Εισήγηση του Στεκιού στην Ανοιχτή Συνάντηση Μνήμης για τα δύο χρόνια από την απώλεια του συντρόφου Λάρι που διοργανώθηκε το Σάββατο 20.9.2025 / https://ypostego.wordpress.com/2025/09/12/synantisi-mnimis-lari-2hronia/
Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ, στο Υπόστεγο, για μια ακόμη φορά, στη μνήμη του συντρόφου μας Λάρι που χάθηκε στις 18 Σεπτέμβρη του 2023. Δεν έχουμε να πούμε πολλά νέα πράγματα από πλευρά μας, πέρα από όσα έχουμε ήδη πει και όσα καταγράψαμε στην διάρκεια αυτών των δύο χρόνων… Δεν θέλαμε να γράψουμε και δεν γράψαμε μία νέα ολοκληρωμένη εισήγηση για σήμερα… Δεν είχαμε κάποιον συγκεκριμένο σκοπό κατά νου με τη διοργάνωση αυτής της συνάντησης, πέραν του να βρεθούμε όσοι και όσες είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον Λάρι, ώστε να ελαφρύνει λίγο ο πόνος της απώλειας, και να αντιμετωπίσουμε την απουσία του συλλογικά. Όπως τότε, τις πρώτες μέρες μετά τον θάνατό του, έτσι και τώρα, ο μόνος τρόπος που μπορούμε ως Υπόστεγο να διαχειριστούμε την σκληρή απώλεια ενός* συντρόφου είναι να ανταμώσουμε, να σταθούμε κοντά ο ένας στην άλλη, να μιλήσουμε, να ακούσουμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε και να απαλύνουμε τον πόνο μας… Να νιώσουμε ότι ο Λάρι βρίσκεται κοντά μας… Να μην ξεχάσουμε τις λεπτομέρειες του προσώπου του, τη φωνή του, το γέλιο του, τις τοποθετήσεις του… Να τις ξαναθυμηθούμε, και να τις υπενθυμίζουμε όσα χρόνια και αν περάσουν, ώστε να μείνει ζωντανός στις μνήμες και τις καρδιές μας… Να μοιραστούμε ξανά ιστορίες, τόσο από τις νίκες και τις χαρές, όσο και από τις ήττες και τις λύπες που ζήσαμε μαζί του… Να απαριθμήσουμε ξανά το πόσα πράγματα μάς έμαθε στη θεωρία και στην πράξη, το πόσες αξίες μάς μετέδωσε… Να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς και στις εαυτές μας το πόσο ακέραια είχε επιλέξει να στέκεται ως πολιτικό υποκείμενο, δίπλα σε μας αλλά και σε κάθε κατατρεγμένο άτομο, από τις φυλακές και τα κέντρα κράτησης μέχρι τις πορείες και τα δικαστήρια… Να εκτιμάμε εκ νέου, κάθε χρόνο και λίγο παραπάνω, τη συμβολή του στο κίνημα και στους αγώνες, όχι μόνο σε ότι αφορά το Υπόστεγο, αλλά και ευρύτερα… Είναι τόσο πολλές οι διαδηλώσεις, οι δράσεις, οι συνελεύσεις, οι διαχειριστικές, τα συντονιστικά, τα γλέντια και οι εκδηλώσεις που συναντηθήκαμε ή διοργανώσαμε από κοινού όλα αυτά τα χρόνια, που καταλήγουν να συνθέτουν μία διαδρομή, συνυφασμένη με την ιστορία και το παρελθόν του Υποστέγου από την πρώτη μέρα… Ό,τι συνέλευση ή δομή συνεχίζει να υπάρχει στο Υπόστεγο μέχρι σήμερα, αλλά και ο χώρος ο ίδιος, οφείλουν σε μεγάλο βαθμό την ύπαρξη και την άνθισή τους στην πολύτιμη συμβολή του Λάρι…
Η απουσία του αυτά τα δύο χρόνια, μάς ώθησε να γίνουμε λίγο καλύτεροι/-ες. Μάθαμε να επιμένουμε παραπάνω σε κάθε προσπάθειά μας να αλλάξουμε τον κόσμο. Μάθαμε να εκτιμάμε και να έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στους αγώνες μας. Μάθαμε να φοβόμαστε λιγότερο, να παίρνουμε παραπάνω ρίσκα, αλλά και να είμαστε πιο ανεκτικές και κατανοητικοί η μία στον άλλο. Μάθαμε να αγαπάμε λίγο περισσότερο τα συντρόφια μας, να ενδιαφερόμαστε και να αλληλοφροντιζόμαστε, να στεκόμαστε λίγο πιο έμπρακτα αλληλέγγυοι/-ες μεταξύ μας, να έχουμε περισσότερη υπομονή και καλή διάθεση στις δυσκολίες… Γιατί εμπεδώσαμε μία σκληρή πραγματικότητα: ότι όσο και αν αγωνιζόμαστε ενάντια στην αδικία και την ανισότητα με όλες μας τις δυνάμεις, δεν μπορούμε να περιμένουμε ανταλλάγματα ή άμεσα αποτελέσματα. Τίποτα δεν θα μας δοθεί πίσω απλόχερα ή χαριστικά… Και ακόμα και αν κάτι μας δοθεί, ίσως να μην μπορούμε να το δούμε ή να το μετρήσουμε… Και το βασικότερο, ακόμα και αν μετριέται μπορεί να μην προλάβουμε να το ζήσουμε… Ο Λάρι τουλάχιστον, απέναντι στην αβεβαιότητα, μία τέτοια βεβαιότητα είχε επιλέξει. 2 Να πορεύεται και να αγωνίζεται: ακούραστα, με αισιοδοξία, επιμονή, υπομονή και συνέπεια, χωρίς να έχει ίχνος αμφιβολίας ή δισταγμού για τον τελικό του σκοπό, δηλαδή την οικοδόμηση ενός κόσμου ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης. Πάντα με πολλή δουλειά, χωρίς γκρίνια και αντιστεκόμενος στις απογοητεύσεις, αποτελούσε και θα αποτελεί τη φωτεινή πηγή της αισιοδοξίας μας. Αφού επιβιώσαμε από τον χαμό του, τότε όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. Προσπαθούμε να μετατρέψουμε το πένθος μας σε κίνητρο συνεχίσουμε την διαδρομή μας στην κατεύθυνση της ελευθεριακής κουλτούρας. Της κουλτούρας που, παρά τις δυσκολίες των καιρών, επιλέξαμε να υπερασπιστούμε και να συντηρήσουμε μαζί με τον Λάρι στις γειτονιές των νοτίων, και όχι μόνο…
Τα δύο αυτά χρόνια το πένθος και η ανείπωτη θλίψη έρχονται και φεύγουν ανά καιρούς. Αποδεχτήκαμε πλέον ότι θα κουβαλάμε πάντα το βάρος, την οργή, την απορία και τη στενοχώρια που μας προξένησε η απώλειά του. Όμως είμαστε αναγκασμένοι/-ες να συνεχίσουμε να ζούμε και να αγωνιζόμαστε. Έτσι θα έκανε και εκείνος… Όλα αυτά τα συναισθήματα κάποια στιγμή μετουσιώνονται σε συμβιβασμό με το ότι αυτή η αδικία είναι η μόνη που δεν είναι στο χέρι μας, σε αντίθεση με όλες τις άλλες κοινωνικές αδικίες ενάντια στις οποίες αγωνιζόμαστε… Σε συμβιβασμό με το ότι η ζωή ρέει αδιάκοπα, χωρίς τη φυσική παρουσία του Λάρι μας… Ο χρόνος κυλάει και δεν σταματάει, ακόμα και αν ένα κομμάτι μας πάγωσε για πάντα σε εκείνο το απόγευμα της 18ης Σεπτέμβρη…
Η ζωή λοιπόν συνεχίζεται δίχως άλλη επιλογή, σίγουρα πιο φτωχή χωρίς τον Λάρι. Ο πλούτος μας όμως έγκειται στο ότι είχαμε την τύχη να τον έχουμε δίπλα μας. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν. Όσο όμως είμαστε εδώ, επιλέγουμε να αγκαλιάζουμε όσους και όσες έρχονται, να εκτιμάμε όσα είναι δίπλα μας και να θυμόμαστε όσα συντρόφια έφυγαν, χωρίς να θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Έτσι, είμαστε οι πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου, πλούσιοι από συναισθήματα, εμπειρίες και μνήμες, πλούσιοι σε ανθρώπους και σε συντροφικές σχέσεις.
Υ.Γ.: Ο Λάρι ήταν πάντα δίπλα στους μετανάστες και τις μετανάστριες, και πολιτικά και προσωπικά. Πολλά από εμάς τον γνωρίσαμε σε δράσεις και συλλογικότητες αλληλεγγύης στα αδέρφια μας από άλλες χώρες. Ας το θυμόμαστε αυτό τώρα, που οι πόλεμοι θεριεύουν και η καπιταλιστική βαρβαρότητα και ο κρατικός ολοκληρωτισμός βάζουν στο στόχαστρο τα πιο ευάλωτα από εμάς.
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο / 20.09.2025
