Ως Μολόχα, επιθυμούμε να δημοσιεύσουμε το κείμενο του συντρόφου μας Λάρι που έφυγε από κοντά μας στις 18/09/2023. Το κείμενο αυτό γράφτηκε στις 02/09 και αποτελούσε προσχέδιο για συζήτηση πάνω στο ζήτημα των εκλογών. Αφορμή για αυτό ήταν η πρωτοβουλία που είχε προκύψει μέσα από την συνέλευση μας για αντιεκλογική δράση τον Μάιο του 2023. Επιλέγουμε να το ανεβάσουμε αυτούσιο και χωρίς καμία επεξεργασία, διατηρώντας το όπως ακριβώς το είχε γράψει ο σύντροφος μας.
Σύντροφε, πάντα παρών…
Ακολουθεί το κέιμενο:
Αντι-εκλογικός λόγος μετά τις εκλογές.
Στις τελευταίες εκλογές καταμετρήθηκε το (ιστορικά) υψηλότερο ποσοστό αποχής, το οποίο μαζί με τις άκυρες και τις λευκές ψήφους έφτασε το 47.37%. Στην περιοχή μας, ως πρωτοβουλία από τον αυτό-διαχειριζόμενο χώρο Υπόστεγο, καλέσαμε σε συνειδητή αποχή από τις εκλογές, όπως άλλωστε έκαναν και σε άλλες περιοχές άτομα του αντι-εξουσιαστικού χώρου. Για αυτό θεωρούμε σημαντικό -και μετά τις εκλογές- να ακουστούν κάποιες σκέψεις, από αυτούς που (πράγματι) συνειδητά επέλεξαν να αποστασιοποιηθούν από την εκλογική διαδικασία.
Άλλωστε, η διαρκώς αυξανόμενη αποχή, σε κάθε εκλογική διαδικασία, αντιμετωπίζεται από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο ως κάτι το αρνητικό, ενώ αντίθετα εμείς θεωρούμε ότι είναι κάτι το απόλυτα θετικό. Ταυτόχρονα, απουσιάζει μια ουσιαστική ανάλυση για τα αίτια αυτή της (θετικής) εξέλιξης, καθώς αυτή συνήθως περιορίζεται σε αόριστες αναφορές όπως «οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα και πρέπει να τους ξανακερδίσουμε». Με αυτό τον τρόπο τα συστημικά ΜΜΕ, πολιτικοί και οι υπόλοιποι δημοσιολογούντες προσπαθούν συνειδητά να υποτιμήσουν την πολιτική επιλογή της αποχής-άκυρου-λευκού, ως μία αόριστη «ψυχολογική κατάσταση» και τελικά να προβάλουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα ως την «μόνη λύση».
Αυτό το πέπλο προστασίας που απλώνουν πάνω από το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν είναι τυχαίο: Από τα παλιά θεοκρατικά καθεστώτα -που κυβερνούσαν οι «ελέω θεού» μονάρχες, έως τα σύγχρονα αστικά δημοκρατικά καθεστώτα του δυτικού κόσμου, που μας κυβερνούν στο «όνομα του λαού», κοινή και αναμφισβήτητη διαπίστωση – μόνη λύση -ήταν ότι «ο λαός πρέπει να κυβερνηθεί». Σε αυτό συμφωνούν όλοι: Βασιλείς, δημοκράτες πολιτικοί, φασίστες, παπάδες, επιφανείς επιστήμονες και όλοι καθημερινά μας επιβεβαιώνουν ότι « ο λαός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς Κυβέρνηση ». Έτσι το μόνο ερώτημα που θέτουν είναι «ποιος είναι ο καταλληλότερος να κυβερνήσει». Με άλλα λόγια, το εκλογικό δίλλημα -από το οποίο εμείς συνειδητά απείχαμε- , για το οποίο δεξιοί, αριστεροί και φασίστες διαγκωνίζονται στις εκλογές είναι ποιος τελικά θα είναι ο αρχηγός μας, ποιος θα μας εξουσιάζει, ποιος θα μας χειραγωγεί με απώτερο σκοπό την οικονομική μας εκμετάλλευση από τις κυρίαρχες τάξεις.
Από αυτό το εκλογικό δίλημμά όλο και περισσότεροι αποστασιοποιούνται, αλλά όχι τυχαία, εξαιτίας μιας αόριστης «έλλειψης εμπιστοσύνης», όπως προαναφέραμε. Και στις μέρες μας οι κυβερνήσεις – που παρουσιάζονται ως η μόνη λύση – έχουν οδηγηθεί σε πλήρη παρακμή και έχουν χάσει κάθε ίχνος κύρους για μια σειρά από συγκεκριμένους λόγους: ανάμεσα σε άλλα οι ξεκάθαρες πλέον σχέσεις της Κυβέρνησης με την μαφία (Greek mafia), ο απόλυτος έλεγχος των Μ.Μ.Ε., οι επαναλαμβανόμενες κρατικές δολοφονίες ( Τέμπη – ναυάγιο Πύλου ), ο διαρκής εξευτελισμός των Κυβερνήσεων με σκάνδαλα ( υποκλοπές – SIEMENS – Νοvartis ), ο κυβερνητικά οργανωμένος έλεγχος της δικαστικής εξουσίας και ο εναγκαλισμός μεγάλου μέρους της αριστεράς με τις συστηματικές «λύσεις». ‘Όχι τυχαία λοιπόν οι κυρίαρχες τάξεις, άξιες περιφρόνησης, για να διατηρήσουν σήμερα την εξουσία τους, εγκαταλείπουν τις φιλελεύθερες αρχές τους και κάνουν χιλιάδες προσλήψεις ένστολων, υιοθετούν υπερορθόδοξες και φασιστικές θέσεις και πρακτικές και χτυπάνε τόσο κυριολεκτικά, όσο και με την γραφειοκρατία οποιοδήποτε χώρο μπορεί να διακινήσει αντίθετες απόψεις (εκκενώσεις καταλήψεων, έξωση από το κτήριο αρχαιολόγων, κατευθυνόμενή χρηματοδότηση σε ΜΜΕ, αντι-συνδικαλιστική νομοθεσία). Προσφεύγουν δηλαδή ξανά στην οργανωμένη κρατική βία και προσπαθούν να ενδυναμώσουν τα στοιχεία που θεμελιώνουν την ύπαρξη του Ελληνικού Κράτους: την γραφειοκρατία, την αστυνομία, την θρησκεία για να μας επιβάλλουν την «δημοκρατική τους Κυβέρνηση».
Από την πλευρά μας, απείχαμε από τις εκλογές γιατί δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας κυβερνήσει. Κανείς δεν είναι κατάλληλος για κάτι τέτοιο, καθώς εμείς οι ίδιοι μπορούμε να ορίσουμε τι ζωές μας μόνοι μας. Για αυτό απορρίπτουμε κάθε «πεφωτισμένη» πολιτική θεωρία που διακηρύσσει προφητικά ότι μπορεί να προβλέψει το πως θα επιλυθούν στο μέλλον τα προβλήματα μας και επιλέγουμε την αυτό-οργάνωση μας. Απορρίπτουμε τις εκκλήσεις των πολιτικών που μας ζητούν να κάνουμε « λίγο ακόμα υπομονή γιατί… σε λίγο έρχονται καλύτερες μέρες» και καθορίζουμε μόνοι μας, σήμερα, εδώ και τώρα, τους τρόπους που θα δρούμε στην καθημερινότητα μας προσπαθώντας να εφαρμόσουμε αντι-εξουσιαστικές πρακτικές μέσα από θέσεις σαν τις ακόλουθες:
- Στον νέο Ορθόδοξο φονταμενταλισμό και την πατριαρχεία, δηλώνουμε ότι δεν χρειαζόμαστε (ψευτο-)θεούς και επιλέγουμε ελεύθερα να ορίσουμε τα σώματα μας, προτάσσοντας την σεξουαλική ελευθερία, τον γυμνισμό και την αθεΐα.
- Δεν χρειαζόμαστε την κρατική οργάνωση που πλέον εμφανώς προσπαθεί να ορίσει και να ελέγξει και την παραμικρή πτυχή της ζωής μας και μας αριθμοποιεί, αλλά δομούμε μικρές κοινότητες, όπου ελεύθερα επιλέγεται ο τρόπος οργάνωσης τους, στο πλαίσιο της ελευθερίας όλων και της αλληλεγγύης. Ταυτόχρονα αναζητούμε τους τρόπους επίλυσης των προβλημάτων που παρουσιάζονται στις κοινότητες μας, όχι με «νόμους», αλλά μέσα από την βιωματική εμπειρία, την αλληλοβοήθεια κα τη όξυνση της κριτικής μας αντίληψης.
- Στην οικονομική εκμετάλλευση μας από τις κυρίαρχες τάξεις, που έχουν καταστήσει κανόνα την ανασφάλιστη εργασία, τις απλήρωτες ώρες εργασίας και τα εργατικά ατυχήματα, προτάσσουμε την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς και εργαζόμαστε μόνο όσο είναι απαραίτητο για την επιβίωση μας και των κοινοτήτων μας, χωρίς κέρδος για κανέναν.
- Μπροστά στην ανείπωτη πλέον οικολογική καταστροφή, που έχει επιβάλει η αδηφάγα καπιταλιστική ανάγκη διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης (όπως τσιμεντοποίηση των βουνών για τοποθέτηση χιλιάδων ανεμογεννητριών) αδιαφορώντας για την απονέκρωση των δασών και των θαλασσών, προτάσσουμε οικολογικά κινήματα. Όχι όμως αόριστα, για μια γενική προστασία του περιβάλλοντας, αλλά με πολιτική βάση: την δημιουργία κοινωνιών που δεν θα πραγματοποιούν τις αναρίθμητες εντελώς ανούσιες αλλά ενεργοβόρες καθημερινές πράξεις, που σήμερα μας επιβάλλονται προκειμένου να επιβιώσει ο βιομηχανικός καπιταλισμός.
- Για τις βόμβες που πέφτουν πλέον ξανά και στην Ευρώπη, δηλώνουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη στρατούς και σύνορα, γιατί μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά, χωρίς τις κυβερνήσεις που προκαλούν τους πολέμους. Δείχνουμε καθημερινά έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και παλεύουμε μαζί τους ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό και φασισμό, ζητώντας την κατάργηση όλων των αιτιών που προκαλούν την μετανάστευση (πόλεμους, αποικιακή εκμετάλλευση, περιβαλλοντικές καταστροφές) .
Αντιλαμβανόμαστε ότι μπροστά στα πανίσχυρα καπιταλιστικά κράτη, πολλοί θεωρούν κάθε διαφοροποίηση ως μάταιη και για αυτό επιλέγουν την αποστασιοποίηση και την σιγή, ως μια προσπάθεια διατήρησης της προσωπικής τους αξιοπρέπειας. Εμείς αντίθετα θεωρούμε ότι ειδικά σήμερα, ακόμα και η μικρότερη πολιτική πράξη έχει αξία και για αυτό καλούμε, στο βαθμό που ο καθένας μπορεί να μετασχηματίσει τις συμβολικές πράξεις -όπως η αποχή- σε δράσεις .
Για μια ζωή ελευθερίας χωρίς θεούς και κράτη.
