τη μαζική πορεία και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στις 6 Δεκέμβρη του 2014, κατά την επέτειο δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Όπως αναφέρουν και στο κείμενό τους οι 6 συλληφθέντες και συλληφθείσα: “Η όλη υπόθεση ήταν ένα εξώφθαλμο φιάσκο όπως και επιβεβαιώνεται από τους ίδιους τους θεσμούς που κίνησαν την διαδικασία. Αυτήν την στιγμή η “υπόθεση των δεκατεσσάρων” έχει μπει στο συρτάρι, αφού κρίθηκε παντελώς αβάσιμη και κακοστημένη, έχοντας ωστόσο αφήσει πίσω της συλλήψεις του κόσμου που βγήκε στον δρόμο, ως μια ακόμα στιγμή αντίστασης ενάντια στους μηχανισμούς στοχοποίησης αγωνιστών και παραγωγής διώξεων και κατηγορούμενων.” Με αφορμή τις διώξεις αυτές, συστάθηκε ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην υποχρεωτική λήψη DNA, σε αλληλεγγύη με τους 14 συντρόφους. Εν μέσω καμπάνιας κινητοποιήσεων και παρεμβάσεων σε αλληλεγγύη με τους διωκόμενους συντρόφους, καλέστηκε από την συνέλευση και δημόσια συγκέντρωση – πορεία, το μεσημέρι τις 26 Οκτωβρίου του 2021.
Ήδη από τη έναρξη της πορείας, ήταν εμφανές από την στάση των μπάτσων πως η κινητοποίηση αλληλεγγύης θα χτυπιόταν με σκοπό να διαλυθεί: ασφυκτικός κλοιός και προκλήσεις προς το σώμα της πορείας που έβγαινε στον δρόμο. Λίγο αφότου η πορεία μπήκε στην Σόλωνος, χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί η πρώτη σύλληψη συντρόφου. Το χτύπημα αυτό ωστόσο δεν διέλυσε την πορεία, το συλλογικό σώμα συνέχισε την διαδρομή του με περισσότερη επιμονή και παλμό. Λίγα μέτρα πιο κάτω, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν για δεύτερη φορά στην πορεία, χτυπώντας και συλλαμβάνοντας και άλλα συντρόφια της περιφρούρησης. Τα συντρόφια κράτησαν τις θέσεις τους, δίνοντας τον απαραίτητο χώρο στο σώμα της πορείας να βρεθεί σε ασφαλή απόσταση από τους μπάτσους. Καθόλη την διάρκεια της πορείας, οι μπάτσοι προκάλεσαν τραυματισμούς σε διαδηλωτές, τραμπούκιζαν ακόμα και διερχόμενους που αντιδρούσαν την βια που έβλεπα, έσπασαν τζαμαρία μαγαζιού που μπήκε κόσμος για να τους αποφύγει. Το σώμα της πορείας, παρόλο που δέχθηκε βίαιες επιθέσεις, κατέληξε στο Πολυτεχνείο, όπου εκτυλίχθηκαν συγκρούσεις μέχρι οι μπάτσοι να σταματήσουν να πιέζουν και να αποχωρήσουν από το μέρος που ήταν συγκεντρωμένος ο κόσμος.
Η εν λόγω πορεία και η προσπάθεια διάλυσής της δεν αποσυνδέεται από το κλίμα τρομοκρατίας της μετά-κόβιντ εποχής και του τότε σχετικά πρόσφατου νόμου περί διαδηλώσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας και της τήρησης του νόμου καθώς και εκμεταλλευόμενο το μούδιασμα των κινημάτων τον πρώτο καιρό μετά τον κόβιντ, το κράτος βρήκε πρόσφορο έδαφος για να αναβαθμίσει και να σκληρύνει τους τρόπους καταστολής, ως κομμάτι ρουτίνας.
Στο σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως υποθέσεις σαν αυτή των δεκατεσσάρων καθώς και η αντιμετώπιση των πορειών και του κόσμου που συνεχίζει να αγωνίζεται (όπως έκανε και εκείνη την περίοδο) από το κράτος δεν κάτι τόσο μακρινά. Δικογραφίες έχουν στηθεί, άλλες φορές εξ ολοκλήρου κι άλλες με το ζόρι, έχοντας ως πειστήριο και αποδεικτικό εύρημα -ό,τι προτιμάει κάθε φορά το μαγειρείο του 6ου ορόφου- το περίφημο πλέον “μερικό μείγμα DNA”. Μπορούμε να αναφέρουμε εδώ τους συντρόφους Χ. Ματζουρίδη και Κώστα Κ. όπου οι υποθέσεις τους βασίστηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό και έπειτα τους αποσπάστηκε με τη βία δείγμα των ιδίων. Στην υπόθεση της τροχαίας του Πειραιά βλέπουμε επίσης το πως ακολουθήθηκε ένα παρόμοιο μοτίβο. Αξίζει να αναφέρουμε πως το μερικό μείγμα DNA έχει αποδειχθεί πολλάκις φορές πως είναι το πλέον αναξιόπιστο μέσο και πως ρεζιλεύεται κάθε φορά η ελληνική αστυνομία όταν προσπαθεί να χτίσει υποθέσεις πάνω σε αυτό. Θυμόμαστε την υπόθεση της Ηριάννας ή του Θεοφίλου, χωρίς ωστόσο να ξεχνάμε την ταλαιπωρία, τις διώξεις και το κόστος που επιφέρει στους συντρόφους μας.
Εισβολές σε πανεπιστήμια και διάλυση συγκεντρώσεων δε θα έλεγε κανείς πως μας εκπλήσσουν. Η καταστολή, με τον μανδύα του “νόμος και τάξη” καλά κρατεί. Εδώ να αναφέρουμε πώς την προηγούμενη της πορείας της 26ης Οκτωβρίου, είχε χτυπηθεί με μένος η πορεία για τον δολοφονημένο από τους μπάτσους 19χρονο ρομά Σαμπάνη. Έναν χρόνο μετά, το κράτος δολοφόνησε τον 18χρονο ρομά Κώστα Φραγκούλη, συνεχίζοντας να κανονικοποιεί πρακτικές σαν αυτές ενάντια στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί και ξυλοδαρμός της 16χρονης συντρόφισσας Βασιλικής από ομάδα ΟΠΚΕ στις 28 Οκτώβρη του 23, την ώρα αντιφασιστικής περιπολίας συντρόφων στην περιοχή του Ν. Ηράκλειο.
Έχοντας τέτοιους είδους δεδομένα, καταλαβαίνουμε πως είναι τουλάχιστον καθήκον όσων αγωνίζονται να σταθούν ανάχωμα σε αυτή την “κανονικότατα”. Το κράτος έχει στο οπλοστάσιό του πάνοπλες αρμαδες μπάτσων και πιστών μαριονέτων στις δικαστικές αίθουσες ώστε να έχουν το θράσος να κατηγορούν εμάς για οπλοφορία, οπλοχρησία, βία κατά αστυνομικών, διατάραξη κοινής ειρήνης κλπ. Είναι τουλάχιστον αστείο αν σκεφτεί κανείς πως τα όπλα μας απέναντι σε γκλομπ, πλαστικές σφαίρες, αύρες, χημικά, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δίκυκλα που πέφτουν σε σώματα πορειών με ταχύτητα, είναι σημαίες και πυροσβεστήρες, βάσει των οποίων κατηγορείται το μεγαλύτερο μέρος του ευρύτερο ανταγωνιστικού κινήματος όσο αναφορά τις συλλήψεις σε πορείες. Ξέρουμε πως το κράτος κατέχει το μονοπώλιο στη βία, στη βία πάνω στα σώματά μας και τους χώρους μας, έτσι και ‘μεις κατέχουμε το ηθικό μονοπώλιο στην κοινωνική αυτοάμυνα και στην αντίσταση, στην έμπρακτη αλληλεγγύη μας, που μόνο δίκαιη μπορεί να είναι. Η ποινικοποίηση της κοινωνικής αυτοάμυνας δεν μας φοβίζει, καθώς είναι χρέος μας να αντιστεκόμαστε και να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλην. Κάθε φορά που χτυπάνε έναν από μας ή ένα κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, στοχεύουν όλους, κι έτσι όλους μαζί θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Οι πολιτικές αποφάσεις των συνελεύσεών μας, η θέση και η στάση των συλλογικών μας σωμάτων και η αδιαπραγμάτευτη έμπρακτη αλληλεγγύη σε όσους και όσες πλήττει, στοχοποιεί και διώκει το κράτος, αφήνουν και την αντίστοιχη ηθική και πολιτική παρακαταθήκη στην κοινωνία και το κίνημα. Στεκόμαστε σε κάθε πεδίο αγώνα -στον δρόμο, στη σχολή, στην γειτονιά, στην εργασία, στα δικαστήρια, στις φυλακές- με όρους συλλογικής ευθύνης και δέσμευσης απέναντι σε κάθε πτυχή της αστικής τρομοκρατίας, απέναντι σε κάθε τι απαξιώνει τις ζωές μας.
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Ως Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια, στηρίζουμε την αντιφασιστική συγκέντρωση στο μετρό της Αργυρούπολης την Κυριακή 22/12 στις 12:00. Δεν αφήνουμε ούτε σπιθαμή από τις γειτονιές μας σε ρατσιστές και φασίστες.
Ενάντια σε κράτος, φασίστες και αφεντικά.
Κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά.
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Κάλεσμα Ευελπίδων [7/11, 10:30], Αλληλεγγύη στα 32 διωκόμενα για την πορεία υπεράσπισης των καταλήψεων
Την Παρασκευή 19/7/2024, είχε καλεστεί πανελλαδική μέρα δράσης υπεράσπισης των καταλήψεων. Στην Αθήνα εκείνη την ημέρα πραγματοποιήθηκε κεντρική πορεία, με αφετηρία την πλ. Βικτωρίας, διοργανωμένη από καταλήψεις, στέκια και συλλογικότητες. Ήδη από την προσυγκέντρωση υπήρχε πληθώρα ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων πέριξ της πλατείας. Η πορεία ξεκίνησε περικυκλωμένη από μπάτσους, με προκλητική συμπεριφορά. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα, όταν στη γωνία Αχαρνών και Δεριγνύ τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στον κόσμο με τον πλέον χαρακτηριστικό τους τρόπο: χρήση χημικών, κρότου λάμψης και ξύλο. Ακολούθησε κυνηγητό στα γύρω στενά, ενώ ΜΑΤ και ΔΡΑΣΗ χτυπούσαν ανελλιπώς οποιαδήποτε προσπάθεια ανασυγκρότησης του σώματος της πορείας. Ο απολογισμός ήταν 38 προσαγωγές, εκ των οποίων οι 32 μετατράπηκαν σε συλλήψεις (δύο εξ αυτών μέλη της συνέλευσής μας). Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν τα συντρόφια είναι: απόπειρα σωματικής βλάβης, οπλοκατοχή/οπλοχρησία, βία κατά υπαλλήλων, φθορά ξένης ιδιοκτησίας και απείθεια. Ακολούθησε κράτηση στη ΓΑΔΑ και στο Α.Τ. Μαραθώνα για 3 μέρες, μέχρι και τη Δευτέρα οπού αφέθηκαν.
Η οργάνωση πανελλαδικής μέρας δράσεων υπεράσπισης των καταλήψεων και η πορεία που ακολούθησε στην Αθήνα, ήταν μία απάντηση στις συνεχείς επιθέσεις που δέχονται οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και οι καταλήψεις. Λίγα μόνο παραδείγματα είναι: η πέμπτη εκκένωση και κατεδάφιση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου, η δεύτερη εκκένωση του Κοινωνικού Κέντρου Ζιζάνια, η πέμπτη εκκένωση του Αναρχικού Στεκιού Utopia A.D στην Κομοτηνή και πολύ πρόσφατα, η εκκένωση του Παπουτσάδικου στο Χαϊδάρι και οι δύο απανωτές εκκενώσεις της Libertatia στη Θεσσαλονίκη. Αλλά γιατί θεωρούμε τόσο σημαντικές τις καταλήψεις; Οι καταλήψεις και γενικά οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, δρουν σαν ορμητήριο των πολιτικών μας προταγμάτων, ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση, τον φασισμό, την κρατική βαρβαρότητα, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις έμφυλες καταπιέσεις. Κόντρα στον θεσμό της ιδιοκτησίας, στις καταλήψεις διαμορφώνονται και δοκιμάζονται στην πράξη η αυτοοργάνωση, η αντιιεραρχία, η αντιεμπορευματικότητα και οι αδιαμεσολάβητες σχέσεις και αποτελούν ανάσες ελευθερίας μέσα στον αποπνικτικό αστικό ιστό. Μέσα σε αυτές πραγματοποιούνται πολιτικές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, συλλογικές κουζίνες, δραστηριοποιούνται καλλιτεχνικές ομάδες και άλλα πολλά, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούν ως στέγη για άτομα που είτε το έχουν ανάγκη, είτε το κάνουν ως μια ευρύτερη πολιτική επιλογή. Για όλους τους παραπάνω λόγους – και πολλούς ακόμα – αντιλαμβανόμαστε τις καταλήψεις ως εικόνα από το μέλλον που θα θέλαμε, ένα μέλλον χωρίς αφεντικά και κράτη. Για αυτό και βρίσκονται στο στόχαστρο των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών, όπως και κάθε κίνηση αλληλεγγύης και εγχείρημα προάσπισής τους.
Η γενικευμένη καταστολή είναι η στρατηγική του κράτους σε μια πολεμική περίοδο θανάτου, εξαθλίωσης και κατατρεγμών στο εξωτερικό και άγριας εκμετάλλευσης και φτωχοποίησης από το αυξημένο κόστος διαβίωσης, στο εσωτερικό που χαρακτηρίζεται από κοινωνική απογοήτευση και μιζέρια. Τους αγώνες που διεκδικούν και αμφισβητούν τα κυρίαρχα αφηγήματα, το κράτος επιχειρεί να τους φιμώσει και να τους απονομιμοποιήσει κοινωνικά. Προσφάτως, σε πανεπιστήμια (εισβολή μπάτσων στο ΑΠΘ μετά από παρέμβαση στον πρύτανη, όργιο καταστολής στο Κάτω Πολυτεχνείο στη βραδιά του ερευνητή) και στον δρόμο (συνεχείς επιθέσεις σε πορείες, βλ. πορεία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ένα χρόνο μετά την έναρξη της γενοκτονίας) η μπατσοκρατία, η βία, οι συλλήψεις και οι διώξεις γίναν κανονικότητα αξιοποιώντας τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα και στον κώδικα ποινικής δικονομίας, που μεταφράζονται σε δυσανάλογα αυστηρές ποινές και συνολικά σε ένα πιο αυταρχικό δικαστικό σύστημα. Η καταστολή είναι κομμάτι της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας των δολοφονιών σε σύνορα και Α.Τ., των πογκρόμ και της καθημερινής βίας που βιώνουν τα πιο περιθωριοποιημένα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα κομμάτια της τάξης μας (Ρομά, μετανάστ(ρι)ες, τοξικοεξαρτημένα κ.α.) από τα σώματα ασφαλείας και το σοφρωνιστικό σύστημα. Το κράτος μην έχοντας να υποσχεθεί τίποτα πλέον, εφαρμόζει τις πολιτικές υποτίμησης και εξόντωσης με ραγδαιότητα.
Σε πείσμα των καιρών και παρά τις δυσμενείς συνθήκες που καλούμαστε να αντιμετωπίζουμε καθημερινά, θεωρούμε μονόδρομο το δυνάμωμα των συλλογικών αγώνων, με οριζόντιο χαρακτήρα που δημιουργούν ρήγματα και απειλές για την κυριαρχία και συμβάλλουν στην ικανοποίηση των αναγκών μας. Σε αυτή την κατεύθυνση, είναι αναγκαία η παρουσία μας στον δρόμο και εν γένει στον δημόσιο χώρο. Μόνο έτσι μπορούμε να αναδείξουμε ό,τι θέλουν να μείνει στην αφάνεια και να ταράξουμε τα νερά της “εύρυθμης” καθημερινότητας που αφήνει χώρο μόνο για εργασία και κατανάλωση. Αναπόσπαστο κομμάτι των συλλογικών μας αντιστάσεων και ισχυρό όπλο ενάντια στις διώξεις που βιώνουμε, είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη που αποτελεί ανάχωμα στον φόβο και την ηττοπάθεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλη. Όλοι/ες/α στα δικαστήρια της Ευελπίδων, την Πέμπτη 7/11/2024, στις 10:30, στο κτήριο 7 στην αίθουσα 2.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ 32 ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Το Σάββατο 26/10 στις 21:00 θα πραγματοποιηθεί μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τα 32 διωκόμενα συντρόφια για την πορεία υπεράσπισης των καταλήψεων στις 19/7/2024. Το μπαρ θα γίνει στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38).
Περισσότερα λόγια για την υπόθεση:
Την Παρασκευή 19/7/2024, είχε καλεστεί πανελλαδική μέρα δράσης υπεράσπισης των καταλήψεων. Στην Αθήνα εκείνη την ημέρα πραγματοποιήθηκε κεντρική πορεία, με αφετηρία την πλ. Βικτωρίας, διοργανωμένη από καταλήψεις, στέκια και συλλογικότητες. Ήδη από την προσυγκέντρωση υπήρχε πληθώρα ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων πέριξ της πλατείας. Η πορεία ξεκίνησε περικυκλωμένη από μπάτσους, με προκλητική συμπεριφορά. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα, όταν στη γωνία Αχαρνών και Δεριγνύ τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στον κόσμο με τον πλέον χαρακτηριστικό τους τρόπο: χρήση χημικών, κρότου λάμψης και ξύλο. Ακολούθησε κυνηγητό στα γύρω στενά, ενώ ΜΑΤ και ΔΡΑΣΗ χτυπούσαν ανελλιπώς οποιαδήποτε προσπάθεια ανασυγκρότησης του σώματος της πορείας. Ο απολογισμός ήταν 38 προσαγωγές, εκ των οποίων οι 32 μετατράπηκαν σε συλλήψεις (δύο εξ αυτών μέλη της συνέλευσής μας). Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν τα συντρόφια είναι: απόπειρα σωματικής βλάβης, οπλοκατοχή/οπλοχρησία, βία κατά υπαλλήλων, φθορά ξένης ιδιοκτησίας και απείθεια. Ακολούθησε κράτηση στη ΓΑΔΑ και στο Α.Τ. Μαραθώνα για 3 μέρες, μέχρι και τη Δευτέρα οπού αφέθηκαν.
Η οργάνωση πανελλαδικής μέρας δράσεων υπεράσπισης των καταλήψεων και η πορεία που ακολούθησε στην Αθήνα, ήταν μία απάντηση στις συνεχείς επιθέσεις που δέχονται οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και οι καταλήψεις. Λίγα μόνο παραδείγματα είναι: η πέμπτη εκκένωση και κατεδάφιση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου, η δεύτερη εκκένωση του Κοινωνικού Κέντρου Ζιζάνια, η πέμπτη εκκένωση του Αναρχικού Στεκιού Utopia A.D στην Κομοτηνή και πολύ πρόσφατα, η εκκένωση του Παπουτσάδικου στο Χαϊδάρι και οι δύο απανωτές εκκενώσεις της Libertatia στη Θεσσαλονίκη. Αλλά γιατί θεωρούμε τόσο σημαντικές τις καταλήψεις; Οι καταλήψεις και γενικά οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, δρουν σαν ορμητήριο των πολιτικών μας προταγμάτων, ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση, τον φασισμό, την κρατική βαρβαρότητα, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις έμφυλες καταπιέσεις. Κόντρα στον θεσμό της ιδιοκτησίας, στις καταλήψεις διαμορφώνονται και δοκιμάζονται στην πράξη η αυτοοργάνωση, η αντιιεραρχία, η αντιεμπορευματικότητα και οι αδιαμεσολάβητες σχέσεις και αποτελούν ανάσες ελευθερίας μέσα στον αποπνικτικό αστικό ιστό. Μέσα σε αυτές πραγματοποιούνται πολιτικές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, συλλογικές κουζίνες, δραστηριοποιούνται καλλιτεχνικές ομάδες και άλλα πολλά, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούν ως στέγη για άτομα που είτε το έχουν ανάγκη, είτε το κάνουν ως μια ευρύτερη πολιτική επιλογή. Για όλους τους παραπάνω λόγους – και πολλούς ακόμα – αντιλαμβανόμαστε τις καταλήψεις ως εικόνα από το μέλλον που θα θέλαμε, ένα μέλλον χωρίς αφεντικά και κράτη. Για αυτό και βρίσκονται στο στόχαστρο των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών, όπως και κάθε κίνηση αλληλεγγύης και εγχείρημα προάσπισής τους.
Η γενικευμένη καταστολή είναι η στρατηγική του κράτους σε μια πολεμική περίοδο θανάτου, εξαθλίωσης και κατατρεγμών στο εξωτερικό και άγριας εκμετάλλευσης και φτωχοποίησης από το αυξημένο κόστος διαβίωσης, στο εσωτερικό που χαρακτηρίζεται από κοινωνική απογοήτευση και μιζέρια. Τους αγώνες που διεκδικούν και αμφισβητούν τα κυρίαρχα αφηγήματα, το κράτος επιχειρεί να τους φιμώσει και να τους απονομιμοποιήσει κοινωνικά. Προσφάτως, σε πανεπιστήμια (εισβολή μπάτσων στο ΑΠΘ μετά από παρέμβαση στον πρύτανη, όργιο καταστολής στο Κάτω Πολυτεχνείο στη βραδιά του ερευνητή) και στον δρόμο (συνεχείς επιθέσεις σε πορείες, βλ. πορεία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ένα χρόνο μετά την έναρξη της γενοκτονίας) η μπατσοκρατία, η βία, οι συλλήψεις και οι διώξεις γίναν κανονικότητα αξιοποιώντας τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα και στον κώδικα ποινικής δικονομίας, που μεταφράζονται σε δυσανάλογα αυστηρές ποινές και συνολικά σε ένα πιο αυταρχικό δικαστικό σύστημα. Η καταστολή είναι κομμάτι της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας των δολοφονιών σε σύνορα και Α.Τ., των πογκρόμ και της καθημερινής βίας που βιώνουν τα πιο περιθωριοποιημένα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα κομμάτια της τάξης μας (Ρομά, μετανάστ(ρι)ες, τοξικοεξαρτημένα κ.α.) από τα σώματα ασφαλείας και το σοφρωνιστικό σύστημα. Το κράτος μην έχοντας να υποσχεθεί τίποτα πλέον, εφαρμόζει τις πολιτικές υποτίμησης και εξόντωσης με ραγδαιότητα.
Σε πείσμα των καιρών και παρά τις δυσμενείς συνθήκες που καλούμαστε να αντιμετωπίζουμε καθημερινά, θεωρούμε μονόδρομο το δυνάμωμα των συλλογικών αγώνων, με οριζόντιο χαρακτήρα που δημιουργούν ρήγματα και απειλές για την κυριαρχία και συμβάλλουν στην ικανοποίηση των αναγκών μας. Σε αυτή την κατεύθυνση, είναι αναγκαία η παρουσία μας στον δρόμο και εν γένει στον δημόσιο χώρο. Μόνο έτσι μπορούμε να αναδείξουμε ό,τι θέλουν να μείνει στην αφάνεια και να ταράξουμε τα νερά της «εύρυθμης» καθημερινότητας που αφήνει χώρο μόνο για εργασία και κατανάλωση. Αναπόσπαστο κομμάτι των συλλογικών μας αντιστάσεων και ισχυρό όπλο ενάντια στις διώξεις που βιώνουμε, είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη που αποτελεί ανάχωμα στον φόβο και την ηττοπάθεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλη. Όλοι/ες/α στα δικαστήρια της Ευελπίδων, την Πέμπτη 7/11/2024.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Την Παρασκευή 19/7/2024, είχε καλεστεί πανελλαδική μέρα δράσης υπεράσπισης των καταλήψεων. Στην Αθήνα εκείνη την ημέρα πραγματοποιήθηκε κεντρική πορεία, με αφετηρία την πλ. Βικτωρίας, διοργανωμένη από καταλήψεις, στέκια και συλλογικότητες. Ήδη από την προσυγκέντρωση υπήρχε πληθώρα ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων πέριξ της πλατείας. Η πορεία ξεκίνησε περικυκλωμένη από μπάτσους, με προκλητική συμπεριφορά. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα, όταν στη γωνία Αχαρνών και Δεριγνύ τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στον κόσμο με τον πλέον χαρακτηριστικό τους τρόπο: χρήση χημικών, κρότου λάμψης και ξύλο. Ακολούθησε κυνηγητό στα γύρω στενά, ενώ ΜΑΤ και ΔΡΑΣΗ χτυπούσαν ανελλιπώς οποιαδήποτε προσπάθεια ανασυγκρότησης του σώματος της πορείας. Ο απολογισμός ήταν 38 προσαγωγές, εκ των οποίων οι 32 μετατράπηκαν σε συλλήψεις (δύο εξ αυτών μέλη της συνέλευσής μας). Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν τα συντρόφια είναι: απόπειρα σωματικής βλάβης, οπλοκατοχή/οπλοχρησία, βία κατά υπαλλήλων, φθορά ξένης ιδιοκτησίας και απείθεια. Ακολούθησε κράτηση στη ΓΑΔΑ και στο Α.Τ. Μαραθώνα για 3 μέρες, μέχρι και τη Δευτέρα οπού αφέθηκαν.
Η οργάνωση πανελλαδικής μέρας δράσεων υπεράσπισης των καταλήψεων και η πορεία που ακολούθησε στην Αθήνα, ήταν μία απάντηση στις συνεχείς επιθέσεις που δέχονται οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και οι καταλήψεις. Λίγα μόνο παραδείγματα είναι: η πέμπτη εκκένωση και κατεδάφιση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Πολυτεχνείου, η δεύτερη εκκένωση του Κοινωνικού Κέντρου Ζιζάνια, η πέμπτη εκκένωση του Αναρχικού Στεκιού Utopia A.D στην Κομοτηνή και πολύ πρόσφατα, η εκκένωση του Παπουτσάδικου στο Χαϊδάρι και οι δύο απανωτές εκκενώσεις της Libertatia στη Θεσσαλονίκη. Αλλά γιατί θεωρούμε τόσο σημαντικές τις καταλήψεις; Οι καταλήψεις και γενικά οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, δρουν σαν ορμητήριο των πολιτικών μας προταγμάτων, ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση, τον φασισμό, την κρατική βαρβαρότητα, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις έμφυλες καταπιέσεις. Κόντρα στον θεσμό της ιδιοκτησίας, στις καταλήψεις διαμορφώνονται και δοκιμάζονται στην πράξη η αυτοοργάνωση, η αντιιεραρχία, η αντιεμπορευματικότητα και οι αδιαμεσολάβητες σχέσεις και αποτελούν ανάσες ελευθερίας μέσα στον αποπνικτικό αστικό ιστό. Μέσα σε αυτές πραγματοποιούνται πολιτικές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, συλλογικές κουζίνες, δραστηριοποιούνται καλλιτεχνικές ομάδες και άλλα πολλά, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούν ως στέγη για άτομα που είτε το έχουν ανάγκη, είτε το κάνουν ως μια ευρύτερη πολιτική επιλογή. Για όλους τους παραπάνω λόγους – και πολλούς ακόμα – αντιλαμβανόμαστε τις καταλήψεις ως εικόνα από το μέλλον που θα θέλαμε, ένα μέλλον χωρίς αφεντικά και κράτη. Για αυτό και βρίσκονται στο στόχαστρο των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών, όπως και κάθε κίνηση αλληλεγγύης και εγχείρημα προάσπισής τους.
Η γενικευμένη καταστολή είναι η στρατηγική του κράτους σε μια πολεμική περίοδο θανάτου, εξαθλίωσης και κατατρεγμών στο εξωτερικό και άγριας εκμετάλλευσης και φτωχοποίησης από το αυξημένο κόστος διαβίωσης, στο εσωτερικό που χαρακτηρίζεται από κοινωνική απογοήτευση και μιζέρια. Τους αγώνες που διεκδικούν και αμφισβητούν τα κυρίαρχα αφηγήματα, το κράτος επιχειρεί να τους φιμώσει και να τους απονομιμοποιήσει κοινωνικά. Προσφάτως, σε πανεπιστήμια (εισβολή μπάτσων στο ΑΠΘ μετά από παρέμβαση στον πρύτανη, όργιο καταστολής στο Κάτω Πολυτεχνείο στη βραδιά του ερευνητή) και στον δρόμο (συνεχείς επιθέσεις σε πορείες, βλ. πορεία ενάντια στην κρατική δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ένα χρόνο μετά την έναρξη της γενοκτονίας) η μπατσοκρατία, η βία, οι συλλήψεις και οι διώξεις γίναν κανονικότητα αξιοποιώντας τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα και στον κώδικα ποινικής δικονομίας, που μεταφράζονται σε δυσανάλογα αυστηρές ποινές και συνολικά σε ένα πιο αυταρχικό δικαστικό σύστημα. Η καταστολή είναι κομμάτι της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας των δολοφονιών σε σύνορα και Α.Τ., των πογκρόμ και της καθημερινής βίας που βιώνουν τα πιο περιθωριοποιημένα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα κομμάτια της τάξης μας (Ρομά, μετανάστ(ρι)ες, τοξικοεξαρτημένα κ.α.) από τα σώματα ασφαλείας και το σοφρωνιστικό σύστημα. Το κράτος μην έχοντας να υποσχεθεί τίποτα πλέον, εφαρμόζει τις πολιτικές υποτίμησης και εξόντωσης με ραγδαιότητα.
Σε πείσμα των καιρών και παρά τις δυσμενείς συνθήκες που καλούμαστε να αντιμετωπίζουμε καθημερινά, θεωρούμε μονόδρομο το δυνάμωμα των συλλογικών αγώνων, με οριζόντιο χαρακτήρα που δημιουργούν ρήγματα και απειλές για την κυριαρχία και συμβάλλουν στην ικανοποίηση των αναγκών μας. Σε αυτή την κατεύθυνση, είναι αναγκαία η παρουσία μας στον δρόμο και εν γένει στον δημόσιο χώρο. Μόνο έτσι μπορούμε να αναδείξουμε ό,τι θέλουν να μείνει στην αφάνεια και να ταράξουμε τα νερά της “εύρυθμης” καθημερινότητας που αφήνει χώρο μόνο για εργασία και κατανάλωση. Αναπόσπαστο κομμάτι των συλλογικών μας αντιστάσεων και ισχυρό όπλο ενάντια στις διώξεις που βιώνουμε, είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη που αποτελεί ανάχωμα στον φόβο και την ηττοπάθεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλη. Όλοι/ες/α στα δικαστήρια της Ευελπίδων, την Πέμπτη 7/11/2024.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ 32 ΔΙΩΚΩΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
Το Σάββατο 28 Σεπτέμβρη 2024 έλαβε χώρα στον κήπο του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Αργυρούπολης Υπόστεγο η εκδήλωση μνήμης για τον έναν χρόνο από το αδόκητο «φευγιό» (18/9/23) του συντρόφου Λάρι (Θανάση Αρμάου). Στην εκδήλωση, στην οποία συμμετείχε πλήθος ανθρώπων που βρέθηκαν δίπλα του στη ζωή και στους αγώνες, φίλων, συντρόφων-συντροφισσών και συγγενών, μιλήσαμε και πάλι για εκείνον και για τα κοινά μας βιώματα, αναφερθήκαμε σε όσα κάναμε συλλογικά για να αντιμετωπίσουμε την απώλεια ενός συντρόφου από την κοινότητά μας, καθώς και μοιραστήκαμε σκέψεις και συναισθήματα. Επρόκειτο για μια ακόμα συνάντηση λυτρωτική για όλους, όλες και όλα μας που βρεθήκαμε εκεί, όπως εύστοχα επισημάνθηκε και από τον πατέρα του Λάρι.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάσαμε και την έκδοση «Για τον σύντροφο Λάρι», που ως Υπόστεγο επεξεργαστήκαμε και κυκλοφορήσαμε. Ένα βιβλίο 100 περίπου σελίδων, με ένα αρχικό σημείωμά μας για τον έναν χρόνο που πέρασε χωρίς αυτόν και για την αξία της μνήμης, με αφιερώσεις και αποχαιρετισμούς, με σκέψεις και λόγια του ίδιου, με φωτογραφίες, αφίσες και κείμενα από τις συλλογικότητες και τους αγώνες που συμμετείχε, από στιγμές που ζήσαμε μαζί. Αρκετά από τα παραπάνω παρουσιάστηκαν και σε σχετικό βίντεο που προβάλαμε προς το τέλος της εκδήλωσης.
Επίσης, έγινε αναφορά και στην τοιχογραφία που δημιουργήσαμε πρόσφατα εντός του Υποστέγου στη μνήμη του, τοιχογραφία που κοσμεί και το οπισθόφυλλο της έκδοσης. Ακόμα, μιλήσαμε για για το σύνθημα EAT THE RICH, το οποίο -βάσει πρότασης που είχε κάνει κάποτε ο Λάρι- αναγράφτηκε λίγο πριν την εκδήλωση σε σημείο του Υποστέγου, με στόχο να είναι ορατό από τα υπερπολυτελή διαμερίσματα του νέου τεράστιου συμπλέγματος πολυκατοικιών που ανεγέρθηκαν στο διπλανό οικόπεδο.
Όσα άτομα και συλλογικότητες επιθυμούν να προμηθευτούν αντίτυπα της έκδοσης «Για τον σύντροφο Λάρι», μπορούν να επικοινωνήσουν σχετικά μαζί μας (μέσω email στο ypostego@espiv.net). Σε κάθε περίπτωση η έκδοση θα είναι διαθέσιμη και στα ανοίγματα του Υποστέγου, καθώς και σε άλλους χώρους αγώνα.
Λάρι (1981-2023) Για πάντα δίπλα μας στους αγώνες Για μια ζωή ελευθερίας χωρίς θεούς και κράτη
Ούτε στα νότια, ούτε πουθενά… [Ένα αντιφασιστικό κείμενο για τις γειτονιές των Νοτίων]
Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού
Μας επιβάλλουν να δουλεύουμε παραπάνω, να ζούμε με πενιχρά επιδόματα, να καταναλώνουμε περισσότερα προϊόντα αλλά να μην καταναλώνουμε ενέργεια (!). Να μην αντιδρούμε που δεν μπορούμε να νοικιάσουμε σπίτι, που οι επενδύσεις και οι «πράσινες» πολιτικές καταστρέφουν την φύση, που καιγόμαστε ή πνιγόμαστε ενώ ξοδεύονται δισεκατομμύρια ευρώ σε πολεμικό εξοπλισμό. Να μην εξεγειρόμαστε που οι κρατικές πολιτικές σκοτώνουν ανθρώπους σε τρένα και σαπιοκάραβα, που η αστυνομία δολοφονεί χωρίς δισταγμό φτωχές και αποκλεισμένους, που οι γυναικοκτονίες είναι καθημερινότητα. Συνηθίζουμε να ζούμε όλο και χειρότερα, σε κλίμα αβεβαιότητας, φόβου, τρομοκρατίας και χειραγώγησης από κράτος-αφεντικά-ΜΜΕ. Ο καπιταλισμός δημιουργεί συνεχώς προβλήματα που ονομάζονται κρίσεις (Πληθωριστική, Προσφυγική, Υγειονομική, Περιβαλλοντική, Ενεργειακή κ.α.) και εν συνεχεία μας αναγκάζει να δεχόμαστε υπομονετικά τις «λύσεις» του χωρίς να βγάλουμε άχνα. Με τα πρόσφατα νομοσχέδια (νέος ποινικός κώδικας, ιδιωτικοποίηση πανεπιστημίων, εργασιακά, αναπτυξιακός νόμος κ.α.) ισχυροποιούνται τα όπλα των κυρίαρχων για το πως θα μας εκμεταλλευτούν, πως θα διασφαλίσουν τα κέρδη και συμφέροντα των επιχειρηματιών, τον τρόπο που θα μας δικάσουν, πόσο εύκολα θα μας φυλακίσουν αν παραβούμε τους νόμους τους ή αντιδράσουμε. Και ενώ τα γκλόμπς και τα δακρυγόνα τους είναι σε ετοιμότητα, κράτος και κεφάλαιο εμφανίζονται ως υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων (πρόληψη έμφυλης βίας, νομοσχέδιο γάμου-τεκνοθεσίας ομοφυλόφιλων ζευγαριών, συμπεριληπτικές διαφημιστικές καμπάνιες πολυεθνικών κ.α.) και φοράνε το προσωπείο της ισότητας και της συμπερίληψης, με απώτερο στόχο να ελέγξουν και να (τους αγώνες με ανατρεπτικά χαρακτηριστικά.
Μια κοινωνία οργανωμένης σήψης
H υπακοή στον ισχυρό, ο πλήρης κοινωνικός έλεγχος και οι γενικευμένοι διαχωρισμοί που παράγουν ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός και ο ανταγωνισμός αποτελούν δομικά στοιχεία του φασισμού και εξαιρετικά χρήσιμα εργαλεία για την κρατική εξουσία και τα αφεντικά. Έτσι, οι κρατικοί θεσμοί (κοινοβούλιο, εκκλησία, σχολείο, αστυνομία, στρατός) και τα ΜΜΕ φροντίζουν να τονώνουν την εθνική συνείδηση και τα υποτιθέμενα κοινά συμφέροντα στη βάση του έθνους-κράτους. Μετανάστριες, αλλόθρησκοι, γκέι, τρανς, αναρχικά/κομμουνιστές, αγωνιζόμενες/εξεγερμένα και κάθε ένα που δεν χωράει ή δεν συμμορφώνεται στα πρότυπα ή αγωνίζεται, βαφτίζεται ως απειλή στην κοινωνική ειρήνη. Την ίδια στιγμή που οι μέχρι πρότινος «υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις» γίνονται όλο και πιο (άκρο-)δεξιές, τα φασιστικά κατακάθια διαφόρων αποχρώσεων γεμίζουν τα κοινοβούλια και επιχειρούν να επανεμφανιστούν στους δρόμους και τις γειτονιές, ενώ οι σάπιες ιδέες τους βρίσκουν πρόθυμα αυτιά. Ανάμεσα στους χρήσιμους ηλίθιους που είναι έτοιμοι να φάνε τους διπλανούς τους είναι δυστυχώς και άνθρωποι της τάξης μας που μέσα στη γενικότερη σύγχυση νομίζουν ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τα αφεντικά τους και τους φασίστες. Ο όχλος στη Θεσσαλονίκη που επιτέθηκε σε κουήρ άτομα καθώς και όλα τα περιστατικά ρατσισμού, τραμπουκισμού και προσπάθειας εξευτελισμού είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνίας μουδιασμένης και αποξενωμένης που νομίζει ότι αντιστέκεται, ενώ στην ουσία επιτίθεται στα πιο ευάλωτα και καταπιεσμένα κομμάτια της, βγάζοντας μόνη της τα μάτια της. Οι ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων σε γειτονιές της Αθήνας, οι ξυλοδαρμοί και δολοφονίες φτωχών μεταναστών εργατών, οι αυτόκλητες ένοπλες συμμορίες καθαρμάτων στον Έβρο, οι απαθείς τηλεθεατές που επικροτούν δολοφονίες από το λιμενικό και την αστυνομία, οι γυναικοκτόνοι και οι κακοποιητικοί σύντροφοι και πατεράδες και όσοι τους συγκαλύπτουν αποτελούν όλα κομμάτια του ίδιου παζλ κοινωνικής σήψης.
Την ίδια ώρα, κράτος-ΜΜΕ-ειδικοί αφού «έλυσαν» τα ζητήματα της έμφυλης βίας και της βίας στα γήπεδα στρέφουν την κοινή γνώμη στη νεολαία και στα φαινόμενα bullying, ρατσισμού, σεξισμού και ομοφοβίας στα σχολεία και τις γειτονιές. Δεν ξέρουμε αν αυτά τα φαινόμενα είναι σε έξαρση. Αυτά που όμως ξέρουμε είναι ότι πρώτον οι μαθήτριες/α/ες δεν είναι αποκομμένες από την κατάσταση που περιγράφουμε παραπάνω ούτε όμως είναι μια ομοιογενής οντότητα που ξαφνικά οργανώθηκε σε συμμορίες. Δεύτερον, το κράτος δεν το ενδιαφέρει η πάταξη της βίας αλλά η συμμόρφωση και η προετοιμασία μας για τα χειρότερα που ετοιμάζει. Οι έλεγχοι και οι συλλήψεις στις πλατείες, η ποινικοποίηση των σχολικών αγώνων (πχ καταλήψεων), οι κάμερες επιτήρησης και η προώθηση «αστυνομίας γονιών» (βλ.kifisia watch) για παρακολούθηση και ρουφιάνεμα των παιδιών, δεν έχουν καμία σχέση με την αντιμετώπιση των φαινομένων βίας.
Λίγα λόγια για τις γειτονιές μας…
Οι γειτονιές των νοτίων δεν αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση. Οι απόπειρες των φασιστών να πατήσουν πόδι στα νότια έχουν γίνει παλιότερα τόσο μέσω της Χ.Α., όσο και ακροδεξιών δημοτικών παρατάξεων και «ακομμάτιστων» επιτροπών κατοίκων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Όλες αυτές οι προσπάθειες έβρισκαν και βρίσκουν ανάχωμα στην διαρκή αντιφασιστική πολύμορφη δράση. Ωστόσο, τα φαινόμενα ρατσισμού, πατριαρχίας (περιστατικά έμφυλης κακοποίησης, trafficking, παραβιαστικών συμπεριφορών) και κοινωνικού κανιβαλισμού ριζώνουν και σε αυτές τις γειτονιές. Γειτονιές οι οποίες μετατρέπονται ακόμα περισσότερο σε σχεδιασμένες για πλουσίους και τουρίστες πανάκριβες, περιφραγμένες, αφιλόξενες περιοχές, από τις «μπίζνες της ανάπλασης» δημάρχων, επενδυτών και εργολάβων. Άλλωστε, οι δημοτικές αρχές, ως γρανάζι του κράτους και των σχεδιασμών του, παρά τα επικοινωνιακά τρικς περί ισότητας και καταπολέμησης των φαινομένων βίας αποτελούν και αυτές κομμάτι του προβλήματος αφού σε κάθε ευκαιρία το χαρτί του εθνικισμού χρησιμοποιείται, ντοπάροντας τους κατοίκους με πατροπαράδοτες αξίες και εθνική υπερηφάνεια (γκράφιτι 1821, ανάρτηση γιγάντιων σημαιών σε δημαρχεία και στον…Υμηττό, αλισβερίσια με φασίστες και παραστρατιωτικούς, ρατσιστικές δηλώσεις δημ. συμβούλων κ.α.), και στρώνουν τον δρόμο στα φασιστοειδη που συνεχίζουν να λερώνουν τους τοίχους και τους δρόμους με εθνικιστικές/ναζιστικές μπαρούφες.
Οι δικές μας απαντήσεις…
Από τη μία τα πανάκριβα σπίτια, τα πολυτελή αυτοκίνητα, το κυριλέ lifestyle, οι λουσάτες βιτρίνες, οι φράκτες με τις κάμερες, οι βιομήχανοι, οι μαφιόζοι, οι μπράβοι, οι φασίστες, οι βιαστές και όσοι συγκαλύπτουν. Από την άλλη τα σπίτια που τα παίρνουν οι τράπεζες, τα γεμάτα λεωφορεία, οι εργαζόμενοι σε σκατοδουλειές, όσοι μισούν τους φασίστες και το σύστημα που τους τρέφει, όσες δεν χωράνε στα πατριαρχικά πρότυπα, κάνουν αγώνες στα σχολεία, δείχνουν αλληλεγγύη και νοιάζονται για τους διπλανούς τους. Με λίγα λόγια όσοι και όσες αντιλαμβανόμαστε ότι στις γειτονιές μας δεν χωράνε ο φασισμός, η ομοφοβία και η εκμετάλλευση. Γνωρίζουμε ότι ο εχθρός μας δεν είναι ο ξένος και ο διαφορετικός, αλλά τα αφεντικά μας και όσοι τους κάνουν πλάτες. Δεν τρώμε το παραμύθι του κράτους και των κυβερνήσεων. Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες δικαστηρίων ούτε καταδικάζεται με συστημικά μέσα. Άλλωστε, με την ίδια ευκολία που το σύστημα καταδικάζει τον φασισμό, το ίδιο εύκολα τον βάζει και στο κοινοβούλιο όποτε το βολεύει. Οι αγώνες μας οφείλουν να είναι πολύμορφοι, οριζόντιοι, αντιθεσμικοί και αντικρατικοί. Απέναντι στην κρατική βαρβαρότητα, εμείς προτάσσουμε την αυτοοργάνωση των ζωών μας και τους συλλογικούς αγώνες μέσα από αδιαμεσολάβητες διαδικασίες τόσο στις γειτονιές μας όσο και παντού. Ενάντια στον φασισμό, αλλά και στο καταπιεστικό σύστημα που ζούμε, στήνουμε αναχώματα και απαντάμε με συνεχή αντίσταση και καθημερινούς αγώνες. Με όπλο την αλληλεγγύη μας, στεκόμαστε η μία δίπλα στο άλλο και σπάμε την κουλτούρα του ατομικισμού και της αποξένωσης που μας επιβάλλουν. Η δικιά μας ενότητα είναι μόνο ταξική, και όχι εθνική, καθώς παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς εξουσία, χωρίς σύνορα, στρατούς, φτώχεια, ρατσισμό, εκμεταλλευτές, διακρίσεις και πατριαρχία.
Ενάντια σε κράτος, φασίστες και αφεντικά κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά
Ζούμε μαζί δουλεύουμε μαζί ντόπιοι- μετανάστριες τσακίζουμε ναζί
Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση, Αντίσταση, Αλληλεγγύη στα Νότια
